U instruktivnom predgovoru, napisan od samog autora, naglašava se da je on, preko ovog dela, pokušao da govori o duhovnom bogatstvu Crne Gore, za koju su izvanjci od vremena zapisali sa divljenjem : « Kako su bogati ovi siromašni Crnogorci ! » I pored toga on ističe da nije reč o istorijskoj studiji, već o zborniku, najčešće već objavljenih radova.

U prvom delu knjige on nam govori o Svetom Savi – kao putokazu kroz vreme ; o Svetom Vasiliju Ostroškom – kao o Božjem daru u službi naroda ; o Svetom Petru Cetinjskom i njegovoj filozofiji života ; o pravoslavnom sveštenstvu u oslobodilačkim pokretima XIX i XX veka, o Dr Gavrilu Dožiću i, sve u svemu, o svetovnom, a manje duhovnom, više patriotskom i manje verskom, ili, obavezno kroz veru, o rodoljubivom stavu naših duhovnika uopšte, a patrijarha i mitropolita posebno.

U drugom delu opet govori o Svetom Savi – kroz prizmu školske nastave, naglašavajući da Sv. Sava nije imao bioloških nasljednika, ali su ga svi pravoslavni hrišćani doživljavali kao svog oca. U nastavku je studija KOSOVSKA LEGENDA I KOSOVSKI SIMBOLI U POLITICI NOP-A 1941-1945, gde naglašava da nije bez značaja podatak da je u radu Ostroške skupštine rodoljuba Crne Gore i Boke 8. februara 1942. godine učestvovalo pet crnogorskih pravoslavnih sveštenika, te da je na osnivačkoj skupštini ZAVNO Crne Gore i Boke u Kolašinu novembra 1943.godine, bilo osam rodoljubivih sveštenika od kojih su neki izabrani i za vijećnike ovog crnogorskog ratnog parlamenta. Dokumentima Akademik Lakić nam dokazuje da je u toku NOP-a i revolucije preko 500 pravoslavnih sveštenika položilo svoje živote za slobodu svoga naroda. Doslovno on piše : « Crnogorci su donijeli sa Kosova ne samo bajrak slobode, nego su i obnovili srpsku srednjevjekovnu slavu oružja u svojim legendarnim junacima. Oživjeli su Kraljevića Marka kroz Baja Pivljanina i Vuka Mandušića, Miloša Obilića kroz Nikca od Rovina, Novicu Cerovića i Marka Miljanova, a kroz Anđeliju Kosorić i druge crnogorske junake stvorili su novu Juditu i nove amazonke ».

U nastavku ovog poglavlja imamo studije VJERSKO I NACIONALNO U IDENTITETU NARODA, ZETSKA SVETIGORA – PRAVOSLAVNI HRAMOVI SKADARSKOG BASENA I TURISTIČKA PRIVREDA CRNE GORE, kao i posljednja studija PROSLAVE BOŽIĆA U BOKI KOTORSKOJ, jedna značajnija od druge, ne samo po obrađenim čijenicama, temama, već i po navednim dokumentima.

U trećem delu knjige imamo studije ISTORIJSKA VERTIKALA CRKVE I DRŽAVE U CRNOJ GORI, ZAŠTO JE NJEGOŠEVA MISAO TRAJNA I SVEVREMENA?, VOJVODA MARKO MILJANOV U SVOM I NAŠEM VREMENU, RIJEČ VOJVODE MILJANA VUKOVA, pa i DRUŠTVO, CRKVA, DŽAVA, gde osuđuje  Crnogorsku pravoslavnu crkvu, koju « predvodi (čovjek) lišen svešteničkog čina », i svestrano podžava Mitropolita dr Amfilohija Radovića, koji pretstvalja SPC Crne Gore.

U četvrtom delu knjige donosi nam studije : TRI STOTINE GODINA MEĐUDRŽAVNIH ODNOSA CRNE GORE I RUSIJE, VJERSKE ŠKOLE U CRNOJ GORI, pa SRPSTVO, JUGOSLOVENSTVO I SLOVENSTVO DINASTIJE PETROVIĆA U CRNOJ GORI (Sa Njegoševih motom : « Ja jesam Rade Tomov sa Njeguša, jesam Crnogorac i Srbin i Jugosloven i Sloven i šaka zemnoga praha pod ovim zvijezdama. »), i MILANSKI EDIKT I NJEGOVE PORUKE. Pošto nam je citirao misao Dostojevskog o slobodi (Sloboda je ljepša od sunca i slađa od hljeba), ovo poglavlje završava citirajući lapidarne stihove našeg srednjevekovnog pesnika Marina Držića, na koje mu mogu zavideti svi pesnici sveta : « O lijepa, o zlatna, o draga slobodo/…/Sva srebra, sva zlata, svi ljudski životi/ ne mogu biti plata tvojoj ljepoti ! »

U petom delu knjige imamo više kratkih dopisa, gde tretira svakojake savremene teme, opet poglavito o srskoj pravoslavnoj crkvi Crne Gore i njenim sveštenicima.

U šestom delu donosi nam samo ovaj dopis : UMJESTO ZAKLJUČKA – VLAST NEĆE KOGA NAROD HOĆE, gde između ostalog kaže : « A Crna Gora, ona zvanična, odavno je u sukobu sa svojim najistaknutijim stvaraocima. U kontinuitetu ! Kao da su oni bili njen glavni problem ! I danas imamo dosta takvih, najistaknutijih, koji su proglašeni za persona non grata. Graknuli su oni neznaveni ! Zar na sličan način svojevremeno nije « odstrijeljen » Milovan Đilas, koji je kao planetarno poznati disident, doprinio afirmaciji rodne voljene Crne Gore više od sve njene državne diplomatije ? Iako je bio nosilac Ordena narodnog heroja, nazvali su ga izdajnikom « kakvog Crna Gora do tada nije imala ». Zvali su ga i « ocem crnogorske nacije », a onda je promovisan « u heroja i antiheroja ». »

U ovom delu, sa pozicija sasvim zdravih, savremenih i naučnih, Akademik Lakić tretira i problem muslimana Crne Gore, ističući sve što je pozitivno i za poštovanje kod njih, kao kod svoje braće po krvi i stremljenjima. Navodim ovaj fragmenat iz studije « Zašto je Njegoševa misao trajna i svevremena ? »:

« Odista ni mrtvog Njegoša (Turci) nisu ostavljali na miru. Grobove su mu prekopavali. Spomenike rušili – u ratu i poslije rata. I ovoga puta se moramo s poštovanjem sjetiti čestitog Isa Mahmutbegovića i njegovih drugova – Muslimana iz Bijelog Polja, koji ni po koju cijenu nisu prihvatili da ruše Njegoševu kapelu na Lovćenu, poštujući svoju vjeru i vjeru svih vjernika. Kada su mu zaprijetili otkazom – prkosno im je odgovorio : « Ja vama dajem otkaz, a ne vi meni ! » »

Ovaj stav našeg muslimana on evocira i u drugim studijama, naglašavajući « da je bilo teško naći radnike da ruše Njegošvu kapelu na Lovćenu, gdje je podignut čuveni Meštrovićev Mauzolej. Nezaboravne su riječi Isa Muratovića iz Bijelog polja : « Neću da rušim vlašku svetinju ». Napustio je svoje pruzeće « koje ruši hramove ! » Opet ćemo ga citirati : « Ja trnokopom u svetinju neću, a kada bi došli u moju Bistricu da mi ruše džamiju – životom bih je branio ! » »

Ovakvih primera imamo i van granica Crne Gore, na sve strane jugoslovenskog prostranstva. Ne samo među konstruktivnim muslimanima kao što su Meša Selimović. Skender Kulenović i Emir Kusturica, već i među najobičnim.

Priznajući veri i njenim doslednim pretstavnicima mesto i zasluženi položaj u istoriji crnogorskog naroda, a nastojavajući da bude svestrano objektivan, on nam kaže i ovo : « I danas je vjera – velika prepreka za afirmaciju nacionalnog ». Naglašavamo : Nacionalnog, a ne nacionalističkog ! Ističemo ovo, jer mnogi kritizeri su spremni da okarakterišu ovo delo kao nacionalističko, pa i sa verskom idolatrijom. Sem njegove stroge objektivnosti i akademske akribije, nema u ovom delu ništa drugo. Zato potsećam čitaoce ove knjige na Akademikovo zaveštanje :

« Ne smijemo nikad biti zatočenici prošloti. Ali se ne smijemo ni izložiti opasnosti da potcijenimo sopstvenu prošlost. Zaboraviti istorijske korjene – još veća je neodgovornost. Budućnost se tvori i brani poštovanjem i nezaboravom prošlosti – uvijek i svuda. Ko nema istorijske korjene taj ne može biti siguran da će pobrati plodove budućnost ».

Tretirajući Knjaza Nikolu, autor se letimično dotiče i tretmana koji je učinjen od njega Albancima. Obraćajući se u ratu 1862.godine zarobljenim albanskim prvacima, koji su pod turskom zastavom jurišali protiv Crnogorskih ustanika za krst časni i slobodu zlatnu, Knjaz Nikola, koji u njegovom životu nije ni izustio reči proleterski internacionalizam, kaže im :

« Hasan Hote i ti Murtezo, vi ste se junački borili i branili, a kad ste vidjeli da odbrane nema, vi ste se pošteno, kao junaci, predali. Ja junaka poštujem i ja se kao i moji Crnogorci, kao Srbi, borim da spasem Srbe ispod turskog ropstva. Mi robove i roblje ne trpimo, nego gledamo da spasimo robove iz ropstva. I ja u vama ne gledam robove nego junake koje je ratna nesreća dovela do toga da se moraju predati neprijatelju, koji će sa vama prijateljki postupiti. Od ovog časa vi nijeste robovi, jer ste došli u slobodnu zemlju. Iz ove slobodne zemlje hoću da idete kao slobodni ljudi svome zavičaju. Kupite i zovite Turke i Arbanase, neka idu na nas i protivu nas, i mi ćemo ih dočekati onako kako smo vas dočekali. Samo pazite da vas po drugi put ne zarobimo ! »

Iako više od jednog veka kasnije, 1970. godine, Enver Hodža, busajući nam se u prsa i za proleterski internacionalizam, uhapsi Crnogorca, koji je stigao u Albniju ne kao neprijatelj, već kao jedan od najistaknutih prijatelja tog naroda, koji je doprineo u istoriji albanskog naroda, u borbi za slobodu i demokratiju, za kulturu, prosvetu i nauku, kao niko od stranih, pa i kao niko od samih Albanaca, uhapsi ga sasvim svestan da je potpuno nevin i – i odra ga na živo !!! Ne jednom, već 10 puta !!!

Današnji Albanci pišu i govore preko svojih medija da je najveća greška Envera Hodže što ga – što ga nije ubio !!!

Monstuoziteti Albanaca su bez presedana u istoriji čovečanstva. I posle svega ovoga, optužuju i sataniziraju nas i naš narod da smo divljaci.

Akademik, dr Zoran Lakić je do sada objavio više dela, ali – nažalost – zbog specifičnih okolnoti mog života nisam imao mogućnosti ni korice da im vidim, kamoli i da ih pročitam. Ipak, i iz onoga što nam je rekao preko ovog dela, zaključujem da je disidentni kulturolog, istoričar i akademik. Bar je za nas disidente pokazao i dokazao svoje nužno razumevanje.

Ovo njegovo delo, sa jako širokim dijapazonom tretiranih probljema, dokazuje nam konstruktivni duh njegovog zalaganja za naučnu istinu i njenu afirmaciju, za što će mu narod i pokoljenja biti zahvalna.

Чланак АКАДЕМИК КИАПЛАН БУРОВИЋ: ДУХОВНЕ ВЕРТИКАЛЕ ЦРНЕ ГОРЕ – У вези најновијег издања дела Академика Лакића – се појављује прво на ИСКРА.

Njemu i svima koji misle i izražavaju se kao on, u svoje ime, pa mislim i u ime svih Crnogoraca, kažem: Taj krš su branili od turskih zavojevača 1571. godine Crnogorci tog krsta, oblivši ga svojom krvlju. A godine 1878, opet ovi Crnogorci, odani tom krstu i tom kršu, oslobodiše ga od turskog okupatora, pošto su ga oprali i isprali, pošto su ga osveštili, blagoslovili svojom najčišćom crnogorskom krvlju. Prema tome (kao pre turske okupacije), tako i posle oslobođenja, on je pripadao i pripada crnogorskoj državi i crnogorskom narodu. Bio je krst prečvrst, gospodine Androviću, pa je i krš postao čvrst, kao i svaki drugi krš ove domovine i ovog naroda, koji unutar svojih granica – danas – nema ništa tuđe. Naprotiv, susedi naši imaju ne samo krševe i čitave teritorije naše srpsko-crnogorske domovine, već i našu 500-godišnju prestolnicu.

Rekoh vam da je članak g. Androvića prožet od početka do kraja anticrnogorskim stavovima, kojima otvoreno podržava veliko-albanski ekstremni nacionalizam, šovinizam i rasizam, priznat i osuđen i od samih trezvenih Albanaca Albanije. Konkretno:

1. U koloni 1 on piše (kako to ovi albanski šovinisti i rasisti licemerno pretendiraju!) da se u Ulcinju „baštini međuvjerska i međunacionalna tolerancija“. Kome to on misli da pepeli oči?! Ima 50 godina što živim u inostranstvo, poslednjih 20 godina sam u Švajcarskoj, pa i ovamo, na svojoj čapri osećam svakodnevno ekstremnu versku i međunacionalnu intoleranciju albanske dijaspore u Ulcinju prema nama – Srbo-Crnogorcima. Je li moguće da g. Andrović, koji živi u Ulcinju, to ne vidi svojim očima?! Ja sam o tome više puta i govorio preko radio-televizije, naše i strane, pa sam o tome više puta i pisao, ne samo u mojim delima, već i preko štampe i interneta. Ako mi se dozvoli, ja ću vas suočiti i dokumentima, činjenicama o toj ekstremnoj, najprljavijoj intoleranciji, koju su manifestirali i permanentno manifestiraju poslednjih decenija upravo ovi Albanci Ulcinja. Svaka čast izuzecima.
2. Gospodin Andrović citira svuda reči muslimana – Albanaca, koji se izražavaju protiv postavljanja krsta na Krš od Limana (kod severnog ulaza u Ulcinj sa mora). Svaka čast Avdulahu Nimanbegu, koji – kao musliman – kaže da mu ne smeta krst. I pored toga i on se ujedinjuje sa onima koji ga osudiše, umesto da istupi protiv intolerancije svoje sabraće po veri.

Izgleda da g. Andrović još ne zna da ovi Albanci, kao dijaspora, imaju pravo da se naturaliziraju-integriraju, ali ne i da se negativno mešaju u naše unutrašnje poslove, pogotovo ne da nam brane da postavimo krst na koje bilo mesto naše domovine, naravno – zakonski, a ne kako je to učinjeno. To nemaju pravo ni naši muslimani, po nacionalnosti Crnogorci, kamoli oni koji su stranom nacionalnošću, koji su nam došli kao dijaspora, emigracija.

Izlega da g. Andrović ne piznaje međunarodni zakon o dijaspori.

3. U koloni 4 on citira muslimana Ismeta Karamanaga, Turko-Albanac koji kaže doslovno da je krst „neprirodna vjestačka tvorevina“. Samir Andrović, kao musliman, moguće da se slaže sa I.Karamanagom, sa njegovom očitom verskom intolerancijom, ali mi, Crnogorci, ne mislimo tako, jer smo se kroz vekove borili za taj krst časni i slobodu zlatnu, koja nam je došla upravo preko tog krsta. Što nam je u duši prirodno, ne može nam pred oči biti neprirodno i veštačko.
4. Grčka nacionalna manjina Ulcinja i Crne Gore uopšte, do danas je igrala pozitivnu ulogu u našem životu, o čemu sam već pisao u mojim delima i čestitao im. Sa žaljenjem konstatiram da tu pozitivnu tradiciju ne nastavlja i Mileva Nikolaidis, kustos Muzeja u Starom gradu Ulcinja. Ona se očigledno ulizava albanskim šovinistima i rasistima, kao i mnogi Crnogorci, a g. Andrović se sigurno slaže sa njom. Krstovi se ne dižu samo onamo gde je nekada bila neka crkva, pa ni samo posle osvešćenja. Krstovi i crkve, gospođo Nikolaidis, dizali su se onamo gde se za to osećala potreba, a osvešćenje je dolazilo nakon njihove izgradnje.

Ništa se ne osvešćuje prije rađanja.

5. Na sasvim iskrenu izjavu Ðorđa Živanovića, koji je postavio predmetni krst na Kršu od Limana, pomenuti Ismet Karamanaga, paušalno, sasvim neopravdano, napada i protu Radojicu Božovića, stavrofora saborne crkve Ulcinja „Sveti Nikola“. Štaviše on izjavljuje da crkva u Starom gradu „ne pripada njima“ – Crnogorcima. A da kome pripada ta crkva?! Da ne pripada Ismetu i Saimiru, muslimanima?!
6. Naglašavamo i ovo: Krst nema nacionalni karakter. Krst ima samo verski karakter. Kao takav on ne pripada samo Crnogorcima hrišćanske vere, već i Albancima hrišćanske vere, koji u Albaniji aktuelno čine preko 40% stanovništva. Prema tome krst na Kršu od Limana (U verskom pogledu!) je crnogorski isto toliko koliko i albanski, grcki, rumunski. Krst, a ne Krš! Sledstveno, istupanje albanskih muslimana protiv tog krsta ima ne samo anticrnogorski karakter, već i fundamentalistički antihrišćanski karakter. U toj razini i antialbanski karakter.

Ne poričemo da se iza ovog fundamentalitički muslimanskog, verskog karaktera ovih Albanaca, maskira njihov nacionalni veliko-albanski politički karakter, jer oni, na teritoriji Crne Gore, pod krstom podrazumevaju samo Crnogorce, dok pod muslimanskim polumesecom podrazumevaju samo sebe, Albance. Što je istina, među albanskim muslimanima Crne Gore ima i takvih koji dan-danas ne znaju da su preko 40% stanovnika Albanije hrišćanske verske pripadnosti.

Ali, ako muslimani Crne Gore to ne znaju, Albanci hrišćanske vere u Crnoj Gori i te kako znaju. I pored toga, gledajući u istupu svojih muslimana čisto politički karakter, oni se sa njima slažu i ujedinjuju, jer u borbi protiv Crne Gore i crnogorskog naroda, oni su spremni da se ujedine i sa samim đavolom, pa i sa njegovim sinom.

Za ovo mi možemo navesti mnoga dokumenta i činjenice, ali mislimo da je dovoljno i samo ovo: Ako pođete u albanski grad Korça (Jugo-istočna Albanija, pokraj grčke granice), pri samom ulazu u grad pašće vam u oči jako veliki krst na vrh brda, nad samim gradom. Jedno dva-tri puta veći od onoga na Kršu od Limana kod nas. Kud se god okrenete u tom gradu, izlazi vam pred oči taj krst, koji kao da je na nebu raširio krila i hoće da zagrli grad. Do danas ovi Albanci nisu protestirali ni najmanje protiv postavljanja tog krsta upravo prije nekoliko godina, bez ikakvog državnog resenja.

Albanski tekstovi, Albanije i njene dijaspore, prepuni su laži i kleveta protiv našeg naroda. Albancima Albanije mi ne možemo diktirati kako će oni pisati o nama. To ostavljamo njihovoj svesti. Ali Albancima albanske dijaspore kod nas mi i te kako možemo diktirati da pišu istorijski osvedočenu istinu, svetski priznatu istinu. I ne samo kad pišu kao Samir Andrović, na našem jeziku, već i kad pišu na njihovom, albanskom jeziku. Bar kad to pisu i objavljuju unutar granica nase domovine!

Upravo zato što oni pišu neistine, falsifikuju istoriju svog, albanskog naroda, i tim falsifikatima indoktriniraju i huškaju bezazlenu albansku dijasporu kod nas protiv nas, u Ulcinju i svukud gde ih imamo, poremećena je nekadašnja ravnoteža, nekadašnji mirni suživot između njihovih muslimana (pa i katolika!) i nas Crnogoraca. Da bi se uspostavio mirni suživot nužno je da bar ovi Albanci, pripadnici albanske dijaspore kod nas, prihvate naučno dokazanu istinu da oni nisu na Balkanu ni autohtoni, niti Iliri, ponajmanje Pelazgi, već došljaci, kao i mi – Sloveni. Sada je nedvosmisleno naučno dokazano da su pradedovi Srbo-Crnogoraca i Srbo-Makedonaca 548. godine ušli u grad Durrhachium, koji su nazvali Drač, a koji će Albanci jedno pet vekova kasnije nazvati Durrës. Njihov, albanski najveći naučnik, akademik, prof. dr Eqrem Çabej, evo će skoro pola veka što im je rekao i dokazao da se albanski jezik formirao u današnjoj Rumuniji, u VI veku naše ere, i da su otuda Albanci u X veku naše ere stigli u Mat, pokrajina današnje srednje Albanije. Oni Albanci, koji nam mute vode u Crnoj Gori sve ovo znaju sasvim dobro, ali se prave kao da ne znaju, nastavljajući sa anticrnogorskom propagandom u službi svoje šovinistički i rasistički nastrojene veliko-albanske buržuazije, kao i u službi međunarodnog džandara, koji je za svoje imerijalističke ciljeve upotrebio i nastavlja da upotrebljava ove Albance kao topovsko meso. Što pre budu prihvatili naučnu istinu o svom narodu, to će bolje biti ne samo za nas, već i za njih. Istina je uvek bila i bitće u službi naroda. Neistinom su se služili i služiće se samo neprijatelji naroda.^*)

Ulcinj,

dana 01. juli 2008.

_______________________

*) Ovaj je članak blagovremeno poslat listu VESTI – Podgorica, ali ga nisu objavili, osporavajući ovako autoru pravo riječi i štampe, a u očitoj službi naših albanskih neprijatelja, stvar ova koju ovaj list manifestira ne po prvi put. Faktično stranice ovog lista su zatvorene za Akademika Burovića. Po prvi put on ga objavio u svom djelu NA ISTOKU NIŠTA NOVO!, Tirana 2009, str. 127-129, koje su mu Albanci spaljili zajedno sa tri druga djela u štampariji Tirane „Marin Barleti“, na dan kad je otišao tamo da je podigne, na njegove oči, nastojavajući da mu tako provociraju drugi infarkt miocardis i da ga tako likvidiraju fizički. Jedan primjerak ovog djela, spašen od vatre, čuva se u Biblioteci Crnogorske akademije nauka i umjetnosti.- REDAKTOR.

Чланак АКАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИЋ: Лажима и фалсификатима Албанаца нарушава се мир нашег народа (поводом чланка „Крш пречврст за крст“) се појављује прво на ИСКРА.

Po izlasku iz zatvora, pošto sam emigrirao u Albaniju (na putu za SSSR!) ovu medijsku blokadu i borbu protiv mene i mog stvaranja nastaviće Titov ratni i posle ratni kolega, Albanac Enver Hodža, sa svojom socijal-fašističkom klikom na vlasti, koji su me 10 godina držali interniranog, a zatim me uhapsili (i oni kao disidentnog književnika!) i osudili službeno na 43 godine monstruoznog zatvora, faktički su me osudili na smrt, pa su to i pokušali da ostvare preko zatvorskih vlasti i osuđenika u njihovoj službi. Iako u medijskoj blokadi, pa i u zatvor, ja sam ne samo sa « slobode », već i iz zatvorske ćelije uspeo da objavim, pored ostalog: sa « slobode » roman IZDAJA, zbirku pripovedaka ODJEK KORABA i novelu ZMIJA, a iz zatvorske ćelije sonet DOĆI ĆU!. Sva disidentna dela.

Izgleda da dugovečnik ne može da postane kratkovečan. Da istrajem u svakodnevnoj borbi sa smrću pomoglo me upravo ovo stvaranje i tvrda vera da će jednog dana i socijal-fašizmu doći kraj.

Posle preko tri decenije mog teroriziranja u Albaniji, gde mi je od vlasti prostituirana žena a deca, Dušan i Dušanka, i masakrirana, sin je prošao i kroz albanski zatvor, punih pet godina, uspeo sam da prebegnem u Švajcarsku, gde mi je odmah, lično od presednika Švajcarske Konfederacije g. Flavio Kotti, dat status političkog emigranta, a zatim i državljanstvo.

Iako sam pod zaštitom švajcarskih vlasti, i ovde me dan-danas proganjaju Titoisti i Enverovci, koji su organizovali protiv mene mobing i satanizaciju, pa i medijsku blokadu, kao i protiv svih onih koji me na bilo koji način podržavaju. Tako su mobingom primorali albanskog naučnika dr Ardiana Kljosi da izvrši samoubistvo. Druge su ubili svojom rukom, kao Srbina Milana Brajovića iz Skadra.

Organizovane od albanske enverističke mafije na vlasti, aktuelno protiv mene deluju ništa manje već šest država. Na megdan mi je izašao lično presednik Albanije i šef njene “komunističke” Partije rada Ramiz Alija sa sekundantima Ismail Kadare i Adem Demači. Ramiz Alija je istupio protiv menje ne samo na albanskom jeziku, već i na francuskom (kao i Is-mail Kadare!), a preko najvećeg «komunističkog» lista na svetu L’HUMANITE. Adem Demači je istupio na albanskom i srpskom jeziku.

Svakakvim falsifikatima i lažima, najabsurdnijim, najneverovatnijim, preko svega kočijaškim psovkama i najprljavim bludničkim uvredama, oni su se osuli protiv mene na svim jezicima sveta, pa i na arapskom, kineskom i japanskom, što možete videti preko interneta.

U početku su mi negirali ne samo autorstvo mojih dela, već i lično ime, pretendirajući za mene da sam agent UDB-e koji se pretstavlja imenom u Jugoslaviji poznatog književnika Kaplana, koga su tobože ubili Titovi udbaši u njihovim zatvorima. Pošto im propade ovo, razglasiše na sve strane da nisam ni akademik, ni profesor, ni doktor nauka, šta više da nemam ni srednje obrazovanje i da moja dela nemaju nikakvu vrednost, ni umetničku, niti naučnu. A kad im i ovo propade, razglasiše da moja dela piše Srpska akademija nauka i umetnosti i da mi ih objavljuje nekakva « slovenska mafija », koja me za njih plaća i debelim honorarima, te tako u Švajcarskoj vodim jedan jako luksuzan život, da mi se sa svih strana sveta (i iz Tbilisa!) obraćaju za materijalnu pomoć oni koji veruju u to. Istovremeno švajcarske mi vlasti iz godine u godinu potstrižuju onu njihovu socijalnu pomoć, koju mi mesečno daju da im ne umrem od gladi.

I eto, iako su moja dela proglasili za sasvim nevredna (uz svestranu podršku Titoista! Ili ne, Ilija Petroviću ?!), upravo ovi Albanci (i ne samo ovi, već i drugi, pa i Francuzi!) čine mojim delima svakakve plagijate, umetničke, publicističke i naučne. O plagijatima mojih dela već je napisana i objavljena čitava studija od moje prijateljice Svetlane Kapetanović, koja je sprva to objavila na sajtu ISTINA God. II, Br. 53, Beč, 26. II. 2006, pa je to preštampala i u svom delu SATANIZIRANJE AKADEMIKA BUROVIĆA, Ulcinj 2006., str. 85-90. Kao plagijatore mojih dela ona spominje Albance Anastas Kondo, Petro Marko, Ismail Kadare, Xhevahir Lleshi, Agim Gjakova, Llazar Siliq, Hajro Ulqinaku, M.M. (ovaj je jedan moj albanski prijatelj, pa sam je zamolio da njegovo ime ne iznese u javnost!), Petrit Ruka, Anton Nikë Brisha, Petraq Kolevica, Kastriot Myftaraj i čitava grupa albanskih autora, koji su se čoporativno digli protiv Ismaila Kadare sa optužbom da je lagao Albance i čitav svet da je tobože napisao disidentnu poemu PASHALLARËT E KUQ (CRVENE PAŠE). Među njima je i književnik Fatos Lubonja, inače moj kolega iz zatvora u Bureli, gde je stigao kao ideo-poklonik Ismaila Kadare i, okrenuo se protiv njega, pošto sam ga ja osvestio ko je i šta petstavlja ovaj Kadare u njihovom, albanskom životu.

Ja nemam vremena da se posebno bavim svakim od ovih plagijatora. A i nije potrebno, jer je o svima njima dala potrebne podatke pomenuta Svetlana Kapetanović, naziv mog dela, kojemu je učinjen plagijat, kao i naziv njihovog dela, gde su taj plagijat učinili. Ipak, da se svet suoči sa ovom za Albance gorkom istinom, izneću ovde detaljnu istoriju plagijata, koji je učinio jednom mom delu albanski književnik Anastas Kondo.

Početkom godine 1966. poslao sam za štampu listu DRITA u Tirani moju pripovetku SHYTA (Šuta), napisanu od mene direktno na albanski jezik. Te sam godine, upravo tom pripovetkom, uzeo učešće na Nacionalnom konkursu u Albaniji. Član žirija, pesnik Vehbi Skenderi, uznastojao je na tome da se ovoj pripovetci dodeli prva nagrada, ne znajući ništa o borbi koju, iza kulisa, vode albanske vlasti protiv mene.

Iste godine, isto ovako, desilo se i drugom albanskom književniku Tuni Papučiu, koji – kao presednik žirija na Nacionalnom konkursu revije FATOSI u Tirani, mojoj pripovetci MAJČINA LJUBAV dodeli prvu nagradu, ali – kad je poslao listu nagrađenih Centralnom Komitetu Partije rada – ovi mu tu listu vratiše bez mog imena.

Tuni Papučiu, iako me lično nije poznavao, nadahnut jednim posebnim poštovanjem prema meni preko mog romana IZDAJA, koji je, kao i mnogi drugi, pročitao bez predaha, kad je video odgovor CK Partije rada, ne daje prvu nagradu nikome, dok u listi za drugu nagradu, prvo postavlja moje ime i moju pripovetku, a iza mene postavlja imena profesora Državnog universiteta u Tirani, inače članovi Partije Envera Hodže, Myzafer Xhaxhiu i Mark Gurakuqi. Odmah posle objavljivanja ovog rezultata konkursa, T.Papučiu me pozvao u Tirani i, u četiri oka, strogo poverlivo, reče mi stav CK PRA prema meni.

Ja sam i pre toga saznao da mi se nešto iza leđa kuva od strane albanskih vlasti, ali je odmah pritrčao u gradić Ljušnje, gde sam živeo, lično presednik Republike Haxhi Lleshi, da mi maže oči i da me denigrira (da me tobože Ismail Kadare persekutira), te da tako ne otkrijem tu njihovu zločinačku pripremu za moje likvidiranje.

Albanska socijal-fašistička banda na vlast, koja je pretrpela neuspeh u nastojanjima da me preda jugoslovenskim vlastima u zamenu za njihovog književnika Martin Camaj, izbegao u Jugoslaviju kao politički emigrant, spremala se da me likvidira fizički, a ne da dozvoli moju dalju afirmaciju, pa i da me nagradi sa prvim nagradama njenih književnih konkursa na nacionalnom nivou. Zato je i intervenirala odmah da se nijednoj od mojih pripovedana ne da nikakva nagrada, kamoli i prva.

Revoltiran od ovoga, Vehbi Skenderi, koji me od vremena poznavao lično, dočekivao me kod svoje kuće u Tirani i dolazio mi je kod kuće u Ljušnje, objavi mi pripovetku ŠUTA u reviji YLBERI Br. 2, Tirana 1967, gde je on radio kao redaktor te rubrike.

Objavljivanje ove moje pripovetke i, posebno, moja reč, koju sam održao na Plenumu Saveza književnika i umetnika Albanije godine 1967., gde sam pretstavio javnosti da se u Albaniji persekutiram od Ismaila Kadare i njegovih ližisahana, potresla je Plenum i učinila da pobesne one koji su mi spremali likvidiranje.

Upravljači Plenuma prekinuše dali rad objavljujući odmor od 20 minuta.

Instruiran od socijal-fašističke bande Envera Hodže, Ismail Kadare uzima reč u nastojećoj sednici, znači odmah posle mene, i izjavljuje da se slaže sa kritikom koju sam učinio na prethodnom Plenumu njegovom romanu GENERAL MRTVE VOJSKE i noveli MONSTRUUM, šta više i da se odriče te novele, dok roman je ispravio, preuredio, pa ga tako ispravljenog i preštampao.

Odmah posle Plenuma, banda na vlast ubacuje svog najamnika iz Ljušnje zvani Gori Prifti, koji čini “kritiku” mojoj pripovetci. Tu su “kritiku” objavili u reviji YLBERI Br. 4, iste te godine, a pošto su izbacili iz Partije, pa i internirali, Vehbi Skenderi-a.

Ustali su protiv ove kritike Albanci i poslali svoje napise i reviji YLBERI i listu DRITA, glavni organ Saveza književnika i umetnika Albanije, ali nikome nisu ni reč objavili. Tada sam se ja obratio protestnim pismom direkno Enveru Hodži, ali mi on na to nije nikako odgovorio, ako ne treba uzeti kao njegov odgovor pojačanje provokacija protv mene, mobinga i sataniziranja od strane albanskog SIGURIMI-a (pandan jugoslovenske UDB-e), koja su mi činjena iza ljeđa, a za što su vrbovali i moju ženu, majku moje dece.

Posle dve godine, u listu DRITA, dana 05.01.1969, Anastas Kondo, tada književnik i kadar Ministarstva Prosvete i Kulture, danas kandidat za člana CK PRA, objavljuje svoju pripovetku pod naslovom RRUGËS MIDIS NJERËZBE TË THJESHTË (PUTEM, MEÐU OBIČNIM LJUDIMA), gde nam govori za jednog inžinjera, koji beše premešten iz Tirane poslom u pokrajinskom gradiću QYTETI STALIN (Albanski STALINGRAD, pre se zvalo Kučovo, srpske etimologije). Tada je Enver Hodža, pod maskom odlaska za rad u bazu, udaljavao iz Tirane sve nepoželjne, slao ih po pokrajinskim gradićima, a odavde i po selima, tobože za godinu dana, pa i za dve i tri, u stvari ili za stalno, ili dok se policijski ne obrade i priprave za hapšenje.

Inžinjer druga Anastasa, pošto je proveo u alb. Stalingradu određeni rok, kreće otuda za u ministarstvo, da traži povratak u Tiranu, svoj rodni grad, gde je bio poslom do dana odlaska “u bazu”. U autobusu, kojim je putovao za Tiranu, bili su i neki radnici, koji su ostavili svoje radno mesto i svoje porodice, kao i on, i putovali su za negde daleko, u nekakvoj provinciji, da rade “u bazi”. Prisluškujući sa pažnjom razgovor radnika, inžinjer postaje svestan sa kakvom to visokom svešću i revolucionarnim poletom misle i rade oni, obični radnici, pa reflektira i oseća se postiđen od sebe samog, zato što je krenuo da traži povratak u Tiranu. Znači, pokajao se i povratio se u Stalingrad, na posao, pa je napisao o svom pokajanju i članak za novine, svoju ispovest o nedostojnim mislima, koje su ga za čas bile obuzele.

Drugim rečima, vi, koji ste premešteni iz Tirane i iz gradića, po selima Albanije i koperativama, gde ljudi ne stižu da se pošteno najedu ni kukuruznog hleba, odvojeni od svojih porodica i radeći ne po svojoj profesiji, već (i sa diplomom univeristeta!) neki običan fizički rad, zajedno sa interniranima i tzv. “deklasiranima”, ostavite svaku nadu da se opet vratite u svoj grad, pa povucite tamo i svoje porodice, ženu i decu, ako nećete da živite odvojeno od njih, ako nećete da vam se porodira raspadne, žena i kćerke prostituiraju…

U mojoj pripovetci ŠUTA ne govori se o nekom inžinjeru, ni o čoveku visoko obrazovanom, pa ni o posletratnom životu. Nema kod moje glavne ličnosti ni visoke svesti, niti revolucionarnog poleta. Ja u mojoj pripovetci govorim za jednog nepismenog seljaka, zvani Nue Ðon, jadnog, siromašnog čobanina koza, i za njegovu kozu zvana Šuta, jedinu ličnu kozu stada njegovog sela, koje je on čuvao svaki dan uz sasvim malu naplatu od onih čije su ostale koze. Štoviše ni mesto, pa ni država gde se odigrava radnja nisu određeni. Tako Albanci mogu uzeti, pa su i uzeli, da se radnja odvija kod njih, u Albaniji, ali to slobodno mogu uzeti i Jugosloveni na sebe, da se radnja odigrava kod njih, u Jugoslaviji.

Dok je on čuvao koze obroncima planina, nailaze na njega partizani, umorni, razdrobljeni, ranjeni u ratnim okršajima sa fašističkim okupatorima zemlje, gladni i žedni.

Komandan partizanske čete traži od njega jednu kozu ili jarca, da ga zakole i nahrani svoje partizane.

Videći u kakvom su jadnom stanju partizani, on im, posle malog dvomišljenja, daje svoju jedinu kozu, kojom je do tada hranio svoju porodicu. Tu su kozu sa nestrpljenjem čekala u kolibi njegova deca, i ona gladna i žedna ništa manje od ovih partizana.

Za njegovu decu ta je koza bila ne samo hranilac, već i član njihove porodice. Sa njom su ona živela ne samo pod istim krovom, već su sa njom i spavala. Ona im je bila kao njihova sestra, kao njihova majka.

Gledajući kako mu je kolju i jedu gladni partizani, čobanina zabole srce, ali se odmah pribra, misleći na njihovu borbu i samopožrtvovanje za oslobođenje domovine, misleći da su i oni deca svojih roditelja.

Pre polaska, komandant partizanske čete dade čobaninu jednu pismenu potvrdu za ustuplenu kozu i reče mu da se posle oslobođenja prijavi njajbližim narodnim vlastima, jer će mu je isplatiti.

Sve drugo u mojoj pripovetci i u pripovetci druga Anastasa, kako u motivu, tako i u idejnom planu, je isto. Razgovori radnika ubediše inžinjera da se pokaje i vrati na posao, dok čobanin, čekajući na red da ga primi presednik narodnog odbora i da mu isplati kozu, sluša razgovore roditelja poginulih partizana, koji čekaju da otpočne skupština ratnih veterana, vojnih invalida i roditelja poginulih. Gledajući u crno odevene majke i ratne invalide, ko bez ruke a ko bez noge, sa još uvek neizlečenim ranama, slušajući njihove razgovore o poginulim, među koje spominju i komandanta čete, koji mu je dao priznanicu za kozu, čobaninu se opet stegnu srce, oseti isti bol kao i onda kam mu zaklaše Šutu, pa stegnu priznanicu grčevito među prste i nesvesno, sasvim nesvesno poče da je drobi. Zatim se diže i vrati svojoj kolibi sa neizbrisivim utiscima i rečima roditelja, koji su dali tom ratu svoju decu, mnogi i svoje jedine sinove, pa i kćerke.

Znači, A.Kondo nije učinio ništa naročito, originalno. Sa idejom i motivom moje pripovetke u vezi rata, napisao je pripovetku za posleratni život svog naroda, u službi jedne nove, socijal-fašističke bande, koja je uzurpirala narodnu vlast i proletersku diktaturu pretvorila u ličnu diktaturu svog führera. Tako, ono što sam ja rekao za običnog seljaka, čobanina, iz godine 1944, odmah po svršetku rata, on je rekao za svog inžinjera iz godine 1969.

Plagijat ne znači samo kopirati i prisvojiti doslovno delo drugog. Ideje i motivi su važniji. Oni su kolone dela, jer se dela na njih i oslanjaju, na njih se održavaju. Bez ideja i motiva nema ni dela.

Ali ovo i nema tako veliki značaj. Moja dela, i bez ikakvih izmena, kojima se sviđaju, mogu ih objaviti i svojim imenom. Ja sam i sâm nudio drugima na poklon moja dela, jer nemam para da plaćam njihovo objavljivanje, a zbog medijske blokade nijedna izdavačka kuća mi ih ne preuzima na sebe za izdavanje, niti mi ih ko sponsoriše, pa ni najmanju pomoć ne pruža.

Sa druge strane, dok nemam ništa protiv toga da moja dela objave drugi svojim imenima, neka niko i ne pokuša da svoja dela objavi mojim imenom, jer sa ovime se ne slažem. Ne kažem ovo tek onako, reda radi: jedan makedonski jako poznati književnik, potpisao je svoju klandestinu poemu pseudonimom, koje asocira na moje ime! I to upravo u ono vreme, kada me UDB-a proganjala za moju poemu BOJANA !

Znači, kako naglasih, ovo za mene nema neki značaj. Od značaja je doček moje pripovetke i stav koji su zauzeli prema pripovetci Anastasa Kondo.

Dok moju pripovetku iskritikovaše upravo za njenu ideju i rekoše da “iskrivljava” realnost, pošto moj nepismeni čobanin, godine 1944(!) – prema njima – bio je svesniji, sa mnogo višom svešću od inžinjera Anastasa Kondo, i to godine 1969(!), pripovetku druga Kondo ne samo što ne iskritikovaše ni za imitaciju moje pripovetke, jer za ideju nikako, već nasuprot, lično Enver Hodža hvali je i uzima je kao primer sa značajem od “prve ruke” za “ideološko vaspitanje samih književnika i umetnika”¹⁾, koji se od njega iz godine u godinu premeštaju iz gradova po selima, odvajaju od svojih porodica i primoravaju se da fizički rade za koru nasušnog hleba.

Što je istina, ovom prilikom, Enver Hodža, koji je sigurno od vremena pročitao moju pripovetku, dodaje i ovo:

“Në qoftë se nga një procedim i tillë ndonjëri…mund të përvetësojë e shfrytëzojë mendimet e autorit (tjetër), fundja le t’i shfrytëzojë, ai që përpiqet të kopjojë dhe të rrojë me “mend hua” nuk mund të shkojë gjatë, se s’bën prokopi”.²⁾

PREVOD: “Ako iz koje takve procedure kogod…može prisvojiti i iskoristiti misli (drugog) autora, na kraju krajeva neka ih iskoristi, onaj koji nastojava da kopira i da živi sa “pozajmljenom pameću” ne može dugo da preživi, jer od toga nema koristi”.

Ali i ovo nema neku važnost, sem što dokazuje da je E.Hodža shvatio da je mom delu učinjen plagijat. Važno je i od posebnog značaja to što je Gori Prifti ubačen od bande na vlasti da mi “iskritikuje” pripovetku. Ovo je samo jedan beočug u beskrajnom lancu najantizakonskih tretiranja. Provociranja i policiske najprljave, najkriminalnije obrade, koja su mi učinjena, ne samo sa ciljem denigriranja i obmane, sa cilem protiv mog autoriteta, publiciteta, kredibiliteta i personaliteta, već i da bih se provocirao, da bih se policijski obradio, da bih se ovim tremanom izložio mobingu, i – polazeći od ovog tretmana – da bih prihvatio ponudu njihovog provokatora Veselj Baleci “da emigriramo” (kao što je upravo tada emigrirao književnik Biljalj Xhaferri!), i tako da im idem u zasedi, koju su mi spremili Enverovi banditi, režiseri svih ovih svinjarija i zločina, koji su mi učinjeni u toj zemlji.

I određenje Gori Prifta da potpiše tu “kritiku”, koji ne samo do tada, već ni posle toga nikad nikakvu kritiku nije pisao o ničemu i ni o kome (postoji mogućnost da ni ovu on nije napisao, da ju je napisao Ismailj Kadare i podao njemu da je potpiše!), nije učinjeno slučajno. U Ljušnje, gde sam ja živeo do dana hapšenja, on je bio poznat kao huligan. Autori ovog inske-niranja sigurno su očekivali da ja kažem koju reč tom huliganu i da tako provociraju kakav skandal, koji bi iskoristili banditi za moje kompromitiranje.

Iako nisam znao ništa za pozadinu ovih provokacija, polazeći samo i samo od toga što je on u gradu bio poznat kao huligan, nisam nagazio na tu njihovu trulu dasku, nisam naseo: niti sam prihvatio predlog Vesela Baleci za begstvo, i niti sam i najmanju reč rekao njihovom huliganu.

Iako su mi provokatori odmah podali list DRITA da vidim plagijat Anastasa Kondo, iako ja to nisam shvatio kao provokaciju, ni na adresu ovoga nisam uputio niti izgovorio sa bilo kim ni jednu jedinu reč. Pravio sam se kao da nisam shvatio da je mojoj pripovetci učinjen plagijat, dok su oni očekivali moj iskaz, spremni da se survaju protiv mene da neosnovano optužujem njihovog “komunistu”, kandidata za člana Centralnog Komiteta.

Albanska banda na vlast pretrpela je neuspeh u niz svojih provokacija, svinjarija i zločina protiv mene, dok im je vreme, kako se jasno vidi i iz njihovih samopriznanja, razdralo i razdire im svakodnevno maske. Posle ovoga, Enver Hodža može da se busa u prsa za zakonitost, pravdu, pa i za marksizam-lenjinizam, i da kaže: “Ne asgjë nuk kemi kopjuar nga të tjerët…”³⁾ PREVOD: “Mi ništa nismo kopirali od drugih…”

Zatvor u Burelju,

Albanija, dana 24.II.1984.^*)

_______________

1) HOXHA, Enver: VEPRA, tom 40, Tirana 1983, str. 326-327.

2) Iden: str. 329.

3) HOXHA, Enver: VEPRA, tom 47, Tirana 1985, str. 389.

*) Rukopisu iz zatvora, prilikom pripremanja ovog teksta za štampanje, dodate su od samog autora one stvari koje je vreme donelo. Ovi su memoari po prvi put objavljeni na albanski jezik u njegovom djelu MARGINALIJE, Ženeva 2003, str. 74-78, koje je uzburkalo Albaniju, jer je sa ovom knjigom u ruci protestirao u Albanski parlamenat vlaški poslanik Kristo Goči, uskličući: “Ovo je istina o Vlasima, a ne ono što piše Ismailj Kadare!” Ovu scenu je prenela i albanska televizija. Neke studije ove knjige su odmah preštampane u albanskoj periodičnoj štampi, dok je ona, koja se odnosi na vlaški etnos u Albaniji, prevedena i na vlaški jezik i objavljena u vlaškom listu FARSAROTU, Ðirokastra, novembar 2003. Knjiga Akademika Burovića je zabranjena u Albaniji, pa i organi štampe, koji su joj preštampali koju studiju. Sa druge strane, glasnik jugoslovenske i albanske mafije Bahri Brisku, preko “svoje” knjige POLEMIKË LIDHUR ME FALSIFIKIMET SHKENCORE KUNDRA SHQIPTARËVE TË KAPLLAN BUROVIQIT, Skadar 2011, pozvao je Albance da ne čitaju knjigu MARGINALIJE. Onima, koji će je čitati, pripretio je da će ih uvesti u crne liste kao veće  n e p r i j a t e l j e  albanskog naroda i od samog Akademika Burovića.- REDAKTOR.

Чланак АКАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИћ: Албански плагијатори (мемоари) се појављује прво на ИСКРА.

Akademik Burović je stigao početkom maja te godine iz Švajcarske u Albaniju da privatno štampa njegove knjige. Štampariji MARIN BARLETI u Tirani predao je odjednom četiri djela, dva na albanskom i dva na našem, srpskom jeziku: NGADHËNJIMI MBI VDEKJEN (TRIJUMF NAD SMRCU, zbirka studija i članaka), STUDIME LEKSIKORE (LEKSIČKE STUDIJE na polju albanskog jezika), zatim NA ISTOKU NIŠTA NOVO (zbirka studija i članaka) i ISTORIJA ULCINJA, njegovog rodnom mjesta.

Bez cijenkanja, platio je unapred u euro onoliko koliko mu je to tražila vlasnica štamparije Mimoza Ahmeti, inače poznata kao pjesnikinja, koju smo ne samo mi, srpsko-crnogorska manjina u Albaniji, već i naši zemljaci u Srbiji i Crnoj Gori, cijenili i poštovali, dočekivali i ispraćali, posebno Jevrem Brković. Cijenio ju je i Akademik Burović, pa je u njenoj privatnoj štampariji, sve do 2002. godine objavio ništa manje već 15 djela. Tu je on objavio na francuskom i srpskom jeziku njegovo poznato djelo PRAVO LICE ISMAILA KADARE, pa STVARNOST I ALBANSKE ILUZIJE, pa roman FANOLA i dr. Prekinuo je štampanje tu, kad su albanski mafijaši, preko svojih ljudi u štampariji, počeli da mu sabotiraju štampanje, ispremećajući stranice i izostavljajući čitave sveske. Na korici romana FANOLA, pored samog imena autora, napisali su “JUGOSLLAVI, SERBI”. Tada je Akademik potražio novu štampariju, van granica Albanije, u Bari (Italija). Iako je na knjigama štampanim tamo napisao da se štampaju u štampariji “ŠERŠE” (Na francuskom: pronađi me!), Albanska ga mafija pronašla. Tada Akademik prelazi u Švajcarskoj, ali ga i tamo pronađoše. Prešao je i u Austriju, u Sloveniju, u Crnu Goru, Srbiju, Makedoniju, U Užice i u Beograd, ali su ga svuda pronašli i proganjali, sabotirali mu štampanje knjiga. U međuvremenu, dok su ga pronašli, u svim tim štamparijama on je uspio da objavi po nekoliko knjiga, tako da je do sada objavio ništa manje već 141 djelo. Uspio je da u roku jedne godine napiše i objavi i 10 knjiga. Dr Pavle Brajović, presjednik udruženja MORAČA-ROZAFA, izjavio je da Akademik Burović brže piše negoli što mi to stižemo da pročitamo. Naš narod kaže: Sputane noge dva put brže kroče!

Kad je štampana prva knjiga – NGADHËNJIMI MBI VDEKJEN – Akademik je uzeo samo nekoliko primjeraka da ih razda svojim prijateljima u Tirani, dok je sav tiraž ostavio u štampariji da ga podigne kad budu štampane i ostale knjige. Poslije nekoliko dana izašla je druga knjiga – NA ISTOKU NIŠTA NOVO!, a zatim i treća – ISTORIJA ULCINJA. Akademik je opet uzeo po nekoliko primjeraka. Kad je počelo štampanje četvrte knjige – STUDIME LEKSIKORE, vlasnica štamparije kaže Akademiku da se sada može odmoriti, ne mora doći u štampariji. Odredila mu i dan 30. juni kad će doći da ih podigne sve.

Do tok dana, iako je te godine (2009) napunio 75 godinu života, Akademik je radio dano-noćno na pripremanju tih knjiga za štampanje. Sa kompjuteristom štamparije prelamao je tekst, ispravljao tehničke greške, izrađivao korice, često nadgledao rad grafičara u štampariji, da mu opet ne ispremetnu stranice, da mu opet pored imena ne dodaju koju riječ. Videći da su mu sve tri prethodne knjige štampane korrektno, Akademik se udali iz štamparije da se odmori i čeka 30. juni.

Ali eto, ne dadoše mu da se odmori. Iz Makedonije ga pozvaše na promociji njegove knjige, koja je prije neki mjesec štampana tamo na makedonski jezik – ALBANSKITE ISTORISKI FALSIFIKATI, od Izdavačke kuće VISTINIJANA njegovog prijatelja Vitomira Dolinskog, koji se usudio da to učini o svom trošku i pored otvorenih pretnji albanskih mafijaša.

Dana 30. juna on se vraća iz Makedonije, ali umoran nije mogao da ode do štamparije po knjige. Otišao je sutradan, u sredu 01. juna 2009.

Tamo ga dočekalo monstruozno iznenađenje. Mimoza Ahmeti, umjesto da mu preda knjige, kaže mu:

-Svest mi ne dozvoljava da štampam knjige jednog autora koji piše protiv našeg Ismaila Kadare i koji se ne slaže sa autohtonijom Albanaca, sa našim porijeklom od Ilira i Pelazga. Ja se osećam Pelazginjomi ponosim se time. Spaliću vam sve vaše knjige, Kaplane !

I uze upaljač da ih tu, na njegove oči, spali.

Ovo nije prvi put što mu ovi Albanci priređuju ovakva iznenađenja, a sa očiglednom namerom da mu izazovu infarkt miokardis.

Za autora knjiga je njegovo dijete, pa i više od onog djeteta koje mu rađa supruga. I samo jedno dijete da ubijete roditelju, pa će poludeti, a ne četiri, i to – u isti dan, na njegove oci !!! Po prvi put su mu to priredili u Izdavačkoj kući “Naim Frasheri” u Tirani, godine 1969. Tada je Akademik Burović bio mlad i imao tvrdo srce, pa je junački pretrpeo sve. Što više nije izgubio ni prisebnost, te nije izustio ni jednu jedinu riječ. Samo je iz štamparije otišao u Ministarstvo unutrašnjih poslova i zahvalio im se za tu niskost, svinjariju.

Drugi put su mu ovo priredili u Ženevi 1996. Ovaj put on nije bio više mlad. Njegovo srce je bilo premoreno dugogodišnjim patnjama u zatvoru Burelja, kažnjen na 43 godina zatvora, razorena porodica, maskrirana djeca. Zato posusta i pretrpe prvi srčani udar. Treći put mu opet priređuju ovo u Ženevi 1998, a sa namerom da mu izazovu drugi srčani udar. U Hopital de la Tours Ženeve ljekari konstatiraju da je za malo izbegao drugi srčani udar. Četvrti put su mu opet u Ženevi, 1999, priredili jedno isto avakvo iznenađnje, ali je on opet odeleo. Peti put su upotrebili Srbina P.M. (Izgleda da je isti sa onim “komentatorom” koji nam se pretstavio kao Праведници Св. Василија Острошког Чудотворца), da mu priredi jedno ovakvo iznenađenje, kako bi mu izazvali srčani udar, ali opet bezuspješno, jer je Akademik Burović opet tvrda srca bio i sebe nije predao. O ovom Srbinu godine 2008. on je odmah napisao i izdao knjigu dokumenata TAMO – NA KOSOVO!, kojom ga raskrinkao dokumentima i činjenicama, zdravim naučnim argumentima.

Svi su ovi napadi na njegovo srce učinjeni na isti način, istim sredstvima i istom metodom. I, razume se – od ovih istih mafijaša, istih poslodavaca, kriminalaca.

Mimoza Ahmeti moguće nije znala sve ovo, ali je znala da je Akademik pretrpio prvi srčani udar i da joj njenih poslodavci upravo to traži, da mu ona izazove drugi.

I eto, iako u duboku starost i sa jednim prebolenim srčanim udarom, Akademik Burović izdrža i ovu novu provokaciju. Sasluša je strpljivo i pribra sebe, dok je ona, sa svoje strane, učinila sve da ga ubjedi da se ne može mjeriti sa Kadareom i da treba da se mani pisanja, jer, kao ona tu, na njegove oči, i drugi će mu spaliti knjige, a naći će se koji će spaliti i njega. Mimoza učini sve da ga ubjedi da druge sudbine nema za njega i njegove knjige.

Umjesto njega, slušajući svoju suprugu kako nastojava da opravda svoj postupak i da ubijedi Akademika da ona nije u vezi sa mafijašima, koji ga proganjaju, zamalo je pretrpio on srčani udar. Mimoza, videći kako je pocrneo u lice, diže se da ga prebaci u bolnicu, a Akademiku reče:

-Nemojte pokušati da ih objavite drugde, jer će vas ubiti!

Carta canta!

Poslije ovoga Mimoza Ahmeti je spalila sav tiraž svih četiri izdanja i dala se po Tirani da pronađe kome je to Akademik dao one primjerke blagovremeno podignute iz štamparije. Sve ih prikupila, pa i plaćala za njih. Kod urednika jednoh lista u Tirani uvela je svoje ljude da mu ukradu taj jedini primjerak koji mu je Akademik poklonio.

Kako se već zna, ovi su Albanci i preko interneta pozvali svoje junake da pođu u Ženevu i da ga ubiju. Albanac sa Kosova mr. Kadri Osmani opevao mu je preko interneta i opelo, primjer ovaj bez presedana u istoriji čovječanstva.

Primjer bez presedana je i spalivanje četiri djela istog autora, ne dozvoljavaući im ni da pređu prag štamparije. Ili se i gdje drugo desilo ovo?! Pa ovo nije učinio ni Musolini i niti Hitler, ni sa djelima Karla Levi-a, niti Betolda Brehta, ni sa djelima dr Karla Marksa, Frederika Engelsa i Vladimira Iliča Lenjina! Albanski monstruozni kulturocid je bez presedana u istoriji svijeta. Preko svega jer se i čini pod zastavom demokratije i u pratnji urlika da su prekinuli sa socijal-fašističkim terorom Envera Hodže i da su uspostavili demokratiju.

Sa druge strane ovo je zahvalnost ovih Albanaca za sva značajna dobra koja im je učinio ovaj Akademik. Umjesto da ga proglase za Narodnog Heroja i da ga ostave na miru, pa i da ga pomognu u stvaranju, oni mu blokiraju medija, pa i štamparije, ne objavljuju mu ništa, pa ni uz naplatu, sataniziraju ga lažima i falsifikatima, pa nastoje, čine sve i da ga ubiju.

Ali ne treba da im se čudimo. Kako saznajemo iz albanske štampe, ovi su Albanci predložili da se i spomenik Skenderbega sred Tirane skine i da se mjesto njega podigne tu spomenik Sultanu Muratu! Akademik Burović je od vremena rekao da sa ovom svešću Albanci ne samo da neće ući u Evropu, već ih više ne prihvaća ni Azija.

Iz štamparije Akademik Burović, kao švajcarski državljanin, odmah je otišao u Švajcarskoj Ambasadi u Tirani i pretstavio im problem. Obećali su mu sve, ali nisu učinili ništa. Ni u štampi svojoj nisu progovorili ni riječ o zločinu i kulturocidu. Pa i kad je švajcarskoj štampi to lično on pretstavio, opet – sigurno naređeni od vlasti – švajcarska su medija ćutala.

Akademik Burović se kao Srbin, preko svega i kao ličnost koja je za Srbiju i srpski narod učinio i žrtvovao kao rijetko ko, pretstavio i u Srpskoj Ambasadi u Tirani. I njima je izlozio problem. Kao u Švajcarskoj Ambasadi i ovdje mu obećavju sve, ali nisu učinili ništa. Apsolutno ništa!

Albanske vlasti su sa svoje strane preduzele sve mjere da se događaj prekrije ćutnjom. One naređuju svojim medijima da o slučaju ne objave ni riječ. Štaviše, u očekivanju da će prijatelji Akademika Burovića na sajtu SRPSKA DIJASPORA odmah progovoriti o kulturocidu i zločinu koji mu je učinjen, ubacili su tamo kao “komentatora” muslimaniziranog i albaniziranog Crnogorca Agim Spuža da preduhitri sve sa izjavom da nije istina da su mu “izgoreni papiri”. O kojim papirima je riječ – ni riječi! Do tada, ne na tom sajtu, već ni na nijednom drugom glasilu Akademik Burović se nije žalio da mu je bilo ko spalivao “papire”! Ali jeste, polazeći od te izjave tog arnauta, Akademik Burović ga demaskirao kao što do danas još niko nije demaskiran. Čitavom knjigom i bezbrojnim dokumentima da je arnaut Agim Spuža ne samo u službi albanske mafije, već i crnogorske.

Kod Redakcije beogradskog lista protiv mafije TABLOID nije im uspjelo to. Tako je tamo objavljen prilično opširan dopis o ovom kulturocidu i zločinu ovih Albanaca, pa i sa naslovnim stranama spaljenih knjiga.

Stav albanskih vlasti je jasan: on nam govori nedvosmisljeno da je kulturocid i zločin učinjen od njih, njihovim znanjem i naređenjem.

A ćutanje švajcarskih i srpskih vlasti za što nam govori, ako ne za njihovu saradnju sa albanskim vlastima, sa albanskom mafijom, u ovom monstruoznom kulturocidu i zločinu bez presedana u istoriji čovječanstva ?!

Ma što učinili mafijaši da ovo skriju, kroz vjekove će pokoljenja govoriti i pisati o njihovim zločinimima, optuživati ih i osuđivati.

Aleksa MUZAKA

Чланак АЛЕКСА МУЗАКА: АЛБАНСКИ МОНСТРУОЗНИ КУЛТУРОЦИД се појављује прво на ИСКРА.

Od prvog dana svog prispeća tamo Srbi su Kosovo i nazvali ovako, a po ptici kos (=  francuski „merle“), koja je u svojoj crnoj odeždi kroz decenije i vekove kukala po tom polju, zasađenom više negoli pšenicom kostima srpskih najboljih sinova, koji su je branili od stranih osvajača. Od kad su tu stigli, Srbi su svojim grudima i životom branili Kosovo i od turskih osvajača, dižući svu Evropu na noge u znak najvećeg poštovanja, jer se tu – na Kosovo, branila i Evropa. Morem krvi Srbi su i oslobodili Kosovo od turskih okupatora. Tako je Kosovo navodnjeno srpskom krvlju više negoli vodom.

Albanci, pošto su stigli iz Rumunije u današnju oblast Mat, srednja Albanija, iznad Tirane, po mom obračunanju u IX veku nove ere, po proračunima Akademika Čabeja u X veku nove ere, enormnim množenjem i asimiliranjem ostataka drugih naroda, pa i samih Srba, koje su našli tamo, širili su se na sve strane današnje Albanije, pa su krajem XVIII-XIX veka počeli prelaziti čoporativno i preko njenih granica, na teritoriji današnje Srbije, Makedonije i Crne Gore.

Dolazeći na Kosovo oni poprimaju od tamošnjih Srba ovo ime, što nam dokazije da pre Srba oni nisu tamo nikada živeli, jer – da su živeli pre Srba – imali bi svoje ime za tu oblast. Sem imena Kosovo, u istoriji albanskog naroda i jezika nema drugi naziv za ovu oblast.

Ovo nam dokazuju i ostali istoimeni toponimi širom Balkana, gde aktuelno žive (ili su živeli !) Srbi. Imate ih i u samoj Albaniji, gospodine Nöel Malcolm-e! Ovaj engleski falsifikator istorije Kosova, idući na ruku veliko-albanskim falsifikatorima, učinio je sve da porekne ovo, iako zna sasvim dobro da je i najveći albanski etimolog, akademik prof. dr Ećrem Čabej, priznao kao sasvim naučnu i neoporecivu etimologiju od srpskog apelativa kos, na alb. “mullenja”. Ali, ako je on i sav naučni svet priznao to, ne priznaju albanske prišipetlje, koji – iako nemaju pojma o etimologiji – povedeni svojim šovinizmom i najslepijim rasizmom, nastojali su na sve moguće načine da ospore tu etimologiju i da Kosovu nađu jednu novu, bezdrugo albansku etimologiju, kako to čine i sa Kosovskim bojem i Milošem Obilićem, pa i dinastijom Nemanjić, koje nam bezočno prisvajaju i svakako nastoje da ih prikažu kao “autohtono” albansko.

Tako su ovi albanski „naučnici“, u početku,  nastojali da toponim Kosovo protumače albanskim jezikom, pa su nazvali Kosovo „Fusha e Mullenjave“, što je u stvari prevod spskog imena, jer alb. mullenja na srpskom jeziku znači kos, ptica.

U njihovoj odiseji da pronađu Kosovu neku albansku etimologiju, povezali su ovaj toponim i sa albanskim apelativom kosë = „srp. kosa, oruđe rada“, ali im Akademik Çabej to ne prihvati, objašnjavajući svojim Albancima da i ta reč – kosë – vodi poreklo iz srpskog jezika, pa i da nema veze sa toponimom KOSOVO.

Veliki albanski falsifikator istorije, akademik, prof. dr Skender Rizaj “veruje da istinito poreklo ove reči nalazi se pre u ilirskom ili u tračanskom, negoli u srpskom jeziku¹⁾. Ali, kako priznaju i sami Albanci, i u samoj Albaniji ima mnogo slovenskih toponima, pa i toponim Kosovo: tako se naziva jedno selo blizu Ðirokastre!

Jedan drugi albanski “istraživač”, Muharrem Carabregu, nastojava da izvede ime Kosovo od jednog ilirskog korena kasa (koji – po njemu – znači “duboka dolina”) i albanske reči va²⁾. Sve je ovo poznato N. Malcolmu, pa – na kraju svega ovoga (u fusnoti, a ne u tekstu!) – dodaje : « ovo je dosta neubedlivo ».

Najnovije epohalno « otkriće » učinio je Albanac Preljoc Margiljaj 2001. godine, koji je pronašao da etimologija toponima KOSOVO potiče od albanske reči kos = «srp. kiselo mleko »³⁾. Nema sumnje da od ukiseljenih mozgova ne možemo ništa drugo ni očekivati do ukiseljene etimologije. U ovim « naučnim » poslovima prednjače « komunisti », kao što je konkretno Dimitar S. Šuterići.

U Albaniji, u oblast Golobrdo, nastanjeno i dan-danas ekskluzivno od slovenskih Makedonaca, nalazi se selo KOSOVRAST, koje potiče od KOSOV HRAST, a koje na srpskom i makedonskom jeziku znači « hrast ptice kos ». Na albanskom nema nikakvo značenje, ali se ne isključuje mogućnost da se Preljoc Margiljaj popeo na tom hrastu i tamo, dok je čuvao koze, pio (ili jeo!) kos = «kiselo mleko» i pisao njegovu knjižurinu ILIRI SU GOVORILI ALBANSKI – ALBANCI GOVORE ILIRSKIM JEZIKOM.

Za Kosovo Albanci nikada nisu imali svoje ime, kao što ga nemaju ni dan-danas. Zato su upotrebljavali i upotrebljavaju isključivo ovo srpsko ime, koje su bez sumnje uzeli od Srba, dolaskom u tu oblast.

Toponim DARDANIJA (koji su Albanci uzajmili iz antičke literature, znači nisu nasledili nikakvom narodnom genealoškom tradicijom !) nema nikakve veze sa « albanskim » apelativom dardhë = «srp. kruška», kako pretendiraju akademičari Albanije⁴⁾, sa njima i N.Malcolm (!), jer su nazvali tako Kosovo – D A R D A N I A – Dardanci antičkog doba, prema imenu svog boga DARDANOS⁵⁾, što je u poslednje vreme priznao i albanski akademik prof. dr Mark Krasnići.⁶⁾

Pošto nisu uspeli da toponimu Kosovo nađu ekvivalenat u svom jeziku, pa ni u ilirskom, potražili su mu ga i u stranim jezicima, pa i u turskom, tobože: „potiče iz turskog jezika, pošto turski apelativ ova znači „r a v n i c a“, dok reč ku ili kuš na turskom jeziku znači „p t i c a““.

Sa čime je neće izjednačiti ovi Albanci?! Sa svačime! A pošto su tako postali najsmešniji, albanski akademici iz Prištine najzad priznaše:
„Legjendat serbe këtë fushë e quajnë fusha e mëllenjave, të cilat besohen nga serbet se janë shpirtrat e luftëtarëve serbë të vrarë në atë fushë. Të gjithë studiuesit konfirmojnë se emri Kosovë vjen nga fjala serbe kos që do të thotë mëllenjë….⁷⁾
Prevod: “Srpske legende nazivaju ovo polje fusha e mëllenjave (trebali su da napišu: Kosovo polje, jer Srbi ne govore albanski!- KB), koje se veruju od Srba da su duše srpskih ratnika ubijenih na tom polju. Svi naučnici konfirmiraju da ime Kosovo potiče od srpske reči KOS, koja na albanskom jeziku znači  m ë l l e n j ë…“
Iako su ovo konfirmirali i sami albanski akademici, i to službeno, Albanci će, u bazdi njihovih političkih stremljenja, nastaviti i u buduće da pretendiraju za Kosovo da je to njihova reč, da etimologija ovog toponima potiče od njihovog apelativa kos – „kiselo mleko“, jer – kako rekosmo – ukiseljeni mozgovi samo ukiseljene etimologije mogu i da proizvode.
Od ovih ukiseljenih mozgova ekstremno-nacionalističkih Albanaca ne patimo samo mi, njihovi susedi, već i sami pošteni Albanci. Vidite što su uradili sa citiranom knjigom Akademije nauka i umetnosti Prištine: čim su videli to priznanje da je ime Kosova srpske etimologije, odmah su intervenirali i zabranili je, povukli je iz cirkulacije.

Kad bi mogli, ovi bi Albanci mnogo što zabranili, pa i natovarili na svoja leđa i skrili to po njihovim jazbinama, kao lopov ukrađeno.^*)
_______________
1) RIZAJ, Skender: KOSOVA GJATË SHEKUJVE, Priština 1982, str. 273.

2) CARABREGU, Muharrem: GJEO HARTOLINGUISTIKA, Priština, str. 236.

3) MARGILJAJ, Preljoc: ILIRI GOVORE ALBANSKIM – ALBANCI GOVORE ILIRSKIM JEZIKOM,- Podgorica 2001, str.81.

4) AKADEMIA E SHKENCAVE E RPSSH: FJALORI ENCIKLOPEDIK SHQIPTAR, cit. delo, str. 396, kol. II, glas ILIRËT.

5) BUROVIĆ, Kaplan: Toponimi DARDANIJA,- časopis YLBERI God. I, Br. 1, Ženeva 1993, str. 13-14. Drugo izdanje na albanskom jeziku u zbirci studija ILIRET DHE SHQIPTARET,- Ženeva 1994, str. 21-26. Na srpskom jeziku, po prvi put, ova je studija objavljena u mojoj zbirci STVARNOST I ALBANSKE ILUZIJE,- Ženeva 2000, str. 36-46; zatim u zbirci studija DARDANIJA, Ženeva 2004, i drugde.

6) KRASNIQI, Mark: GJURMË E GJURMIME,- Tirana 1982, str. 274.
7) AKADEMIA E SHKENCAVE DHE E ARTEVE E PRISHTINËS: K O S O V A,- Priština 2012.
*) Štampano sprva u mom delu POREKLO ALBANACA NA KOSOVU, U MAKEDONIJI, CRNOJ GORI I GRČKOJ, Ženeva 1995, str. 26.

Чланак ‚АКАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИЋ: За Косово Албанци никада нису имали своје име, као што га немају ни дан-данас се појављује прво на ИСКРА.

U našim svakodnevnim razgovorima, pa i preko štampe, reč

Malo istorije, etimologije.

Imenica DISIDENT (od lat. DISSIDENS, participe présent de dissidere « être séparé, éloigné » d’où « ne pas s’entendre, être en désaccord », composé en DIS- de sedere « être assis » et « séjourner », « se tenir » (-seoir) kaže Alain Rey sa njegovim kolegama1). I O.Bloch sa W.Von Wartburgom kažu da potiče od lat. DESSIDENS (part. prés. du verb DISSIDERE « s’écarter, être en déssaccord », de SEDERE « s’asseoir ».), DISSIDENTIA.2)

Upotreba ove reči beleži se još u 1539. godini. Godine 1580. ona se uvodi u medicini. Zatim je primenjena za one koji su javno izjavljivali da pripadaju jednoj drugoj religiji od one službene (1752. u Poljskoj). Naglašavam na poseban način da oni, koji su se u Poljskoj otcepili od službene religije i nazvali se disidenti, nisu otišli u drugom ekstremu, u ateizam: oni su prešli u jednu šizmu, koja je opet verovala u boga kao i prethodna, pa je poštovala kao sveca istog Isusa Hrista, kome su se klanjali i oni zvanične religije.

Posle ovoga, oko sredine XX veka, reč disidencija poče da se upotrebljava za opoziciju vladajuće ideologije u jednoj zemlji, primenjena posebno u Sovjetskom Savezu i u zemljama takozvane “narodne demokratije”. Tada su mnogi nastojali da definišu ovu novu disidenciju, strani i naši teoretičari, među koje spominjem: Vane Ivanović, Jelica Minić, Pavle Rak, Lju-bomir Tadić, Nebojša Popov, Mirko Đorđević, Latinka Pero-vić, Mihajlo Mihajlov, Mira Bogdanović, Živojin Pavlović, Trivo Inđić, Aleksandar Solženjicin, Injacio (Ignazio) Silone, Artur Kestler (Arthur Koestler), Stivn (Stephen) Spender, Lui Fišer (Louis Fischer), Ričard Rajt (Richard Wright), Ričard Krosman (Richard Crossman), Andre Žid (André Gide), Eric T.Jennings, Barcha Bauer, Euzhan Palcy, Eliane Sempaire i drugi.

Nastojala je da to učini i WIKIPEDIJA (fr.wikipedia. org/wiki/Dissidence), gde pišu:

Un dissident est une personne qui se sépare d’une communauté ou du parti dont il était membre. Il ne reconnaît plus la légitimité de l’autorité (notamment politique) à laquelle il devait se soumettre jusqu’alors….Le terme de « dissident » est ainsi utilisé pour qualifier une personne qui conteste de façon plus ou moins radicale le système politique du pays dont elle est résidente.

PREVOD: Disident je osoba koja se otcepljuje od jedne zajednice ili od jednog njenog dela, gde je bio član. On ne priznaje više legitimitet autoriteta (posebno političkog), kojemu je do tada trebao da se potčini…Termin disident isto tako se upotrebljavao za kvalifikaciju jedne osobe koja kontestira na jedan manje-više radikalan način politički sistem zemlje, čiji je stanovnik.

Dalje, u WIKIPEDIJI nalazimo i ovo:

Dans les régimes totalitaires, les dissidents ont été soumis à des harcèlements,à des interdictions professionnelles (ma -ccarthisme). Ils ont été condamnés lors de faux procès à des assignations à résidence (Andreï Sakharov), de longs emprisonnements dans les camps de travail (Alexandre Soljenitsyne) ou exécutés.

PREVOD: U totalitarnim režimima, disidenti su bili podloženi pretnjama, zabranom profesije (makartizam). Osuđeni su lažnim suđenjima, insceniranim sudskim procesima, izoliranjem kod kuće (Andrej Sakharov), dugim kaznama u logorima rada (Aleksandar Solženjicin) ili smrću.

Bazirajući se na ovo proglašeni su za disidente: Liu Xiaobo, Shirin Ebadi, Andrej Sakharov, Aleksandar Soljženjicin, Vassili Grossman, Serguej Kovalev, Vladimir Bukovski, Viktor Kortčnoj, Harry Wu, Lech Wałęsa, Václav Havel, Aung San Suu Kyi, Armando Valladares, Francis Seow, Wei Jingsheng, Nelson Mandela, Noam Chomsky i mnogi drugi, koji nisu ni primirisali u disidenciju.

Kako vidite, ne samo mene i Ðilasa što tu nema, već ne-ma ni Leona Trockog, disidenta Br. 1 ne samo SSSR, već i sve-ta. Ovo je sinjifikativno i u punoj saglasnosti sa njihovom koncepcijom disidencije, koja ne odgovara istini, jer nije naučna, ne oslanja se na dokumenta i činjenice.

Mi, disidenti, od vremena smo za našu borbu rekli elokventno: Borimo se protiv nečega što postoji, ali se ne imenuje. Istovremeno borimo se za nešto što se imenuje, ali ne postoji.

Kako se zna, postoji fašistički teror, ali se ne imenuje. Imenuje se narodna vlast i socijalizam, ali ne postoje.

Znači, savremena disidencija je usmerena protiv fašističkog terora u tzv. “socijalističkim zemljama”, kojim je smenjena diktatura proletarijata. Disidenti se ne bore protiv socijalističkog poretka i socijalističke izgradnje zemlje, koje postoje samo u teoriji, ali se nigde, u nijednoj oblasti života, ne uspostavljaju, jer se privatni kapitalizam smenio državnom svojinom nad sredstvima za proizvodnju. A ovo znači – državnim kapitalizmom, kojim upravlja radnička aristokratija, ili – kako su je nazvali Leon Trocki i Milovan Ðilas – Nova klasa izrabljivača i eksploatatora, ili – kako je to priznao i Enver Hodža – crna banda kriminalaca.

Ovo je dosledna definicija savremene disidencije.

Naravno, kad kažemo da se borimo za nešto što se imenuje, ovo ne znači da prihvaćamo sve što se imenuje, niti se slažemo sa svim onim objašnjenjima koja se daju onome što se imenuje. Konkretno: u zemljama “narodne demokratije”, ili totalitarizma, pod neprijateljskom propagandom se smatra sve što onima na vlasti padne na pamet, i najobičnija primedba, posebno kritika, koja može biti i konstruktiva, pa i jako-jako dobra, potrebna. Meni su uzeli za neprijateljsku propagandu i što sam izjavio u Albaniji da nisam Albanac, već Jugosloven, pa i što sam moje prezime potpisivao ćirilicom, srpskom azbukom, a ne latinicom, kojom pišu Albanci. Za neprijateljsku propagandu se ljudi kažnjavaju i do 10 godina zatvora, pa i smrću, što je ne samo antisocijalistički, već i antihumano. Preko svega, dok je F.Engels naglasio da je nepotrebno kažnjavanje iste osobe po drugi i treći put za neprijateljsku propagandu, u zemljama “narodne demokratije” su stigli da kažnjavaju i po 4-5 puta, i to ne puštajući osuđenika ni jedan minut na slobodi. Sa druge strane, za učinjenu neprijateljsku propagandu treba da se kazni samo krivac, osuđeni, a ne i članovi njegove porodice, kako se to obično činilo.

Ovo znači da formalno disidenti nisu u opoziciji sa vladajućom ideologijom, strategijom. Oni su u opoziciji sa vladajućom praksom, taktikom, koja je u suprotnosti sa vladjućom ideologijom, upravo zato što u njoj imamo posla sa hipokrizijom, demagogijom, sa lažima, kojima se prikriva, maskira jedna monstruozna stvarnost, diktatura šačice kriminalaca, koji nisu ni za socijalizam, niti za buržuaski poredak.

Naglašavamo: strategija “komunista” na vlasti nije izgradnja socijalizma već maskiranje izdaje socijalizma, maskiranje njihovog terora.

Treba znati da su u opoziciji sa službenom vladajućom ideologijom u zemljama “narodne deokratije” svi buržuji, zemlje i inostranstva. U opoziciji su bili i jesu u Jugoslaviji i van Jugoslavije njen kralj sa prestolonaslednikom i svima iz kraljevskog dvora, svi buržuaski naučnici, književnici, umetnici, svi vlasnici kapitala, sredstava za proizvodnju, pa i mnogi drugi zavedeni buržuaskom ideologijom, da ih pojedinačno ne imenujemo. Da možda nisu i ovi disidenti ?!

I u Jugoslaviji, kao i u svim drugim zemljama sveta, imali smo i imamo dve glavne klase: buržuaska i radnička klasa.Pripadnici ovih dveju antagonističkih klasa bili su i jesu međusobno ne samo u ideološkoj opoziciji, već i praktično, ekonomski, materijalno, politički i životno. Ovu opoziciju oni imaju – kako bi rekli – u svojim genima, u ekonomskim i ideološkim genima (znači – u njihovoj društvenoj biti), još od rođenja, kao i u njihovoj aktuelnoj društvenoj poziciji, u njihovoj materijalnoj strukturi. Pa i onda kad se njihova društvena pozicija menja, ali im se nisu promenila ubeđenja, nije im se promenio duševni život, moralne koncepcije i sav onaj kompleks superstrukture, nadgradnje, koji determiniraju njihovu klasnu poziciju. Možemo li reći da jedan pripadnik buržuaske klase, recimo kralj ili njegov prestolonasljednik, da je disident? Sigurno da ne! Pripadnici buržuaske klase, bez obzira na njihovu aktuelnu ekonomsko-društvenu poziciju, ako nisu promenili svoj kompleks ubeđenja, superstrukture, koja determinira njihovu klasnu poziciju, ne mogu da se nazivaju disidenti. Svi oni koji se suprotstavljaju jednoj ideologiji sa njihovih klasnih pozicija,aktuelno nisu disidenti: oni su borci, pripadnici svoje klase, obično antagonistička sa klasom kojoj se suprotstavljaju.

U prirodi imamo čistih elemenata, ali i “nečistih”, slo-ženih. Kiseonik, npr., je čist elemenat. Isto tako i vodonik. A voda – je li čist elemenat? Kako se zna, voda je sastavljena od vodonika i kiseonika – H2O. Znači, u ovom slučaju nemamo jedan „čist“ elemenat, u smislu njegovog sastava. Voda je slo-žena.

I u društvu imamo isti slučaj, isti fenomen. Imamo čistih društvenih elemenata i složenih.

Buržuaska klasa se ne sastoji samo od čistokrvnih buržuja, već i od elemenata pridošli iz drugih klasa, pre svega iz feudalne klase, ali i od radničke klase.

Ovo imamo i kod radničke klase. U njenim redovima, sem čistokrvnih radničkih elemenata, integriraju se i sljivaju sa njom i razni buržuaski elementi i – naročito – lumpen proleteri.

Na razne načine i u posebnim okolnostima razni buržuaski elementi prelaze iz jedne klase i društvene pozicije u drugu, od jedne društvene biti u drugu. A društvena bit je ona koja ljudima determiniše klasnu svest.

Konkretno, Frederik Engels nije došao u radničku klasu iz jedne radničke porodice. Naprotiv, on je pripadao jednoj buržuaskoj porodici. Pa i Lenjin. Militirajući za stvar radničke klase oni su se integrirali i slili sa njom, istovetili su se kao najbolji iz redova radničke klase i ostali joj verni sve do svoje smrti. Ovakvih primera imamo puno i iz istorije radničkog pokreta u Jugoslaviji.

Ali imamo i suprotan slučaj: buržuji, koji su pristupili radničkoj klasi sa karijerističkim ciljevima. Videći da se među buržujima ne mogu afirmirati, ujedinili su se sa radničkom klasom da bi preko nje ostvarili svoje snove, lične i egoističke, za vlast i supremaciju nad drugima. Takav je bio Stalin. Takav je bio i Enver Hodža. Takvi su bili mnogi i kod nas.

Sa druge strane, kako rekosmo, imamo i lumpen-proletere, koji se masovno priključuju radničkoj klasi bez njene klasne svesti, ali sa žarkom željom da se spase svoje bede i izviju, istaknu, da postanu neko i nešto, da ih više drugi ne ponize i uvrede, da ih drugi ne gaze. Kao trakvi, oni su spremni da ponize i uvrede druge, pa i da ih bezobzirno gaze i zlostavljaju. Takvih je bilo puno svugde po svetu, u svim radničkim pokretima, kako u onima koji su se borili i bore za vlast, tako i u onima koji su se dočepali vlasti, posebno u ovima. Takav je bio i Josip Broz Tito sa mnogima od njegovih kolega, koji su se preko zločina dočepali rukovodstva u Komunističkoj partiji Jugoslavije i, preko nje, posle DSR, dočepali se i državne vlasti.

Buržuji i lumpen-proleteri, militirajući za ciljeve radničke klase prave se kao da su se slili sa njom. Ali, kad im uspinjanje u karijeri gde zapne, skidaju masku i pokazuju ko su, i nehotice manifestiraju svoju bit. Za položaj i karijeru poznato je iz istorije da je i pop skinuo kamiljavku i stavio na glavi čalmu hodže.

Radnička klasa Jugoslavije, iako posle DSR uze vlast u svoje ruke, iz mnogih objektivnih i subjektivnih razloga nije uspela da realizira svoj minimalni program, izgradnju socialima. U okolnostima svestranog neprijateljskog pritiska, nezrele klasne svesti, ekonomskog siromaštva, pa i strukture, rodi se i duševno siromaštvo, ideološko, superstrukturalno. Ovo siromaštvo izazva ideološku diferencijaciju članova radničke klase, posebno na njenom vrhu, na vrhu partije, u njenom rukovodstvu. Pored elemenata, koji samopregorno, sa vrhovnim samopožrtvovanjem postojano su istrajali, do svoje smrti verni idealima radničke klase, rodi se i devijatorski elemenat, tzv. leva devijacija, koja u borbi za lično blagostanje, stvori radničku aristokratiju i zgrabi znoj radničke klase, superprofit. Da bi prisvojila superprofit, njoj je trebalo da uzurpira narodnu vlast i diktaturu proletarijata da pretvori u ličnu diktaturu, socijal-fašističku, što znači: socijalističku na rečima, u ideologiji i propagandi, zvanično, a fašističku u praksi, u svakodnevnom životu, u tretiranju ljudi. Ova nova društvena bit porodi i novu drštvenu svest, jednu novu ideologiju, krajnje hipokritsku i vizantijsku, koja – iza socijalističkih parola, marksističko-lenjinističkih, skrivala je, maskirala je svoj monstruozni teror, bez presedana u istoriji čovečanstva. Stvori se upravo ono što je Lenjin nazvao NAJSTRAŠNIJE – državna svojina + policijski režim.

Sledstveno – ovde nemamo nikakvu levu devijaciju: ovde imamo desnu mafioznu devijaciju, koja se maskira levičarskim parolama.

Radnička aristokratija na vlast, ili NOVA KLASA, kako ju je nazvao Leon Trocki, a zatim i naš Milovan Ðilas, ne samo što nije za socijalistički društveni poredak, već nije ni za buržuaski. Radnička aristokratija je samo za svoju vlast, da ona, pod svim uslovima i u svim okolnostima, da pod svaku cenu bude ONA na vlast. Zato se ona, u uslovima rasta, jačanja radničkog pokreta, izjavljuje za socijalizam i vihori socijalističku zastavu, a u uslovima pritiska bužuazije, unutra ili izvana, zavihoriće i buržuasku zastavu, pa će primiti u svoje redove i pokojeg buržuja, imenovaće ga i za presednika republike, i – umesto vlasti – staviće mu u ruke ključeve od plemnice. Igraće se s njim kao mačka s mišem.

Na čelo ove klike, radničke aristokratije, u Jugoslaviji je bio Josip Broz Tito, u Sovetskom Savezu – Stalin, a u Albaniji – Enver Hodža. Sa njihovom “socijalističkom” propagandom, često i optužujući jedan-drugog za izdaju, oni su nastojali da oslepe radničku klasu, da je ošamute, dok su svojim fašističkim terorom proganjali i eliminirali fizički svakoga ko im se suprotstavio.

Mnogi, u prvom redu elemenat koji je došao iz redova feudo-buržuazije i lumpen-proletarijata (nesumnjivo i pokoji iz radničke klase!) pokušaše da preskoče jaz i da, sa pozicija radničke klase, pređu na pozicije radničke aristokratije. Oni koji su u tome uspeli – ujedinili su se sa šefom partije, kod nas – sa Josipom Brozom. Oni koji nisu uspeli da preskoče jaz, ili koji su posle jednog vremena, iz raznih razloga, odbačeni iz redova radničke aristokratije, izdali su otvoreno radničku klasu i prešli na barikadi buržuazije. Mogu li se ovi nazvati disidentima? Sigurno da ne !

Ali, nažalost, istina je da se upravo ovi nazivaju disidentima. Na ovaj način imenom disident nam se maskira izdaja stvari radničke klase, desna izdaja, za razliku od “leve izdaje”, koja je uzurpirala narodnu vlast i, za demagogiju, nastavila je da se busa u prsa za “narodnu vlast”,za “socijalizam” i za “ko -munizam”.

U SAD, ali i u drugim zapadnim zemljama, gde su stigli ovi “disidenti”, buržuji na vlasti su ih kao disidente podržali i učinili sve da ih iskoriste za svoje ciljeve.Imenovali su ih i profesorina na njihovim universitetima, da im njihovom “disidencijom” vaspitaju učenike i studente. U nekim zemljama, konkretno u SAD, kad su napredni studenti shvatili sa kakvim disidentima imaju posla,protestirali su, pa su i demostrirali protiv njih, odbijajući da slušaju njihova predavanja. Istovremeno, u Istočnim zemljama, kako piše Lazar Stojanović: “Disidenti su sticali poštovanje sve većeg broja ljudi, koji nisu mogli, smeli ili umeli da se pobune sami, te su u disidentima gledali vesnike, možda i nosioce promene onoga što se mnogima činilo večnim i sudbinskim”.

Naravno da ni ti, koji su tako mislili, pa ni “disident” Lazar Stojanović nisu pravili razliku između disidenata i “disi-denata”.

U redovima radničke klase imalo je i ima i konstruktivnih građana, avanguardista, komunista, ideološki formirani i zreli za svaku pohvalu. Pokoji od njih je spontano dospeo i u redove radničke aristokratije, ne shvaćajući što se to desilo u partiji i u državi. Drugi nije uspeo da postane ni najobičan član partije. Ovi komunisti, čim su shvatili da je Josip Broz Tito izdao stvar radničke klase, da se stvorila radnička aristokratija, nova klasa, distancirali su se od nje i od Josipa Broza, pa su počeli i borbu protiv njih, učinili su sve što su znali i mogli, ne štedeći ni krv i niti život, pa ni porodicu svoju, ni svoju decu. Protiv ovih su se Tito i njegovi homolozi po drugim “socialitičkim” zemljama obrušili svom svojom mržnjom i snagom, svojim bezgraničnim krvološtvom, jednim besom bez presedana u istoriji čovečanstva, bez primera ni u analima zločina Musolinia i Hitlera, Franka, Čan Kaj Šije, Salazara, Bothe. Niko nije proganjao komuniste bezočnije od Stalina, Tita, Envera Hodže i tutti quanti. Setite se samo Josifa Visarionoviča Stalina i njegovog monstruoznog zločina protiv Leona Trockog!Tito je likvidirao i svoje najbliže kolege iz rata, one koji su ga doveli na čelo partije, pa i na čelo vlasti, ne poštujući nikakve zakone, nikakava pravila i nikakve principe, bez istrage i bez suda: Ivo Lola Ribar, Arso Jovanović, Vido Matanović. Isto je učinio i Enver Hodža. Ovaj je likvidirao čitav Centralni komitet, koji je stvorio Komunističku partiju Albanije i doveo njega na vlast. Videći ovo, i buržuji su izjavili: “Od kad se Tito razišao sa Sovjetskim Savezom, oštricu svoga mača upravio je protiv komunista, dok nas, antikomuniste, udara njenom tupom stranom”.

Pošto je učvrstio svoju vlast, Tito je dospeo dotle, da je i decu streljanih fašista primio u partiju, pa i osvedočene fašiste, ustaše, četnike, domobrance, ali ne i decu isprobanih, osvedočenih komunista, onih koji su snosili na svoja leđa sve tegobe DSR i posleratne konsolidacije državnog i društvenog ustrojstva, koji su svojom krvlju dokazali komunističku partijnost.

Zato su Tita, u SAD,proglasili i za disidenta, i to za disidenta Br. 1 Jugoslavije. Ne samo zato što su pod disidencijom podrazumevali borbu protiv komunizma, već i da bi kompromitirali ime disidenta kao opoziciju vladajuće ideologie, kao neprijatelja radničke klase, da se avanguardisti ove klase ne bi ujedinili sa njima, pravim disidentima. Mira Bogdanović s pravom kaže, da je u SAD disident mogao da postane svako: glup i pametan, nitkov i anđeo, poštenjak, pokvarenjak i naivčina, komunist, bivši komunist, antikomunist, vjerski fanatik, ateist, (neo)fašist, nacionalist i internacionalist3). Dovoljno je bilo da on laje protiv komunizma bilo što, i najveće absurditete. Dovoljno je bilo da on optužuje sa antikomunističkih pozicija „komunističke“ vlasti SSSR ili „narodnih demokratija“. Polazeći od ovoga ona pretendira da u istočno-evropskim zemljama disidenti su tijekom hladnog rata igrali istaknutu ulogu kao instrument antikomunističke ideološke subverzije, što sigurno nije istina. Da bi ovo bila istina treba ono  d i s i d e n t i  da se stavi u navodnicima, jer oni ne samo što nisu bili disidenti, već su bili i antidisidenti. Ne praveći razliku između disidenata i “disidenata”, ona je i Josipa Broza proglasila za “disidenta bez premca”, za “disidenta od međunarodnog značaja”, koga je, nakon raskida sa Stalinom, zapadna politika nastojala da iskoristi za svoje antikomunističke ciljeve, dok je i on nju nastojao da iskoristi za svoje banditske ciljeve, da bi živeo kao nekrunisani kralj.

Komunisti, boreći se protiv klike Josipa Broza, protiv njegovih skretanja sa puta radničke klase, od marksizma-lenjinizma i naučnog socijalizma,koji je Tito navodno zamenio njegovim “specifičnim socijalizmom”, nisu se bacili u krilo buržuazije, nisu izdali stvar radničke klase. Naprotiv, nastavili su svoju borbu za stvar radničke klase i socijalizma, za stvar komunizma. Znači, otcepili su se od izdajničke klike Josipa Broza i nastavili borbu za naučni socijalizam, bez skretanja i zločina, bez gaženja zakona, pravila i principa, bez falsifikacija, bez laži i demagogije.Kao disidenti, pošto su se spasili Titovog Golog Otoka i bezbrojnih zatvora, stratišta, jedan njihov deo je tražio spas na Istok (u Sovjetski Savez i njegovim gubernama), a drugi na Zapad. I Istok i Zapad se poneo prema njima najzločinačkije. Ne katedru profesora na kojem universitetu, već ni najobičniji posao im nisu poverili, ni metlu da čiste ulice. Enver Hodža sa svojim “komunistima”, pošto mu je propao pokušaj da vrati Josipu Brozu Titu jugoslovenskog akademika, prof. dr Kaplana Burovića, u zamenu za albanskog književnika Martin Camaj, prebegao iz Albanije u Jugoslaviju,inscenira sudski proces akademiku i potpuno nevinog ga kažnjava na 43 godina monstruoznog zatvora, pa je pokušavao i da ga fizički likvidira. Švajcarski buržuji na vlast su izvršili i atentat na njega, kad je posle albanskog zatvota stigao tamo kao disidentni književnik.

Mira Bogdanović, svesna ovoga, kaže: “Naši disidenti, koji su pokušavali pokazati da su bolji komunisti od Tita, nisu time mogli impresionirajti Zapad. Pošto su bili ljevičari, zašto bi ih Zapad podržavao?” Njih ne samo što nije podržao Zapad, već ih nisu podržali ni “socijalisti” Zapada. Oni su uvedeni u crne liste i buržuja i “socijalista”. Tako su im mleli kosti oba glavna kamena vlasti na Zapadu. Ko ne veruje, neka pogleda što su od mene učinili !

Ovime nam ona dokazuje da je sasvim svesna da postoje disidenti i “disidenti”. A kao ona i svi drugi, koji nam se samo prave kao da ne shvaćaju ovu razliku i čemu služi ovo “neshvaćanje”.

Ne samo kod nas, u Jugoslaviji, već širom sveta, disidenti su bili i ostali dosledni komunisti. Oni nisu izdali radničku klasu. Naprotiv, oni su najodlučniji borci za stvar radničke klase, najsvesniji i najprincipijelniji. Niko se nije borio protiv titoizma kao i koliko oni. U ovom ratu niko nije bio i nije radikalniji i samopregorniji, samopožrtvovaniji od njih. Da se sada ovi stave u istu vreću sa onima, koji su izdali stvar radničke klase, koji su se ujedinili sa buržuazijom, kojima su američki buržuji poverili katedre svojih universiteta, mislim da nije pravedno, nije pošteno. Ovde imamo posla sa onim što već naglasih: podrivanje časnog imena disidenta i nastojanje da se to ime iskompromitira, kao što se to od pamtiveka čini i sa imenom socialista i komunista, kojima se nazivaju kriminalci, banditi, oni koji su se borili i bore se protiv socialista i komunista zločinačkije i od samog Musolinia, Hitlera i njima sličnih. Ali što tu možemo?! Buržuji su se uvek ovako borili protiv nas, pa će se ovako i boriti sve dok budu disali i bili na noge.

Takozvani “disidenti”, ovi koji su promenili svoja društveno-politička shvatanja i sad su u opoziciji sa vladajućom ideologijom, dok su se ujedinili sa buržuazijom, nemaju zašto da se podvoje od nje i da nam se nazivaju disidentima. Maskiranje izdaje stvari radničke klase imenom disident, isto tako nije potrebno, dok između njih i buržuazije ne postoji nikakva razlika, ni najmanja, kamoli i veća. Ili ne? Ovo maskiranje je utoliko nepotrebno, kad imamo predvid njihova svakodnevna urlanja protiv socijalizma i komunizma.

Jeste, ono je služilo i služi samo podrivanju časti i dostojanstva doslednih disidenata, za što su zainteresirani ne samo buržuji, već i “komunisti”. Ovo najflagrantije vidimo u slučaju albanskog književnika Ismaila Kadare, koji – pošto je tamo, u Albaniji, hapsio i škopio disidente – “pobeže” na Zapad i izjavi se da je disident Br. 1 ne samo Albanije, već i Evrope, pa i celoga sveta, dok ga nisam demaskirao i primorao da lično prizna da nije nikada bio disident, pa da to i neće da bude.4)

Između Titoista (“socijalista” u navodnicima!) i pravih disidenata (antititoista, ali ne i antikomunista!) postoji jedna velika razlika, bitna. Ova razlika danas nema kako da se nazove do samo imenom disident. Potsetiću vas još jednom da verski disidenti XVIII veka (u. Poljskoj), oni koji se otcepiše od službene religije, nisu postali ateisti, nisu se bacili u drugom ekstremu, na suprotnoj barikadi. Oni ostaše deisti kao i njihova braća od kojih su se odelili. Nastaviše da se mole bogu i Isusu Hristu, samo na jedan drugi način, jednim drugim putem.

Svako upoređenje hramlje. I ovo naše, jer između disidenata, i “komunista” Josipa Broza Tita, kako sam to naglasio, postoji esencijalna razlika: Titoisti nisu komunisti. Oni se samo prave kao da su komunisti. Kako je E.Hodža priznao za sebe i svoje kolege pred samu smrt – oni su crna banda, kriminalna i omražena od celog naroda.5)

Znači, sve dok se svet neće razjasniti i ubediti sa delima, činjenicama, dokumentima, da klike kao ona Stalina, Josipa Broza i Envera Hodže, nemaju ništa zajedničkog sa radnič-kom klasom i njenom kauzom (osim parola! I ove – za demagogiju!), da nemaju ništa zajedničkog sa naučnim socialimom, konstruktivni građani, stvarni komunisti, koji im se smelo i samoodricanjem suprotstaviše, koji su okupani u krvi od “komunista” Stalina, Josipa Broza, Envera Hodže i tutti quanti, nemamo kako da ih drukčije nazovemo do samo disidenti.

U isto vreme, deklasirani, oni koji su prešli na drugu stranu barikade radničke klase, oni koji su klocnuli njene ideale i sada histerično urliču protiv nje, u horu i takmičeći se sa buržuazijom ko će grlatije urlikati, sada od svih dobro poznati, okoreli, nemaju zašto i kako da se nazivaju disidentima. Dok su se bacili u drugom ekstremu, buržuaskom, nemaju kako i zašto da se odele od buržuazije, zašto da se nazivaju disidenti. Njihova ideologija je buržuaska, bez obzira što nisu postigli i društveno-ekonomske pozicije buržuazije, jer žive od milostinje, koju im buržuazija baca kao svojim psima.

Naši dobro poznati disidentni književnici, Kaplan Burović, Milovan Ðilas, Venko Markovski, Dobrica Ćosić i drugi, posebno umetnici i društveno-političke ličnosti, koji su lili krv i položili život svoj u borbi protiv socijal-fašističke klike Josipa Broza Tita, koji su se borili sa samoodricanjem bez presedana, kao niko drugi, nisu bili neprijatelji radničke klase i njene ideologie, vizije jednog novog sveta, bez eksploatatora i bez eksploatisanih. Boreći se protiv socijal-fašističke klike Josipa Broza, oni su nastavili da postoje stoicizmom i dostojanstvom na barikadi radničke klase, njenih najprogresivnijih i najhumanijih ideala, na barikadi stvari naprednog čovečanstva, dijalektičkog razvoja društva. Ne samo taktika, već i njihova strategija, korenito se razlikuje od taktike i strategije Josipa Broza i njegove klike. Istovremeno, nigde se ne dodiruje sa taktikom i strategijom buržuazije. Naprotiv, taktika i strategija klike Josipa Broza je ta, koja u kvintesenciji, i pored dijametralno suprotnih parola i jednog krvavog neprijateljstva, podudara se sa taktikom i strategijom buržuazije za eksploataciju radničke klase.

Zloupotreba sa imenom disident, koja je stigla dotle da su i Tita tako nazvali, u jednoj drugoj “socijalističkoj” zemlji je dostigla dotle da su i za svog krvavog šefa partije, koji je fizički likvidirao disidente i bez suda, rekli da, kad bi bio živ, bio bi disident Br. 1. Ovako se nastavlja sa kompromitiranjem ovog ča -snog imena, nastavlja se borba protiv disidenata i disidencije, u okviru borbe protiv socijalizma i komunizma. Pravim diside-ntima, aktuelno, širom sveta, negira im se disidencija, kao što im se negira i borba, doprinos i zasluge, žrtve položene u toj borbi, pa i sama dela. Nastojavaju da izbrišu iz sećanja ljudi ne samo njihova imena, već i samo ime disidencija, koje brišu i iz svojih rečnika. Ovo je poznata traktika socijal-fašista, koji su se delimično konvertirali u antikomuniste (bez navodnika) i – u njihovoj borbi da se održe na vlasti, protiv pravih disidenata – nastoje da zgrabe realizirane pobede ovih, koje su ovi postigli u borbi protiv socijal-fašizma, da bi opet bili na čelo vlasti i zem-lje oni – konvertirani antikomunist.

Neumesna upotreba, zloupotreba i kompromitiranje poj-ma disident bilo je i jeste u službi socijal-fašističlih klika isto toliko koliko i u službi buržuazije. Ideološki svesni disidenti si-gurno zmaju šta im treba činiti u ovoj prljavoj borbi, kako bi nastavili svoju misiju, kojom ih je istorijski razvoj savremenog društva zadužio.

Tirana,

Albanija, juni 1991.*)

______________

1) DITIONAIRE HISTORIQUE DE LA LANGUE FRANCAISE, Paris 1992, f. 614, kol. II.

2) DICTIONNAIRE ETYMOLOGIQUE, Paris 1975, f. 198, kol. I.

3) BOGDANOVIĆ, Mira : JUGOSLAVENSKI DISIDENTI I HLADNI RAT – Yugoslav Dissidents and the Cold War, 2008.

4) BUROVIC, Kaplan: PRAVO LICE ISMAILA KADARE,- Ženeva 1992, izdanje na albanskom jeziku. Izdanje na francuskom i srpskom jeziku učinjeno je 2001.

5) HOXHA, Enver: RAPORTE E FJALIME 1980-1981, Tirana 1983, str. 388.

*) Objavljen sprva na albanski jezik u delu Kaplana Burovića MBI DASHURINË (O LJUBAVI), Ženeva, 2001. Preštampan u listu INTEGRIMI, Tirana, 23-25. maj 2005, str. 19. Opet preštampano na sajtu GAZETAKRITIKA, Tirana, 01.II.2016.

Чланак АДАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИЋ: О дисиденцији (есеј) се појављује прво на ИСКРА.

Fatos Arapi

Zna se da se danas grad Prizren nalazi u Jugoslaviji, u Srbiji, na Kosovu. U srednjem veku, još od XII veka pa sve do XV, kad su ga okupirali Turci, Prizren je bio prestolnica Srbije. Kad je postao glavni grad Srba, u XII veku, tu nije bilo žive albanske duše. Albanski elemenat (pojedinačno!) počeo je da penetrira iz Albanije u sela Prizrena negde u XIV i XVveku, poglavito u XVIII-XIX, silazeći tu iz Severne Albanije, stvar ova koju su prinuđeni da priznaju i sami albanski istoričari1). Zajedno sa Albancima turski okupator je doseljavao tu i Turke, koloniste. Ovaj elemenat, turski, dan-danas je u jednom velikom postotku. I pored ovoga F.Arapi kaže :

« I Albanija je imala gradove ne manje od Bosne,- i u XVII veku, i u XVIII veku. Sami južnoslovenski guslari, uopšte uzev, ne ostavljaju priliku a da ne spomenu « Skadar », « Prizren», « Elbasan ». »

Znači, prema njemu, Prizren je albanski grad – grad Albanije. I ovo kaže u avgustu 1983, svega šest meseci pošto su albanska vlada i lično Enver Hodža službeno izjavili :

« inicijativa…koju sadrži jugoslovenska promemorija, gde se pretendira da tobože u Albaniji Kosovo i ostale oblasti nazivaju « naše zemlje ». Mi smo govorili i govorimo za Albance koji žive u svojim oblastima u Jugoslaviji i za NIŠTA DRUGO. Svet zna da čita i da razume kako treba naše službene izjave i mnoga dokumenta, gde se dokazuje da ALBANIJA NEMA TERITORIJALNIH PRETENDIRANJA PREMA NIKOME i da ALBANSKI NAROD U JUGOSLAVIJI NIJE TRAŽIO UJEDINJENJE SA ALBANIJOM. Samo Jugosloveni, koji nemaju čistu savest i koji su zasljepljeni od šovinizma, čitaju ih naopako, ili kako im je volja, jer u sebi nepravdu, koja se čini Albancima, oni smatraju za pravdu i, da bi maskirali ovo, čine krivom Albaniju ».2) (Podvukao – KB)

Optužujući Jugoslovene da « nemaju čistu savest » i da su « zasljepljeni od šovinizma », ovi albanski « marksist-lenjinisti » ne zadovoljavaju se samo sa Prizrenom, već pretendiraju da su « albanski » gradovi i čitave pokrajine, sva pet vilajeta nekadašnje evropske Turkse carevine, koje Albanci rivendiciraju sa njihovom Bitoljskom peticijom iz godine 1896. Evo što kaže albanski docent Kristaq Prifti :

« ova Bitoljska (peticija) traži ujedinjenje sva pet vilajeta, unoseći ovako u sastav albanskih oblasti, sem vilajeta Kosova, Skadra, Bitolja i Janine, i onaj Soluna, stanovništo kojeg nije albansko, već poglavito makedonsko i ostali deo grčko i tursko. Jedna takva potražnja, formulirana, bez sumnje, pod uticajem feudalno-buržuaskih elemenata, koji su imali ekonomskih interesa u Solunskom vilajetu, izražavala je njihove šovinističke tendencije… ».3)

Isti ovaj docent, koji Albance naziva šovinistima, pošto je postao doktor istorijskih nauka, zajedno sa doktorom filoloških nauka Xhevat Loshi, pretendira da je Kosovo « Severoistočna Albanija ».4)

Albanski pesnik sa komunističkom naklonošću Veli Stafa naziva i Dubrovnik albanskim gradom, koji mu osvežava dušu « ilirskom ladovinom »5). Albanac Mikel Prenushi, pečatom Partije rada Albanije, i dan-danas pretendira da se granice njegove Albanije prostiru do Dubrovnika6) i nad čitavom Dalmacijom7), štoviše i nad Makedonijom8). Albanac prof. Ahmet Kelmendi proširuje ove granice i nad Hercegovinom9), a anonimni dopisnik lista ZËRI I POPULLIT (glavni službeni organ Centralnog Komiteta « komunističke » Partije rada Albanije), proširuje ove granice i nad Bosnom, nazivajući Bosance « Albancima »10). Albanac prof. Skender Luarasi, pedagor Državnog universiteta u Tirani, koji se kao komunista borio i u Španiji, proširuje ove granice i nad Raškom-Sandžakom11), oblast ova Srbije, na severu Kosova, između Bosne, Srednje Srbije (Šumadije) i Crne Gore. Albanski književnik Sulejman Krasniqi, «vaspitan» u auditorijumima Universiteta u Tirani, pretendira dan-danas da je albanski i Leskovac, grad Srednje Srbije12). Albanski pesnik Agim Ðakova, i ovaj «vaspitan» u auditorijima tog istog Universiteta, pretendira da se granice Albanije prostiru do Pirota13) – znači do granica Bugarske, što praktično za ovog « marksist-lenjinistu » znači da Srbija ne postoji, a što još jasnije kaže drugi albanski književnik « komunista » Jonuz Dini, «vaspitan» u Visokoj partijskoj školi «V.I.Lenjin» u Tirani, koji za Slovene Balkana kaže: « treba da se vrate onuda odakle su došli, negde onamo prema obalama Volge ».14)

Ali za njegove Albance ne kaže da i oni treba da se vrate odakle su došli, negde onamo prema obalama Baltičkog mora, iako sasvim dobro zna da su se Albanci nastanili u Albaniji (!) posle Slovena, dolazeći tu sa svojim kozama sa obala Baltika, gde su stigli negde u II-I veku pre nove ere, a iz Azije, oklen je poreklo svim narodima Evrope.

Ova antislovenska pretendiranja Albanci imaju i prema drugim narodima Balkana, prema Grcima, Rumunima, Vlasima, Turcima. Arheolog albanski Neritan Ceka pretendira da su i Akropol Atine izgradili Albanci15). Jedan drugi njegov kolega pretendira za Istambul Turske, treći za Sofiju Bugarske, za Bukurest Rumunije. Jugoslovenski akademik albanske nacionalnosti prof. dr Mark Krasnići kaže:

« današnji Albanci svukud na Balkanu žive na teritoriji svojih predaka i ova činjenica, sama od sebe, svedoči jasno za njihovu autohtoniju ».16)

Pomenuti N.Ceka pretendira da su i Rim izgradili Albanci17). Pa i Vatikan! U poslednje vreme izađe nam albanski i glavni grad Egipta – Kairo18), koji se nalazi na drugoj strani Sredozemnog mora, na afričkom kontinentu. Pa i Tokio, glavni grad Japana!19) Ako Albanci nemaju ni pomorsku terminologiju, što nam svedoči da oni nisu sledbenici Ilira (koji su imali tu terminologiju!), kako vidite, Albanci imaju i prekomorsku pa i prekookeansku fantaziju.

Albanac Kadri Osmani, u nekoliko brojeva njegove revije SHQIPËRIA ETNIKE (= Etnička Albanija, 2001-2002) objavio je mapu ove Albanije, koja se pretendira ne samo od njega, već od svih albanskih nacionalista. Na toj mapi ne postoji više Grčka, jer je jednu njenu polovinu prisajedinio svojoj Albaniji, dok je drugu polovinu izgleda ostavio Turskoj. Ne postoji ni Makedonija, jer je i polovinu nje prisajedinio Albaniji i drugu polovinu izgleda da je ostavio Bugarskoj. Ne postoji ni Srbija, jer je i polovinu nje prisajedinio Albaniji i drugu polovinu izgleda da je ostavio Mađarskoj. Ne postoji ni Crna Gora, jer je i pola ove prisajedinio Albaniji i drugu polovinu naziva Dalmacijom, što znači Hrvatska. Samo polovinu Italije još nije prisajedinio Albaniji, ali će sigurno i to učiniti, čim presuši Jadransko more, ili – čim budu naučili Albanci da plivaju.

Gde se inspirišu ovi Albanci za ova njihova suluda pretendiranja, koja nisu imali ni njihovi feudo-buržuji, njihovi čifligari, pa ni kralj Ahmet Zogu ?

Ipsissimus Enver Hodža naziva Bosnu i Hercegovinu « albanske zemlje » i « pogranične oblasti Kosova », okupirane 1878 od Austro-Ugarske20). Prema njemu

« Albanci koji žive u Jugoslaviji, kako po veličini njihovih teritorija tako i po broju stanovništva, jesu koliko dve jugoslovenske republike zajedno i više ».21)

Još 1943. E.Hodža je izrazio jugoslovenskom rukovodstvu njegovo mišljenje i mišljenje njegove “komunističke” partije da

« Kosovo, Ravnica Dukađina (= Metohija,- KB) i jedan deo Makedonije, na granici sa Albanijom…treba da se prisajedine Albaniji… ».22)

Iste te godine, iza leđa jugoslovenskog rukovodstva, E.Hodža – prema njemu – ulazi u razgovore sa Blgaranovim, pretstavnikom Bugarske, za podelu Makedonije između Albanije i Bugarske.23)

Ova najšovinistička i najbesmislena teritorijalna pretendiranja, izražavaju svaki dan i albanski akademici preko svojih službenih izdanja24), štoviše i u knjizi HISTORIA E PARTISË SË PUNËS TË SHQIPËRISË25) (= ISTORIJA PARTIJE RADA ALBANIJE), koja – kao izdanje Instituta « marksističko-lenjinističkih » studija – « stavlja se u ruke komunista i svih radnih masa » Albanije kao « jedno glavno oružje » – « za njihovo ideološko vaspitanje ».26)

Posle ovoga nemamo zašto da se čudimo kad vidimo Ismaila Kadare da sanja ALBANSKI COMMONWELTH27), ni kad njegov kolega Skender Drini predlaže da se za glavni grad ove Albanske Imperije proglasi Skadar28), pošto je u njenom centru, kako se on izražava « u pupak Domovine », udalen isto toliko od zapadnih krajeva, Rim i Pariz, koliko i od krajeva istoka, Istambul i Moskva, ne zaboravljajući i njen južni kraj – Atinu i Kairo.

Posle ovoga nemamo zašto da se čudimo kad Albanci kažu Jugoslovenima, da nemaju čistu savest i da su zasljepljeni od šovinizma. Pa gde imamo jednu ovakvu savest, ovako prljavu, nakaradniju i kriminalniju od savesti ovih Albanaca?! Pa gde imamo sljepiji šovinizam, idiotskiji, sramniji i crniji?! Jedan je visoki intelektualac, još pre 300 godina rekao: « Ab albanensibus libera nos Domine ! » (Lat. Bože, sačuvaj nas od Albanaca !)

Jugoslovenski narodni guslar, obično iz srednjeg veka (a ne iz naših dana!), istina je da spominje sadanji albanski grad Shkoder, nazivajući ga na svom jeziku Skadar, jer nema kako da ga drukčije naziva, pošto u njegovo vreme nije bio albanski. Ili možda treba da ga naziva po albanski – Shkoder?! Ne znam, ali postoji mogućnost da spominje i Elbasan, onako kako to spominju guslari svugde po svetu gradove celog sveta. Štoviše, da kažem i ono što Fatos Arapi prelazi ćutke, ovaj jugoslovenski guslar (srpski ili crnogorski!) tretira Skadar i kao svoj grad – srpski, crnogorski, jer je u njegovoj svesti još uvek kao što je bio do dana turske okupacije – prestolnica Crne Gore. Narodni guslari srednjeg veka!29) Ali ne i jugoslovenski konstruktivni građani, koji nisu sledili i neće slediti primer albanskih « komunista » E.Hodže i F.Arapi-a sa njihovim kolegama, koji ne samo da ne mogu pisati a da ne pretendiraju za gradove i oblasti Jugoslavije, već – preko svega – pretendiraju da su albanske čitave oblasti. Oni im albaniziraju i imena, kako obično čine albanski akademici, koji, u njihovom citiranom delu, jugoslovenski grad BAR krste u « Tivari », SKOPJE – « Shkupi », UROŠEVAC – « Ferizaji », BITOLJ – « Manastiri », DUBROVNIK – « Raguza », NOVI PAZAR – « Tregu i Ri », i td., i td. Posle ovoga ustaje „čistokrvni“ Albanac Nail Draga i urliče da nisu oni – Albanci – silovali naše toponime, već smo tobože mi ti koji smo silovali i silujemo njihove – albanske – toponime.30)

Aktuelne teritorijalne pretenzije Albanaca.

Treba znati da Skadar, od X veka nove ere, kada tu nije bilo žive duše albanske, bio je sastavni deo kneževine i kraljevine Crne Gore, pa i glavni grad, prestolnica Jovana Vladimirovića, koji se borio protiv vizantijskog i bugarskog okupatora. Godine 1040, kada Albanci još ne behu izveli ni vrh njihovog nosa u istoriji, srpsko-crnogorski kralj Vojislav učini Skadar prestolnicom Crne Gore. Ovo mesto, biće prestolnica ove zemlje za pet veka redom, do 1479. godine, kad su ga okupirali Turci, posle jedne herojske odbrane, koju su svom gradu učinili slovenski Skadrani, pradedovi današnjih Crnogoraca. Ovi su Crnogorci bili u tom gradu u većini sve do XVIII veka. Samo u XIX veku, Albanci, koji su došli iz Arbrije (Srednja Albanija), počeše da dominiraju u Skadar. Prvi Albanci, i oni koji su došli iz Arbrije (a ne autohtoni! Niti na teritoriji svojih pradedova Ilira, jer sa Ilirima nemaju ništa zajedničkog !) počeli su da penetriraju (pojedinačno !) u Skadar negde u XIV veku, dok su u Arbriji došli sa obala Baltičkog mora, prema bugarskoj akademičarki dr V.Tpkova-Zaimova u XII veku naše ere, prema nemačkom akademiku prof. dr Gustav Weigand u XI veku, a prema meni – u IX veku. Jedno je neosporno: Sloveni su stigli u današnju Albaniju (tada se zvala Prevalis) pre Albanaca, branili su svojim grudima i krvlju svojom Skadar kad su ga napali Turci (sa njima i Albanci !), i isto tako svojim grudima i svojom krvlju su ga i oslobodili 1912-1913. godine od turkog i albanskog akupatora.

Grad Skadar, kao administrativni, ekonomski i kulturni centar Slovena srednjeg veka (Srbo-Crnogoraca), ustalio se ne samo u duši i nacionalnoj svesti Crnogoraca, već i Jugoslovena, ne samo u stihu i desetercu guslara, u zvucima njihovih struna, već i u dosledno umetničkom stvaralaštvu.

A isto ovako, možda, i Elbasan, gde je do kasno dominirao slovenski elemenat, gde i dan-danas, u slovenskom manastiru Svetog Jovana (Albanci su ga albanizirali u Shën Gjon), počivaju balsamirane mošti crnogorskog kneza-rexa Jovana Vladimirovića, koga su njegovi Srbo-Crnogorci i proglasili za sveca (!), dok « nešovinistička » albanska svest podmetnula mu mine, jer – kako to javno priznaje Albanac Nail Draga – Sveti Vladimir „nije poznavan (priznat) nikada od albanskog stanovništva, ne samo na Ana e Malit (u oblast Crne Gore Mrkojevići, gde se rodio, živeo i vladao Jovan Vladimir!- KB), već i šire…“31)

Polazeći od ovoga i od svesti guslara, mi ne možemo da optužimo njega ni za što, ali imamo za dužnost da ga ispravimo, dodajući belešku da danas Skadar, ili Elbasan, nisu kako su nekada bili: oni su danas albanski gradovi. Na ovaj način, iznoseći istinu, prekida im se put ekstremno nacionalističkim i separatističkim strastima i ambicijama, koje se mogu probuditi kod mladog naraštaja, kad čitaju te srednjevekovne rapsodije.

Jugoslovenski guslar srednjeg veka ne živi više. Njegovo su mesto zauzeli kompozitori, koji izlaze iz konservatorijuma zemlje i formiraju se u zdravom savremenom duhu, bez ikakvog neprijateljstva prema drugim narodima.

I albanski guslar je pevao, pa i dan-danas peva za jugoslovenske (srpske, crnogorske i makedonske) gradove i za čitave oblasti, nazivajući ih albanskim imenima i tretirajući ih kao albanske oblasti. Ne samo onoga iz srednjeg veka, već ni ovoga iz današnjih dana, ne možemo da optužimo za ništa. Naprotiv, imamo za dužnost da ga ispravimo, dodajući objašnjenja, beleške, izjavljujući otvoreno kako stoji stvar, kako je istina, da se ovako i ovoj strani prekine put bolesnih nacionalističkih i separatističkih strasti i ambicija. Još bolje bi bilo da se i u Albaniji svrši sa srednjim vekom, kako je to učinjeno već u Jugoslaviji, i srednjevekovna rapsodija da se smesti onamo gde joj je mesto – u muzej.

Neosporna je činjenica da u Albaniji nisu samo guslari ti, koji – hteli ne hteli – ulivaju vodu u mlin ekstremnog nacionalizma, separatizma i šovinizma, veliko-albanskog rasizma. Ovo čine i albanaski kompozitori, koji su završili konservatorijum i busaju nam se u prsa za « marksizam-lenjinizam ». I nemaju kako da oni ne čine to, kad to čini i Enver Hodža – njihov agens spiritus – sa profesorima i akademicima Albanije, službeni prestavnici naroda i države, vlade i partije, koja nam pretendira da je i komunistička, internacionalistička. Ovde, sigurno, nema više mesta za beleške i objašnjenja. Štoviše, ovde nema mesta ni za promemorije. Posle dvolične izjave albanske vlade, trebalo je uzeti najekstremnije i najoštrije mere protiv svih razbojnika pera, kako ih naziva Engels32), upravo onako kako je to učinila grčka vlada godine 1982. posle govora predsednika vlade Albanije, a u vezi njegovog pretendiranja za Čamriju (Oblast Severo-zapadne Grčke, pri granici Albanije). Naravno Jugosloveni nikako ne treba da slede i primer grčkih nacionalista, koji pretendiraju Vorio Epir (Oblast Jugo-zapadne Albanije, na granici sa Grčkom). Jugosloveni treba da slede savremene principe rešanja međunarodnih problema, treba da slede put Lenjina, koji kaže :

« mi ciljamo k potpunoj likvidaciji državnih granica…Mi smo međunarodni, intenacionalisti. Mi tražimo tesno ujedinjenje i potpuno slivanje radnika i seljaka svih nacija sveta u jednu jedinstvenu Svetsku Sovjetsku Repubiku ».33)

Sa običnin narodnim guslarom treba da budemo prudentni, strplivi i oprezni, dok sa razbojnicima pera treba da budemo jako strogi, rigorozni i oštri, nemilosrdni. Ove zle duše, koje seju ekstremni nacionalizam, koje gaje šovinizam, separatizam i banditizam, rasizam, treba da ih iskorenimo ne samo sa Balkana i iz Evrope, već i iz celog sveta, gde god se pojave.

Za ovo, konstruktivni građani svih zemalja, treba da rade na svom nacionalnom tlu. Ne treba da zaboravimo da takvih razbojnika imamo puno i u našoj zemlji, u Jugoslaviji, ne samo albanske nacionalnosti, koji su pod jakim uticajem Tirane34), već i prave jugoslovenske nacionalnosti (Srbe, Makedonce i Crnogorce). Imamo i mi naše blesave, koje nam je ostavilo u nasljedstvo preživelo društvo, a koji nastavljaju da snivaju Imperiju Cara Dušana. Imamo i mi naša đubreta, sulude i vetrogonje.

Razlika između naših, jugoslovenskih konstruktivnih građana, i onih, albanskih, jeste u činjenici što su se albanski konformirali situaciji, nacionalističkoj veliko-albanskoj ideologiji, ksenofobiji i rasizmu, dok jugoslovenski tresnu u njušku pesnicu svakome koji potstiče strasti i ambicije antialbanske, antigrčke ili anti bilo kojeg drugog naroda. Setimo se samo Jugoslovena srpskog porekla Vidosava Stevanovića, koji je negde 1999. godine izjavio: « Ja poznajem albanski nacionalizam, ali on mene ne uznemirava. Mene uznemirava srpski nacionalizam ».35)

Do dana današnjeg albanska majka još nije rodila sina koji bi sa albanskih pozicija ponovio reči našeg Vidosava. Ali nije dalek taj dan kada će se i albanski konstruktivni građani pokazati na dostojnoj visini svog imena i svojih dužnosti. Albanska radnička klasa sazreva iz dana u dan i iz njenog krila izaći će i dostojni građani našeg vremena. Ipsissimus Enver Hodža je već javno i pismeno priznao da albanskoj nauci nedostaje naučna objektivnost.

Zatvor u Burelju,

Albanija, dana 19.11.1983.*)

________________

1) UNIVERSITETI SHTETËROR I TIRANËS – Instituti i Historisë: HISTORIA E SHQIPËRISË,- tom I, Tirana 1959, str. 393.

2) DEKLARACIJA ALBANSKE VLADE: Një dëshmi e re e politikës antishqiptare të udhëheqjes jugosllave,- štampana u listu ZËRI I POPULLIT, Tirana 02.02.1983, str. 4, kol. V.

3) PRIFTI, Kristaq : LIDHJA SHQIPTARE E PEJËS,- Tirana 1984, str. 138.

4) Kristaq PRIFTI – Xhevat LLOSHI: Revam shovinist në Maqedoni,- list ZËRI I POPULLIT, Tirana 19.11.1985, str. 4, kol. II.

5) QENDRO, Thoma: Vepra letrare e Veli Stafës,- časopis NËNTORI Br. 3, Tirana 1983, str. 174.

6) PRENUSHI, Mikel: KONTRIBUTI SHQIPTAR NË RILINDJEN EVROPIANE,- Tirana 1981, str. 53.

7) Iden: str. 53.

8) PRENUSHI Mikel: Luftëtar dhe historian i Skënderbeut,- list ZËRI I POPULLIT, Tirana 20.07.1982, str. 3, kol. III.

9) KELMENDI, Ahmet: Onomastika e mesjetës shqiptare në dritën e gjuhësisë historike,- štampano u KUVENDI I I STUDIMEVE ILIRE,- tom II, Tirana  1974, strane 144-147.

10) REDAKCIONALAN ČLANAK: Pse u përdor dhuna policeske dhe tanket kundër shqiptarëve të Kosovës,- list ZËRI I POPULLIT, Tirana 08.04.1981, str. 4, kol. IV.

11) LUARASI, Skënder: ISA BOLETINI,- Tirana 1971, str. 33.

12) KRASNIQI, Sulejman: QIELLI I PËRFLAKUR,- Tirana 1974, str. 208.

13) GJAKOVA, Agim: DRITËHIJET E NJË QYTETI,- Tirana 1982, str. 184.

14) DINI, Jonuz: SHPATË DHE DASHURI,- Tirana 1983, str. 388.

15) CEKA, Neritan: Pellazgët,- revija SHKENCA DHE JETA, Br. 4, Tirana 1982, str. 36, kol. III.

16) KRASNIQI, Mark.  GJURMË E GJURMIME,- Tirana 1982, str. 329.

17) CEKA, Neritan: cit. članak, str. 37, kol. II,

18) Ova mi je fusnota nestala. Postoji mogućnost da je u citiranom tekstu N.Ceke za Pelazge.

19) GOJÇAJ, Anton: Više od kritike,- list GLAS CRNOGORCA, Podgorica, oktobar 2002.

20) HOXHA, Enver : TITISTËT,- Tirana 1982, str. 5.

21) HOXHA Enver: Fjala e mbajtur në takim me zgjedhësit e zonës Nr. 209,- list BASHKIMI, Tirana 09.11.1978, str. 3, kol. I.

22) HOXHA, Enver: TITISTËT,- cit. delo, strane 91-92. Nema ni najmanje sumnje da ove misli E.Hodže jesu naših dana, a ne iz vremena DSR, jer tada ne samo da nije tražio ujedinjenje Kosova sa Albanijom, već suprotno – tražio je ujedinjenje Albanije sa Jugoslavijom.

23) Iden: strane 362-363. Ni sa Blgaranovin nije moguće da je vodio te razgovore. Sve su ovo dodatci i falsifikacije našeg vremena, kojima E.Hodža nastojava da pridobije za sebe albanske nacionaliste, pošto zna sasvim dobro da se sa komunistima razišao i zakrvavio od kad se saznala njegova socijal-fašistička izdaja.

24) AKADEMIA E SHKENCAVE E RPS TË SHQIPËRISË – Instituti i Gjuhësisë dhe i Letërsisë: HISTORIA E LETËRSISË SHQIPTARE,- Tirana 1983, sa strane na strani, npr. 12, 22, 33, 61, 107, 108 i dr. Godine 1998, ova je Akademija predala Crnogorskoj akademiji nauka i umetnsti zahtev za ustupanje Albaniji čitavih pokrajina Crne Gore pod naslovom Plaftormë për zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare (Platforma za rešenje albanskog nacionalnog pitanja).

25) INSTITUTI I STUDIMEVE MARKSISTE-LENINISTE: HISTORIA E PARTISË SË PUNËS TË SHQIPËRISË,- Tirana 1968, str. 184.

26) HOXHA, Enver: VEPRA,- tom 39, Tirana 1983, str. 316-317.

27) KADARE, Ismail: AUTOBIOGRAFIA E POPULLIT NË VARGJE,- Tirana 1980, str. 51. Pošto je «izbegao» u Francuskoj, godine 1990, I.Kadare će izjaviti, preko lista LE MONDE Pariza, da su Albanci jedan rasistički narod, prelazeći ćutke preko svog doprinosa koji je dao da bi oni postali takvi.

28) DRINI, Skënder: BAJRAM CURRI,- Tirana 1984, str. 285.

29) Za koje, srpsko-crnogorske guslare, Albanac Veiz Sejko, u svom delu MBI ELEMENTET E PËRBASHKËTA NE EPIKËN SHQIPTARO-ARBËRESHE DHE SERBOKROATE,- Tirana 2002, kaže da su bili Albanci. Ako je istina ovo, onda kako da ne nazivaju svojima sve gradove Albanije, a ne samo Skadar i Elbasan?! Ili ne pripadaju Albancima svi gradovi Albanije, a ne samo Skadar i Elbasan ?!

30) DRAGA, Nail: GJURMË GJEOGRAFIKE,- izdanje ART CLUBA Ulcinj, Ulcinj 1997, str. 69.

31) Iden: str. 69.

32) ENGELS, Frederik: ANTI-DYRING,- Tirana 1974, str. 226.

33) LENIN, Vladimir: VEPRA,- tom 30, Tiana 1957, str. 233 i 329.

34) Da su albanski nacionalisti Jugoslavije pod jakim uticajem “komunističke” Tirane, svedoči nam i Albanac dr Hajredin Hodža: NACIONALIZMI DHE IRREDENTIZMI STALINIAN NË SHQIPËRI,- Priština 1983.

35) KADARE, Ismail: RA KY MORT DHE U PAMË,– Tirana 2000, str. 150.

*) Ova studija objavljena je po prvi put na albanski jezik u delu MARGINALIJE,- Ženeva 2003, str. 66-74.

Prevedena je na albanski, makedonski, engleski, slovenački.

Na makedonski jezik je objavljena u korpusu Akademikovog djela POTEKLOTO NA ALBANCITE,- Bitolj 2005, str. 173-188.

Na engleski jezik je objavljena u korpusu djela WHO ARE ALBANIANS?,- Ženeva 2008, str. 220-229.- REDAKTOR.

Чланак АКАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИЋ: Албанске територијалне претензије се појављује прво на ИСКРА.

Svima dobro poznati naučnici sveta, kao Lajbnic (GottfriedWilhelmLeibniz, 1646-1716),  Hans Tunman (Hans Erich Thunmann, 1746-1776), Diefenbach, Jakob Falmerajer (Jacob  Philipp Fallmerayer, 1790-1861), Johan fon Han (Johannes Georg von Hahn, 1811-1869), Niebuhr, Benfei, Franc Miklosić (Franz Miklosich, 1813-1899) i drugi, mislili su da su Albanci potomci starih Slovena, koje su oni, kako se zna, nazivali Ilirima, što su albanski „naučnici“ zloupotrebili: polazeći od činjenice da su ovi rekli za Albance da su Iliri, pretendirali su i pretendiraju da su oni podrazumevali pod Ilirima stvarne Ilire, a ne Slovene4). Izuzetak čini Albanac Italije Vinçenc Dorsa (1823-1885), koji pošteno priznaje da su se Ilirima nazivali u ta vremena Sloveni, kao i savremeni albanski akademik, Stefan I. Prifti, koji doslovno kaže: „U XV veku i kasnije sa imenom „Iliri“ nazivali su se Sloveni, posebno oni Zapadnog Balkana“.5) Na jednom drugom mestu on piše: „Iliri, ilir, smeštajem Slovena na Balkanu (definitivno u VII veku, godine 641), ove su reči poprimile smisao reči Sloven, za Južne Slovene“.5/2)

Najveći albanolog svih vremena, austrijski akademik, prof. dr Gustav Majer (Meyer, 1850-190), rekao je da je albanski jezik brat litvanskog baltičko-slovenskog jezika, što znači da je i albanski narod brat baltičko-slovenskih Litvanaca. Ovo njegovo mišljenje prihvatio je i najveći prijatelj albanskog naroda, austrijski akademik, prof. dr Norbert Jokl (1877-1942). Sami Albanci pišu za njega najpovalnije (naravno – prelazeći ćutke preko svega što im se u njegovom životu i stvaranju ne sviđa, pa i rodno mesto u Moraviji Češke !). Sa njima se složio i akademik, prof. dr Vladimir Georgiev. Od ovih prihvatili su to, da je albanski jezik brat litvanskog jezika, i najveći albanski naučnici svih vremena, akademik, prof. dr Ećrem Čabej (Eqrem Çabej, 1908-1980), koga Albanci drže za Boga njihove albanologije, i prof. dr. Aleksandar Džuvani (Xhuvani, 1880-1961).

Ako su njihovi prethodnici samo pretpostavili da su Albanci sledbenici starih Slovena (ničime nam to nisu dokazali!), Majer, Jokl, Georgiev, pa Çabej, Džuvani, nisu to samo pretpostavili, već su nam to na izvestan način i dokazali. Oni su nam naveli niz reči albanskog jezika koje imaju svoj ekvivalenat u litvanskom jeziku, ne samo koren, već i temu, oblik. Ova jednačenja nisu tako mala. Ona pretstavljaju značajan fond ova dva jezika i zapanjujuća su. Upravo zato su ti ekvivalenti i naveli pomenute naučnike da kažu za ova dva jezika da su dva bratska jezika. Ako ovome dodamo i činjenicu da su oba ova jezika, litvanski i albanski, karaktera SATEM, onda ova jezična sličnost može biti i da nije baš slučajna, posledica uzajamnih pozajmica.

Polazeći i od itinerara, koji su Albanci sledili iz njihove pra-postobine Indije na putu za Balkan i Albaniju, o čemu smo pisali posebno6), kao i od vremena kada se ova njihova seoba dogodila, mišljenja smo da možemo pretpostaviti da su Albanci prešli Kavkaz zajedno sa Slovenima, konkretno sa Litvancima, negde u vremenskom razmaku izmedhu III i II veka stare ere i da su negde u I veku stare ere stigli na obale Baltičkog mora, gde su se Litvanci smestili u primorskom pojasu, a Albanci po brdovitom terenu unutrašnjeg dela zemlje. Sve do III veka nove ere oni su živeli zajedno sa Litvancima, pa su u toj simbiozi i uzimali od litvanskog jezika, pa i davali litvanskom jeziku. To su oni učinili kao i svi drugi narodi, koji su živeli u simbiozi, posebno ako su bili i dva bratska naroda, ma da su Albanci poznati u istoriji kao narod koji je uvek više uzimao od drugih, negoli što je davao.

Ovo je samo jedno supoziranje, pretpostavka, koja se može uzeti kao povod za dalja istraživanja. Tvrđenje pomenutih naučnika da su Albanci i Litvanci dva bratska naroda, ostaje na snazi i ako se naša pretpostavka ne bude dokazala naučno, jer dva naroda mogu biti braća i bez zajedničke majke.

Polazeći od pretpostavke da su imali zajedničku majku, da su dva stvarna brata, mi smo mišljenja da su Albanci, posle otcepljenja od Litvanaca, stupili u kontakt sa drugim neslovenskim narodima, sa kojima su isto tako živeli u simbiozi duž vekova, pa su sledstveno i sa njima imali jezične razmene, uzimali i davali, što ih je sigurno udaljavalo od pomenutih Litvanaca i Slovena uopšte i približavalo sa ovim drugim narodima.

Činjenica je da su se Albanci, sa obala Baltičkog mora, spustili u današnju Rumuniju i da su sa Rumunima živeli u simbiozi bar od III-IV veka nove ere do kraja VII veka: jedno tri veka, ako ne i više. Tri veka, za jedan narod, koji još nije formirao svoj jezik, nije kratko vreme. Naprotiv, to vreme je sasvim dovoljno (dostatočno!) čak za jednu potpunu asimilaciju.

Činjenica je da se albanski jezik i formirao u Rumuniji, na padinama Karpata i Beskida7), pod pokroviteljstvom rumunskog jezika.

Činjenica je da je rumunski jezik (Kako smo to već istakli – i ne samo jezik!) učinio jako snažan uticaj na albanski jezik.

Činjenica je da se albanski jezik za dlaku spasio rumunizacije.

Sledstveno, navedene činjenice, same po sebi su jedna nova, posebna činjenica, da se albanski jezik udalio od litvanskog i slovenskog uopšte i, ako se nije rumunizirao i poprimio KENTUM karakter tog jezika, čuvajući svoj prvobitni SATEM substrat, formirao se kao jedan poseban jezik, sada ni slovenski niti rumunski, za što su dali svoj značajni doprinos i ostali jezici, u prvom redu jezik turano-mongolskih Bugara, zatim trački, pa keltski jezik Albanoa, pa grčki, pa vlaški, i posebno srpski i turski.

Naglašavamo da se albanski jezik za dlaku spasio i srbiziranja. Da nisu na Balkan došli Turci i da je carstvo Dušana Silnog potrajalo bar još jedan vek, više je nego li sigurno da bi se svi ovi Albanci srbizirali. Pogotovo da je to crastvo potrajalo i nešto duže.

Isto se to desilo sa Albancima i u odnosu na Turke. Makoliko bili konzervativni, preko islamizacije i viševekovne simbioze sa Turcima, Albanci su se za dlaku spasili i turciziranja. Uporedite samo albanski jezik njihovog pesnika Nazima Beratia-Frakula (1685-1760) sa turskim, pa ćete se i sami uveriti da su njegov albanski jezik lakše razumeli Turci njegovog vremena, negoli što ga razumeju današnji Albanci. Pa i njihov prosvetitelj Sami Fršeri (Frashëri, 1850-1904) rekao je da će se Albanci, ako ustraje tursko ropstvo još za 100 godina, svi redom turcizirati, ne samo po jeziku, već i po osećanjima i svesti svojoj.

A pošto su se otcepljenjem od Turske i proglašenjem svoje nezavisnosti (1912) spasili turciziranja, njihov osnivač neoalbanizma Branko Merdžani (Merxhani, 1890-1945) rekao je da u albanskim žilama ima srpske, grčke, turske, arabske, čerkeske, italijanske, franuske, nemačke i druge krvi8). Ova je krv sigurno uticala i na formiranje današnjeg albanskog jezika, sledstveno i albanske nacije.

Tako da danas, bez i najmanje rezerve, možemo reći da današnja albanska krv pretstavlja jedan koktej krvi svih naroda sveta, posebno svih naroda Balkana. Prema tome i sami Albanci, kao nacija, pretstavljaju jedan konglomerat delova svakakvih naroda Balkana i sveta, koje su ovi Albanci tokom vekova asimilirali i albanizirali.

Sve u svemu, ne poričući da je današnji albanski jezik jedan poseban jezik, ni slovenski niti rumunski, ponajmanje turski, mi ne isključujemo mogućnost da je albanski jezik, prilikom njihovog dolaska iz pra-postojbine u Evropu, bio zaista jedan bratski jezik sa litvanskim.

A kao jezik, tako i narod.

Polazeći od savremenog albanskog jezika, koji je indoevropski, kao i svi jezici evropskih naroda, uz to da on pripada i grupi SATEM jezika, kao i svi slovenski jezici, mi kažemo da su Albanci jedan indoevropski narod, koji u grupi SATEM jezika čini zasebnu granu, kao što i grčki jezik, u grupi KENTUM jezika, isto tako čini zasebnu granu. Ovo je pre mene rekao istaknuti nemački filolog Franc Bop (Franz Bopp, 1791-1867), pa i akademik prof. dr Hans Krahe9), kao i mnogi drugi.

Da su Albanci jedan indoevropski narod, kao i svi njegovi susedi, Sloveni (Srbi, Crnogorci, Makedonci, Bugari) Grci, Vlasi, Rumuni, prihvatiše od Bopa svi svetski naučnici, koji su se zauzeli albanološkim problemima.

Bez izuzetka to priznaju i sami albanski naučnici.

Da albanski jezik pripada grupi SATEM jezika, isto tako rekli su svi svetski naučnici, koji su se bavili studiranjem tog jezika.

Bez izuzetka to su priznali i sami albanski filolozi.

Posle ovoga, a pošto i za ostale narode nemamo šta drugo da kažemo, što drugo ostaje da kažemo i za ove Albance?! Naime, oni su jedan evropski narod, kao i svi drugi evropski narodi, moguće nešto više izmešani, nešto više zaostali, nešto više konzervativni i nešto više ksenofobi i šovinistički, rasistički raspoloženi, što nalazi svoje objašnjenje u činjenici njihovog priličnog zakašnjenja u istoriji, priličnog zakašnjenja u ekonomskom razvoju, pa – sledstveno – i u kulturno-prosvetnom razvoju. Ne može se poreći ni intelektualna ograničenost, koja je kod svih naroda prouzrokovala i njihovu ekonomsku zaostalost, a ova – kulturnu. Obe su stubovi njihovog zakašnjenja za susednim i najudaljenijim narodima sveta.

Zbog svoje zaostalosti Albanci su često uznemiravali i napastvovali ne samo susede, već i najudaljenije narode na svetu, pa i sebe same, posebno svoje sunarodnike drugog plemena i druge vere. Mnogi su stranci pisali o njima najgore i najprljavije reči, nazvali su ih divljacima i krvolocima, ljudima koji ne poštuju nikakve zakone, pravila i principe, bezvernicima, pa i bastadima. Ja vam neću citirati njih, jer su sigurno i tendenciozni, ali ne mogu preći preko karakteristike Albanaca, koju nam je još iz druge polovine XVIII veka ostavio visoki intelektualac Matija Mazarek, koji je bio biskup u Skoplju od 1758 do1807, a koga Albanci drže za svoga, za Albanca10). U jednom raportu, poslat od njega papi u Rimu (Vatikan), on piše:

“Neprekidno, mnoge katoličke porodice silaze ovde (na Kosovo!) sa albanskih gora; pošto su (Albanci!) plahoviti, ljuti i gordi, kao i dosta naklonjeni da ubijaju ljude, oni odbijaju da se pokoravaju Turcima, onako kako propoveda sveta reč Boga. Neće da plaćaju takse Osmanlijama i, istovremeno krstare naokolo svo vreme, dano-noćno naoružani, i, što je istina, ubijaju se i međusobno za jednu reč ili za jedan mali, beznačajni gest…” 11)

U nastavku ovaj katolički biskup naglašava da albanski katolici, prelaze u islamsku veru čim stižu na Kosovo, sa ciljem da čine nesmetan život i da uživaju turske povlastice, dozvolu da napastvuju hrišćane. U jednom drugom raportu Vatikanu, posle 31 godine, Matija Mazarek denoncira ove Albance kao “izdajnike”, koji su “okupirali i napunili” svu Srbiju (= Kosovo i Metohiju), čineći mnoga zla protiv hrišćana, kako protiv pravoslavnih, tako i protiv katolika. Isto tako on naglašava da su Albanci “jedna rasa koja se množi jako brzo” i samo jedna njihova porodica može da stvori “stotinama kuća” unutar nekoliko godina. U njegovom raportu od 1791. godine on piše da želi dodati njegovoj liturgiji jednu posebnu molbu: “Ab albanensibus libera nos Domine!” (= Spasi nas, Bože, Albanaca !).12)

Nema sumnje da u ovim njegovim raportima o Albancima ima mnogo istine i, kad su njemu – Albancu – dozlogrdili njegovi zemljaci, saplemenici, toliko i tako da se i bogu obraća sa molbom da ga spasi njih, svako može zamisliti kako i koliko su dozlogrdili ostalima, nealbancima i nemuslimanima.

Manje-više za Albance muslimanske vere ovako se izrazio sredinom XX veka i drugi albanski katolički pop, dobro poznati frančeskanac Ðerđ Fišta.

Sa plahovitom, neobuzdanom prirodom Albanca, ujedinio se i njegov islimanski fundamentalizam. A u posljednje vreme i ekstremni veliko-albanski nacionalizam, šovinizam i rasizam.

Sigurno da će se vremenom i Albanci, pošto budu preživeli ovu svoju nacionalističku fermentaciju i zaostalost, uključiti i integrirati u opšti kolosek dijalektičkog razvoja društva i naroda Balkana, Evrope i sveta. Nema ni najmanje sumnje da će i oni, kao i svi drugi narodi, shvatiti neminovnost oslobođenja od ksenofobije, šovinizma i rasizma, neminovnost integriranja u pozitivna strujanja našega veka i slivanja sa ostalim narodima Balkana, Evrope i sveta.

Zatvor u Burelju,

Albanija, dana 08. novembra 1974.*)

____________________

1) BUROVIĆ, Kaplan: Albanci nisu Pelazgi,- studija, imate je na ovom sajtu.

2) BUROVIĆ, Kaplan: Albanci nisu Iliri,- studija, imate je na ovom sajtu.

3) BUROVIĆ, Kaplan: Albanci nisu autohtoni,- studija, imate je na ovom sajtu.

4) KASTRATI, Jup: HISTORIA E ALBANOLOGJISË,- Tirana 2001, str. 177.

5) Vidite kod BARLETI, Marin: HISTORIA E JETËS DHE E VEPRAVET TË SKENDERBEUT,- Tirana 1967, str. 80, fusnota od Stefana I. Prifti, koji je tom delu napisao i predgovor.

5/2) Vidite kod BARDHI, Frang: SKËNDERBEU, Tirana 2007., poglavlje SHËNIMET, fusnota br. 1, učinjema od Stefana I. Prifti, prevodioc dela.

6) BUROVIĆ, Kaplan: Seobe Albanaca,- studija, imate je na ovom sajtu.

7) ÇABEJ, Eqrem: Problemi i vendit të formimit të gjuhës shqipe,- raport, održan 1972. godine na Prvoj Skupštini ilirskih studija u Tirani, objavljen u delu KUVENDI I I STUDIMEVE ILIRE, tom II, Tirana 1974, str. 9.

8) MERXHANI, Branko: u listu ILLYRIA, Tirana, 24.VIII.1935, str. 5.

9) KRAHE, Hans: EINLEITUNG, str. 31.

10) Ovo pretendira i Englez MALCOLM, Nöel: KOSOVA,- drugo izdanje, Tirana-Priština 2001, str. 178. U vezi ovoga vidite moju studiju Nacionalnost katoličkih biskupa Albanije, Crne Gore, Srbije i Makedonije, objavljena sprva u listu TABLOID God. VI, Br. 177 i 178, Beograd, 02.IV i 16.IV.2009; preštampana u mom delu NA ISTOKU NIŠTA NOVO !,- Tirana 2009, str. 51-57, kojoj je sav tiraž spalen od Albanaca sred Tirane 01.VII.2009. Spašeni primerci čuvaju se u biblioteci Crnogorske akademije nauka i umetnosti u Podgorici.

11) ARCHIVO DELLA SACRA CONGREGAZIONE DELLA PROPAGANDA FIDE SOCG 792 (Mazarek, report, 1760, na str. 146-r): “continuamente vengono molte Familie Cattoliche dalle Montagne di Albania, li quali per esse di natura calida, iraconda e superba, facilissimi alli omicidii, non sofrano di esser calpestrati dalli Turchi come ci insegna il santo Evangelio, non umiliandosi al tributo Ottomano, sempre di giorno, e di notte vanno armate, per un minimo affronto di parole, e di fatti si amazzano…”

12) Idem: SOCG 895, potražite na str. 81-n.

*) Objavljeno sprva na albanski jezik u Akademikovom delu MIKROLOGJIRA,- Ženeva 2000, str. 38-39. Prevedeno na albanski, engleski, makedonski, slovenački.

Na engleski jezik je objavljeno u korpusu dela WHO ARE ALBANIANS?,- Ženeva 2008, str. 168-174.- REDAKTOR.

Чланак АКАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИЋ: Ко су Албанци? се појављује прво на ИСКРА.

U toj jednostranoj brazdi oni pretendiraju da su to tobože vremenom rekli i već usvojili naučnici svetskog glasa, da su oni to i dokazali kao jedino naučno stanovište, kao neospornu činjenicu, skoro kao aksiomu. Kod svakog albanskog «naučnika», a da ne govorimo o amaterima i pacerima albanologije, naćićete dogmatski kliše:

« Albanci su sledbenici Ilira i albanski jezik sledbenik ilirskog, dokazano dobro sa istorijskog i jezičnog stanovišta »,- piše Albanac prof. dr. Xheladin Gosturani.1)

„U argumentua origjina ilire e gjuhës shqipe“ (= Argumentirano je ilirsko poreklo albanskog jezika),- kliče jedan drugi Albanac – prof. dr JupKastrati.2)

„Iliri govore albanskim – Albanci govore ilirskim jezikom“,- piše treći Albanac, nekakav Preljoc Margiljaj (To je naslov njegove knjige, objavljene u Podgorici 2001. Na albanskom i srpskom jeziku.), koji pretendira da su njegovi Albanci izgradili i Atinu i Rim, i Kairo i London, osnivači svetske kulture i nauke.

A kao ovi – i svi drugi.

Svi koji su se usudili spomenuti da postoji i suprotno mišljenje, na licu mesta su proglašeni za antialbance, pa su i satanizirani kao neprijatelji, linčovani kao zloznalci, pseudo naučnici i neznalice, pa i kao idioti, hendikepi, gadni, probisvet, đubretine, psikopati, umno nenormalni, pomahnitali. Obrušili su se na njih nesamo najprljavijim rečima i izrazima, psovkama, već i najprljavijim optužbama za diversiju u službi neprijatelja albanskog naroda, za agente jugoslovenske UDB-e ili grčke ASFALIJE, pa su im učinili i najgroznije pretnje, preduzeli su i mere, prave autodafe protiv njihovih objavljenih dela, zabranjivali objavljivanje njihovih novih dela u Albaniji (pa i van nje!), sve do hapšenja, pa i do dranja na živo, i do fizičkog likvidiranja, genocida, gore nego i u srednjem veku.3)

Poslednjih godina, kada je prestalo hapšenje i službeno fizičko likvidiranje, poziva se policija da se delima ovih autora ne dozvoli ulazak na teritoriji Albanije, pa i njima samima. Proglašavaju ih za personna non grata i van granica Albanije!!! Intervenišu po raznim zemljama sveta da ih persekutiraju i proganjaju, da ih oteraju, pa i preko interneta pozivaju svoje “junake“ da ih fizički likvidiraju, ubiju.

Nekakav Gil Bushati, u maju 1999, piše na albanskom jeziku: « Enver Hodža ima jednu veliku zaslugu što je uhapsio autora «izdaje» Kapllana Resuli (aludira se na moj roman IZDAJA!- KB)…ne više kao agenta Srba, već preko svega kao čoveka koji poriče poreklo Albanaca od Ilira, zarazujući i tipovekao Fatos Lubonja sa drugima » (Vidite na sajtu ALBANEWS ARCHIVES: www.listserv.buffalo.edu).

Na sajtu TIFOZAT.COM: (www.tifozat.com/forum) atavističkom, paklenom mržnjom, pišu najprljavije reči i najmonstruoznije pretnje, pozivaju svoje junake da dođu u Ženevu i da me ubiju, samo i samo zato što sam se usudio da kažem da Albanci nisu autohtoni. Albanski intelektualac i književnik, poreklom sa Kosova, zvani Kadri Osmani, očitao mi je i opelo preko interneta.

Sigurno da svetski intelektualci, pa i naučnici, videći ovo raspoloženje Albanaca i albanskih vlasti, a ne željeći da im se zamere, ponajmanje i da dođu u sudar sa njima, u svojim napisima ili su prelazili ćutke preko porekla Albanaca, ili su jednostavno prihvatili pretendiranje Albanaca da su poreklom od Ilira i ne diskutirajući o tome. A bilo je i takvih « naučnika », koji su i za svoje ciljeve, pogotovo za ciljeve svoje nacionalne buržuazije, podržali Albance u njihovom stavu da su sledbenici Ilira. Naravno da su Albanci držanje druge i treće grupe svetskih i ntelektualaca i «naučnika» iskoristili za dalje indoktriniranje pre svega svojih masa, pa i svetskih, u brazdi svojih ciljeva i aspiracija. Na poseban način to čini u poslednje vreme rasista Ismail Kadare.

Bilo je i pre mene svetskih naučnika, koji nisu hteli ni da čuju za političke ciljeve albanske feudo-buržuazije, pa su istraživali poreklo Albanaca na putu naučne istine, sa naučnim ciljevima i naučnom akribijom, ne obzirući se na to što su o njihovom poreklu rekli prethodnici i što kažu sami Albanci. Tako oni otkrivaju činjenice i formulišu naučne argumete o neilirskom poreklu Albanaca, što i objavljuju. Ovo je počelo još pre Drugog svetskog rata, na što su retki albanski naučnici odmah reagovali, pa i pozitivno, ali vrlo slabim glasom. Posle Drugog svetskog rata, kada je albanski nacionalizam počeo da postaje sve agresivniji prema susednim narodima, upravo bazirajući se na pretendiranje da su Albanci poreklom Iliri, svetski su se naučnici opet vratili na već formulirane naučne argumente o neilirskom poreklu Albanaca, pa su njima dodali i nove argumente, kojima se sve jasnije dokazuje da Albanci i Iliri nemaju ničeg zajedničkog.

Ova nova otkrića o neilirskom poreklu, albanski su naučnici nastojali da prikiju, pa su ih pokrili ćutnjom. U međuvremenu su Albanci, raznim putevima, saznali što se po svetu govori i piše o njihovom poreklu, pa su se o tome i sašaptavali. Bilo je i takvih koji su i smelo istupili. Svetski naučnici su počeli i da protestiraju protiv politiziranja albanoloških studija od strane albanskih « naučnika ». Tada albanske vlasti naređuju u prvom redu svojim profesorima Ećrem Čabej-u i Aleks-u Buda, zatim i profesoru Šaban Demiraj, da na međunarodnim kontaktima albanskih i svetskih naučnika pokažu da i oni znaju za ove i one argumente ovog i onog naučnika, koji tvrde da Albanci nisu Iliri. Tako Akademik Čabej, u svom referatu na Skupštini za ilirske studije u Tirani 1972, po prvi put spominje 12 argumenata nemačkog akademika prof. dr Gustava Weiganda, kojima ovaj dokazuje da Albanci nisu ni Iliri, ni sledbenici Ilira. Naravno da sve to čini omalovažavajući ta otkrića i nepridajući im neku posebnu važnost. Čabej je nastavio verbalno oporicanje naučne istine i «dokazivanje» da su Albanci sledbenici Ilira. Na reagovanje svetskih naučnika, posebno poznatog italijanskog balkanologa, akademika prof. dr Guliano Bonfante, presednik Akademije nauka Albanije prof. Aleks Buda, u svom raportu održanom na toj Skupštini, odgovara da pretendiranje albanskih naučnika da su Albanci sledbenici Ilira oni uzimaju kao metod rada, a ne da je to i dokazano. Naprotiv, nastavlja on, albanski naučnici rade na tome da se to dokaže. Godine 1988. profesor Sh. Demiraj pokušava da naučno obori argumente Akademika Vajganda i drugih da Albanci nisu Iliri, ali bezuspešno. Na kraju svojih nastojanja Akademik Demiraj je prinuđen da prizna da kritikom argumenata o neilirskom poreklu Albanaca ne dokazuje se njihovo ilirsko poreklo. Za dokazivanje ilirskog porekla nužno je raditi i istraživati, nastavlja on, što znači da se to, ilirsko poreklo Albanaca, još nije dokazalo.

Lično Enver Hodža, videći kompromitiranje albanskih naučnika u kontaktu sa svetskim naučnicima, prinuđen je da prizna da su albanski naučnici politizirali albanološke nauke i da probleme ne tretiraju sa naučnih pozicija. I pored toga, kako videsmo i u slučaju prof. Xh. Gosturani, i u slučaju prof. dr Jup Kastrati, svi Albanci nastavljaju sa pretendiranjem da je « dokazano dobro sa istorijskog i jezičnog stanovišta» da su Albanci Iliri.

U poslednje vreme, jedna grupa mladih albanskih naučnika, osmelivši se od naučnih studija objavljenih na stranicama revije YLBERI, posebno u mojoj zbirci ILIRI I ALBANCI4), preko albanskog časopisa PËRPJEKJA, koji izlazi u Tirani, istupila je dosta smelo protiv nenaučnih pretendiranja da su Albanci genealoški sledbenici Ilira. Među njima se posebno ističe istoričar Ardian Vehbiu.

I pored toga, albanski akademici, ma da su svesni da je već sasvim naučno dokazano da Albanci nisu sledbenici Ilira, nastavljaju sa podržavanjem političke antinaučne hipoteze o ilirskom poreklu.

Praveći rezime nastojanja albanskih «naučnika» u toj brazdi, 1999. godine pomenuti Xh. Gosturani iznosi njihovih 5 (pet) «argumenta», kojima cilja da i dalje indoktrinira albanske mase, pa i svetske, gde to mogu, da su Albanci sledbenici Ilira. Kažem njihove, jer to nisu samo njegovi argumenti. Koliko da se uverite vidite delo Albanske akademije nauka FJALOR ENCIKLOPEDIK SHQIPTAR, Tirana 1985, str. 352, kol. I. Od njih ih je preuzeo i Xh. Gosturani.

Evo da ih vidimo :

1. Albanski jezik se danas govori u jednom delu pokrajina, gde se u antičkoj periodi govorilo ilirski.
2.  Ono malo jezičnih elemenata, koji se poznaju kao ilirski, nalaze svoje objašnjenje posredstvom albanskog jezika.
3. Forme starih antičkih toponima, u upoređenju sa odgovarajućim današnjim formama, svedoče da su se one razvile u saglasnosti sa pravilima istorijske fonetike albanskog jezika.
4. Uzajamni odnosi albanskog jezika sa starogrčkim i latinskim pokazuju da se albanski jezik formirao kao jezik u jednoj ranoj periodi susedstva sa ovim jezicima.
5. Arheološki i drugi dokazi materijalne i duševne kulture albanskog naroda svedoče da ima kulturnog kontinuiteta od Ilira kod Albanaca.5)

1. 1. Ovaj «argument», nasleđen od prednaučnog pretendiranja da su Albanci Iliri, kako smo tretirali u jednoj našoj prethodnoj studiji6), albanski akademik prof. dr Androkli Kostalari formulirao je malo drukčije, ali u svemu je ista stvar. On samo podvlači da je to glavni njihov argument o poreklu Albanaca od Ilira. Kako smo videli, ovaj je argumenat svojevremeno oborio nemački naučnik, akademik, prof. dr Hermann Hirt, koji doslovno kaže:

« Činjenica da Albanci žive, od XI veka n.e. u jednoj oblasti, gde su u stara vremena živeli Iliri, nema nikakvu važnost ».7)

Na teritoriji gde su živeli antički Makedonci Filipa i Aleksandra Makedonskog žive danas i Makedonci Cara Samoila, Goce Delčeva i Kočo Racina. Kako vidite, oni se i nazivaju Makedonci, kao i njihovi predhodnici, što nije slučaj i sa Albancima. I pored toga, niko od ovih novih Makedonaca, mislim na trezvene, ne pretendira da je sledbenik antičkih Makedonaca.8)

Kad se zna da su narodi migrirali, preseljavali se ne samo iz jedne oblasti u drugoj, već i sa jednog kontinenta na drugi, mislimo da je sasvim razumljivo da se njihovo sadašnje mesto boravka ne može uzeti kao argument da su sledbenici jednog drugog naroda, koji je na tom mestu živeo pre njih.

Na teritoriji gde su nekada živeli Iliri, žive dan-danas Sloveni (Srbi, Makedonci, Crnogorci, Bosanci, Hercegovci, Hrvati, Slovenci). Oni su se u jednoj periodi njihovog istorijskog razvoja i nazivali Ilirima, ne samo od drugih, već i sami. Pa i u njihovim žilama ima ilirske krvi, jer su asimilirali poslednje ostatke Ilira na Balkanu. Ipak, niko od njih ne pretednira da je genealoški sledbenik Ilira.

Sa Akademikom Hirtom složili su se svi ozbiljni naučnici sveta. Koliko za primer spominjemo akademika Gustava Vajganda, koji – ne samo što nam je formulirao 12 argumenata o neilirskom poreklu Albanaca – već odrešito kaže da ne nalazi ubedljivim argumenat što Albanci danas žive u oblastima gde su nekada živela ilirska plemena, jer – kako kaže i on – narodi su često menjali svoje mesto boravka.

2. 2. Albanski jezik pripada grupi jezika SATEM, dok je ilirski jezik pripadao grupi jezika KENTUM. Kako smo već to naglasili9), jedan jezik SATEM ne može da bude nastavak, pa ni potomak(!), jednog jezika KENTUM. Sledstveno, ni Albanci ne mogu biti genealoški sledbenici Ilira, pa ni poreklom od njih, kao sinovi tog naroda.

Slučajna jezična poklapanja nekih reči ne isključuju se ni u sasvim odvojenim narodima, sasvim nesličnim, koji nemaju apsolutno ništa zajedničkog. Utoliko više kad se zna da su reči prelazile iz jednog jezika u drugi i kod najudaljenijih naroda, posebno kod onih koji su na bilo koji način kontaktirali međusobno. U vezi ovih poklapanja između nekih ilirskih reči i albanskih treba imati uvid i ono što je rekao njihov prof. Aleks Buda :

« Istraživači su upoređivali na direktan način moderni albanski jezik sa ostacima jednog vrlo starog mediteranskog jezika…kod fosila kojeg su tražili poreklo albanskog jezika i… Albanaca… »10)

Bazirajući se na naučnu analizu fosilnih ostataka ilirskog jezika i upoređujući ih sa savremenim rečima albanskog jezika, naučnici su konstatirali da ova dva jezika nemaju ništa zajedničkog. I sami Albanci, kao npr. Profesor Demiraj, izjavljuju: « Albanski i ilirski jezik…su dva jezika », sasvim drukčiji.11)

3. 3. Ni najmanje nije istina da su se forme starih antičkih toponima, u upoređenju sa odgovarajućim današnjim formama, razvile u saglasnosti sa pravilima istorijske fonetike albanskog jezika. Akademik Vajgand kaže: « Latinski toponimi Albanije nemaju onaj fonetski oblik, koji bi trebalo da imaju, da su Albanci živeli stalno na današnjim njihovim oblastima… Lingvisti, neke toponime Ilirije, hteli bi da objasne posredstvom albanskog jezika, sa ciljem da dokažu da je ova zemlja bila mesto odaklen su izašli Albanci. Ovako reč DALMATIA i DELMATIA, kažu oni, je mesto ovaca, pošto se « ovca » na albaskom jeziku kaže « delme ». U ovom slučaju, da bi se verovala ova etimologija, sufiks –at treba da bude ilirski. Zna se da poreklo tog sufiksa nije nimalo albanski, jer je ušao u ovaj jezik u kasna vremena kao jedan uzajmljen sufiks iz latinskog jezika, kako ga nalazimo kod reči Malinati, Pulati, Kastrati, Bushati, i dr. Tada, istim tim pravom, treba da računamo ovde i reči Dalminium, Delminium, slovenski DlЬmno, srb. Dumno. Ali nijedan od gradova starine, koji su sačuvali njihova stara imena, a koji se nalaze na zemljištu gde se danas prostire albanski jezik, kao Skodra, Lissos, Ulkinion, Epikaria, Sarda, Aulon, ne može da izađe iz albanskog jezika, utoliko manje i imena reka Aous, Genusus, Apsus, Matia, Drilon…»12)

Ovde Akademik Vajgand donosi za primer nekoliko toponima, kao Petrosa (jedno mesto ruševina u blizini Tirane), Valbona (jedna transverzalna dubrava Drima), Domni (jedno selo blizu grada Shkoder-Skadar), Patosa (u Malakastri), Surella (u okolini Tirane), Kupra, Oblika i dr. Etimologiju ovih toponima Akademik Vajgand ne izvodi iz albanskog jezika, ni iz rumunskog, već iz dalmatskog.

I imena planina Dormitor i Visitor, Akademik Vajgand ne izvodi iz rumunskog jezika (kako su verovali Rumuni), već iz dalmatskog.

Bazirajući se na sve što rekosmo, ovaj « argument » o ilirskom poreklu Albanaca ne stoji.

4. 4. Uzajamni odnosi albanskog jezika sa starogrčkim su tako slabi da upravo oni dokazuju da Albanci u stara vremena, u antici, nisu živeli u susedstvu sa Grcima. Pozajmice iz starogrčkog jezika su skoro beznačajne i njihovo je poreklo od onih elemenata, koje su Albanci asimilirali pošto su stigli na Balkan. Da su Albanci bili tu, kao što su bili Iliri, te bi pozajmice bile mnogo veće. Iz starogrčkog jezika ima više pozajmica srpski jezik, negoli albanski. A kako se zna, Srbi nisu živeli u antička vremena u susedstvu Grka, ako izuzmemo ono što nam kaže dr Jovan I. Deretić o Protoserbima.13)

Što se tiče latinskog jezika, i sâm Akademik Čabej priznaje da su Albanci pozajmili latinske reči posredstvom jednog drugog jezika14), što znači da Albanci nisu nikada kontaktirali direktno sa Latinima. A to znači da u vreme rimske okupacije Balkana, Albanci nisu bili tu, dok se za Ilire – i ne sumnja za to.

Mišljenja sam da su prve latinske pozajmice ušle u albanski jezik preko Rumuna, posebno preko Albana, o kojima govorimo u jednoj posebnoj studiji.15)

5. 5. Što se tiče arheologije, materijalne i duševne kulture, Albanci nemaju nikakve veze sa Ilirima. Podzemlje Albanije govori grčki, latinski, pa i srpski, ali ne i albanski, pa ni ilirski.

Arheologija do danas nije donela nikakvih dokaza o kontinuitetu Albanaca sa Ilirima. Isto tako ni materijalna, pa ni duševna kultura. Apsolutno nikakvih ilirskih tragova nema kod Albanaca, ni u nošnji, ni u običajima, tradiciji, folkloru. Ilirska imena kod Albanaca su nešto sasvim novo, imponirano Albancima u posljednje vreme propagandom o ilirskom poreklu. Isto tako i u tumačenju arheoloških nalaza ili materijalne kulture imamo tendenciozno političko interpretiranje, očito falsifikovanje. Sa druge strane, albanski „naučnici“ su uzeli za ilirsko kod Albanaca sve ono što je albanoidno, od kletskog plemena Albanoi.

Pa i njihov akademik, prof. dr Ećrem Čabej kaže: „Svedočanstva natpisa, miluaernog (nadgrobnog) kamenja i moneta gradova antičkog vremena Poluostrva, napisana ili nenapisa na grčki i latinski, u vezi našeg problema (porekla Albanaca) ne samo što nemaju neki značaj, već vode štoviše u jedan negativan rezultat“.61)

Očigledno je da albanski „naučnici“ uopšte ne istražuju poreklo Albanaca, a nemaju ni kako da to poreklo istražuju – kad su svesni da sa Ilirima nemaju nikakve veze. Oni su se impenjirali samo na jedno: da pod svaku cenu (i pod cenu očitih falsifikata!) dokažu, samo i samo da dokažu, tačnije da « dokažu » (u navodnike!) da su Albanci autohtoni i sledbenici Ilira. A tako, zna se, ne čini se nauka, ne istažuju se i ne dokazuju hipoteze.

Svetski su naučnici, u svojim istraživanjima, pošli od pretpostavke da su Albanci sledbenici Ilira i, na bazi naučnih otkrića, došli su do zaključka da Albanci nisu sledbenici Ilira.

Ma da je sada nepobitno dokazano da Albanci nemaju nikakve veze sa Ilirima i da je svako dalje istraživanje toga uzaludno, samo gubljenje vremena i usluga koja se čini onima što su neprijateljski raspoloženi prema albanskom narodu (razume se: i prema susednim narodinama sa Albancima!), oni koji neće da se pomire sa argumentima o neilirskom poreklu Albanaca, neka nastave ta svoja istraživanjima, ali sa naucnih pozicija, a ne sa predubeđenjem da su autohtoni, Iliri, pa i Pelazgi, ne sa ciljem da dokažu njihove predrasude, već sa ciljem da otkriju naučnu istinu onako kako je, bez obzira svidelo im se to ili ne.

Sigurno da ovo oni ne mogu ni da zamisle, a kamoli i da učine, jer – i sama pomisao na svoje neilirsko poreklo – čini ih da pobesne. Evo što kaže preko štampe i interneta jedan albanski „naučnik“ i “akademik”: „Sumnjati u autohtoniju Albanaca, znači da postaneš smešna ličnost…“ U autohtoniju! Bože sačuvaj i u poreklo od Ilira !!!

Zato su se ovi Albanci upinjali i nastavljaju da se upinju isključivo na “dokazivanje” da su Iliri, genealoški sledbenici Ilira, pa i autohtoni. Apsolutno nijedan od njih i ne pomišlja da pokuša bilo i analizu jednog jedinog argumenta o neilirskom poreklu Albanaca.

I što su se više upinjali da ovako  d o k a ž u  svoje ilirsko poreklo, to su više – nehotice – dokazivali suprotno, da sa Ilirima nemaju ništa zajedničkog, pa su stvarno – tom stranputcom  i tim njihovim upinjanjem – postali i smešni. Setite se samo albanskog akademika, profesora, doktora Lul Malësori.17)

O tome najbolje govore naučna otkriča, argumenti svetskih naučnika, koji su svojim sasvim ubedljivim činjenicama uspeli ne samo da rasvetle problem etnogeneze Albanaca i da osveste naučni svet o tome da Albanci nisu ni autohtoni, niti Iliri, već su – poslednjih decenija – polako prodrli (i pored svih prepreka!) i u svest pojedinih trezvenih Albanaca, koji su, kako naglasismo, vidno počeli da cediraju, da popuštaju i da se priklanjaju naučnim činjenicama, argumentima, naučnom stavu o poreklu svog naroda, što pretstavlja jedan veliki plus za albansku nauku, za albanologiju, a preko nje i u problemu rešenja njihovog akutnog problema na Balkanu.

U poslednje vreme, albanski intelektualac Atrea Kocani izjavljuje preko medija:

“Pročitao sam neke stvari od Kaplana Resuli i ja mislim da činjenice, koje poseduju Makedonci i Srbi i Grci, jesu mnogo interesantne činjenice i žao mi je što će za kratko vreme oni demantovati 100% tezu da Albanci vode poreklo od Ilira…Mi ne možemo da demantujemo ono što kažu oni. Ostajemo začuđeni, otvorenih usta, od činjenica koje nam oni prezantiraju…”18)

Carta canta!

Ženeva,

Novembar 1999.*

______________

1) GOSTURANI, Xheladin: HISTORIA E ALBANOLOGJISË,- Tirana 1999, str. 12.

2) KASTRATI, Jup: HISTORIA E ALBANOLOGJISË,- Tirana 2000, str. 170.

3) Jedan od razloga hapšenja akademika prof. dr Kaplana Burovića 1970. godine u Albaniji jeste i odbrana druge diplome na Državnom universitetu Tirane, koju je učinio 1969. godine svojim naučnim radom ULCINJSKO NAREČJE, a kojim dokazuje da etimologija toponima ULCINJ nema veze ni sa albanskim apelativom UJK = « vuk », niti sa albanskim jezikom i Albancima, za koje kaže da su stigli u Ulcinj preko 1.500 godina pošto su taj grad izgradili i imenovali KOLHIN-KOLHINION grčki kolonisti. Tim i drugim naučnim radovima, akademik Burović je dokazao da su Albanci stigli na Balkan se samo kad tamo više nije bilo Ilira, već i posle Slovena, Srbo-Crnogoraca i Makedonaca. Da su akademika Burovića persekutirali i uhapsili u Albaniji upravo zbog tih njegovih naučnih stavova, vidi se i iz presude Okružnog suda u Tirani, gde se jasno kaže da se Akademik kažnjava zato što u Albaniji pretstavlja političku i ideološku diversiju. Godine 2011, u Skadar, imenom huligana Bahri Brisku, ovi su Albanci objavili knjigu POLEMIKË LIDHUR ME FALSIFIKIMET SHKENCORE KUNDRA SHQIPTARËVE TË KAPLLAN BUROVIQIT (POLEMIKA U VEZI NAUČNIH FALSIFIKATA PROTIV ALBANACA KAPLANA BUROVIQA), kojom se ne polemizira nijedan naučni postulat Akademika Burovića, već se najprlajvijim rečima psuje Akademik, tako da ta knjiga ne pretstavlja nikakvu polemiku, već antologiju prljavih reči i psovki.- REDAKTOR.

4) BUROVIĆ, Kaplan: ILIRËT DHE SHQIPTARËT,- Ženeva 1994.

5) GOSTURANI, Xheladin: cit. delo, str. 12. Vidite i delo Albanske akademije nauka FJALOR ENCIKLOPEDIK SHQIPTAR,- Tirana 1985, str. 352, kol. I.

6) BUROVIĆ, Kaplan: STVARNOST I ALBANSKE ILUZIJE,- Ženeva 2000, studija Iliri i Albanci,  str. 9-14.

7) HIRT, Hermann: Die Sprachliche Stellung des Illyrischen,- u FESTSCHRIFT FÜR H.KIEPERT, 1898, str. 179 i 181 n., kao i u DIE INDOGERMANEN I, 1905, str. 141.

8) RISTEVSKI, Blaže: ISTORIJA NA MAKEDONSKA NACIJA,- Skopje 1999.

9) BUROVIĆ, Kaplan: cit. delo, str. 12.

10) BUDA, Aleks: Ilirët e jugut si problem i historiografisë,- raport, održan 1972. godine na Skupštini ilirskih studija u Tirani, objavljen u delu KUVENDI I I STUDIMEVE ILIRE, Tom I, Tirana 1974, str. 51-52.

11) DEMIRAJ, Shaban: Gjuha shqipe dhe historia e saj,- članak, list DRITA, Tirana, 19 mars 1989, str. 11, kol. I.

12) WEIGAND, Gustav: Sind die Albanier,- u BALKAN-ARCHIV III, Fortsetzung des Jahresberichtes des Instituts für rumanische Sprache. Herausgegenben von Dr. Pr. G.Weigand, Leipzig 1925- 1928, str. 227-251.

13) DERETIĆ, dr Jovan I.: SERBI – NAROD I RASA,- Banja Luka 1998, drugo izdanje.

14) ÇABEJ, Eqrem: STUDIME ETIMOLOGJIKE NË FUSHË TË SHQIPES,- tom I, Tirana 1982, str. 129-130.

15) BUROVIĆ, Kaplan: PRETENDIRANJA ALBANACA,- Ženeva 2004, vidite u toj knjizi studiju Ko su Albanoi?.

16) ÇABEJ, Eqrem: Problemi i vendit të formimit të gjuhës shqipe,- raport održan na Prvoj Skupštini ilirskih studija u Tirani, godine 1972, objavljen u KUVENDI I I STUDIMEVE ILIRE,- tom I, Tirana 1974, str. 11.

17) Za Lulë Malësori-a vidite kod BRUSI, Kristo: Shqiptarët dhe gjumi (= Albanci i san),- satira, revijaYLBERI, God. VI, Br. 8, Ženeva, decembar 1998, str. 42.

18) KOCANI, Atrea: dana 11.III..2008. istupio je na sajtu TOP BOARD u vezi mojih albanoloških teza: „I kam lexuar disa sende prej Kapllan Resulit dhe unë mendoj se faktet, të cilat i posedojnë maqedonasit dhe serbët dhe grekët janë shumë fakte interesante dhe më vjen keq se edhe për një kohë të shkurtër ata do ta demantojnë 100% tezën se shqiptarët e kanë prejardhjen prej ilirëve…Ne nuk po mundemi ta demantojmë atë që thonë ata dhe mbetemi me gojë hapur nga faktet që na i prezantojnë ata…“

*) Ova studija je prevedena i objavljena na makedonski, albanski, engleski i slovenački: na makedonski jezik je objavljena u knjizi Akademika ALBANCITE GI IRITIRA VISTINATA,- Ženeva 2006, str. 21-35; na engleski u WHO ARE ALBANIANS?,- Ženeva 2008, str. 125-135; na albanski jezik – u djelu NGADHËNJIMI MBI VDEKJEN,- Tirana 2009, str. 11-22, kojoj su Albanci spalili sav tiraž u štampariji „Marin Barleti“, sred Tirane. Od vatre spašeni primerci čuvaju se u biblioteci Crnogorske akademije nauka i umetnosti..- REDAKTOR.

Чланак АКАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИЋ: Аргументи Албанаца, наводно, за илирско порекло се појављује прво на ИСКРА.

Svi su se narodi sveta, u jednom stupnju svog razvoja, selili iz jedne oblasti u drugu, pa i iz jednog kontinenta u drugi, pogotovo tamo gde ih ni okean niti more nisu sprečavali da to učine, kao što je slučaj sa evropskim kontinentom, koji je opšte uzev bio otvoren prema Aziji i njenim narodima. Američki kontinenat, preko okeana, gde danas većinu stanovništva čine belci, kolonizirani tamo iz Evrope, a i crnci, kolonizirani iz Afrike, nepobitan je dokaz permanente seobe naroda i preko okeana.

Indija je poznata kao Kolevka naroda. Tu se izgleda pojavio prvi čovek, jer su klimatski uslovi bili povoljniji za to negoli u bilo kojoj drugoj oblasti sveta. A pošto su se tu ljudi izgleda i množili enormno i za današnje shvatanje tog fenomena, kamoli za ondašnje, preko svega – pošto su se u ta daleka preistorijska vremena ljudi bavili pretežno stočarstvom i ekstenzivnom poljoprivredom, tim množenjem im je postalo nemoguće da dalje opstanu na toj teritoriji, pa su zato – s vremena na vreme – preduzimali selenja u druge oblasti, ne samo unutar Indije, već i van nje, sigurno u svim pravcima, posebno u pravcu koji im je sunce pokazalo svojim zalaskom. Tako imamo tzv. Veliku seobu naroda, okarakterisanu kao Indoevropska seoba, koja se desila na kraju evropskog neolita, kraj trećeg milenijuma pre naše ere, kada su došli iz Azije, sigurno iz Indije, tzv. Pelazgi. Moguće je da je i pre te seobe bila koja druga, ranija seoba, ali današnja arheološka iskopavanja nam još nisu dala nikakav dokaz o tome, dok je pomenuta Velika seoba jasno dokumentirana i – tako – nesumnjiva.

Posle Velike seobe imamo u Evropit zv. Egejsku seobu, koja se desila na kraju bronzanog doba, vekovi XIII-VIII pre naše ere, a koja je poznata i kao Dorska seoba ili Seoba morskih naroda. Ona je imala tri talasa. U prvom i drugom talasu, XIII-XI vek pre nove ere, stigli su na Balkan pradedovi današnjih Grka, dok su u trećem talasu, VIII vek pre naše ere, stigli na Balkan narodi opštepoznati imenom Iliri.

Zatim su sledile i ostale seobe naroda, kao što su konkretno seoba Kelta, pa seoba tzv. Varvara (Goti, Vizigoti, Ostrogoti, Gali, Sarmati, Alani, Markomani, Huni, Avari), pa seoba Slovena, zatim seoba Turaka. Svi su ovi narodi došli iz Azije u Evropu i Balkan, ko preko Kavkaza ili Urala, a ko preko Male Azije, Bosfora i Dardanela.

Kao pomenuti narodi, tako i Albanci, iselili su se iz svoje pra-postojbine – Indije – i došli u Evropu i Balkan, o čemu nam nepobitno govori njihov indoevropski jezik, isti sa jezikom svih drugih Evropljana, doseljenih iz Indije. I pored toga, Albanci en bloc pretendiraju da se oni nisu selili, već da su autohtoni1). Čast izuzecima, koji su u poslednje vreme počeli da priznaju da nisu autohtoni, već došljaci, kao i svi drugi narodi Evrope i Balkana.

Savremeni strani naučnici, pošto su albanološke nauke pošle napred, a pošto su se suočili i sa činjenicama o nedostatku autohtonije kod Albanaca, unanimno su složni sa time da su i Albanci došljaci na Balkan i u Evropi, odnosno da su se i oni, kao i svi drugi narodi, selili. Samo što svi nisu jednog mišljenja o itineraru koji su sledili ovi Albanci pri svojoj seobi, što u ostalom i ne bi bilo tako važno, kad se to ne bi povezalo i sa njihovim poreklom.

U vezi itinerara ima više verzija, konkretno:

1. Neki naučnici kažu da su Albanci stigli u Evropu i na Balkan zajedno sa Varvarima, u ranom srednjem veku, što znači – sa Istoka i posle nove ere, preko Centralne Evrope.
2. Drugi kažu da su stigli na Balkan sa Zapada, pre nove ere.
3. Treći kažu da su stigli na Balkan iz Južne Italije (Sicilije), godine 1043. nove ere.
4. Četvri kažu da su stigli sa Istoka, ali ne iz Centralne Evrope, već preko Male Azije, i ne u ranom srednjem veku, već u kasnom srednjem veku.
5. Peti kažu da su stigli sa Istoka i iz Centralne Evrope, ali ne sa Varvarima, već nešto kasnije, u VII veku, kad se Balkan počeo smirivati od plačkanja i pustošenja Varvara.

Da vidimo  sada pojedinačno svaku verziju:

Ad. 1. Kako smo već naglasili u jednoj drugoj studiji2), austrijski akademik, prof. dr Norbert Jokl (1877-1942), jedan je od najvećih iliromana, ali i jedan od najvećih albanologa svog vremena. Kad se ubedi da Albanci nisu sledbenici Ilira, priznade i da nisu autohtoni, odnosno da su stigli na Balkan iz Centralne Evrope, ali u rimsko doba, negde oko IV ili V veka nove ere, kad se razaralo Rimsko carstvo od Varvara. Ovo znači da su Albanci došli zajedno sa Vavarima, pa da su i oni uzeli učešće u tom varvarskom razaranju evropske civilizacije i kulture, od čega se naježio ne samo Jeronim iz Stridona Dalmacije, već se ježi koža i dan-danas svim konstruktivnim građanima sveta. Apelativ  v a r v a r  je od njih ušao u jeziku svih naroda sveta za oznaku bezdušnog divljaka, koji samo pljačka, razara i pali.

Rumunski akademik, prof. dr V.Pârvan, poznat kao istoričar, kaže da su Albanci stigli na Balkan između III i VI veka naše ere, isto tako iz Centralne Evrope i Rumunije. Drugi rumunski akademik prof. dr Sextil Puşkariu, poznat kao fililog, podržava u tome akademika Pârvani sa jezičnim argumentima. A ovo znači da se i oni slažu sa pomenutim Akademikom Jokl, da su ovi Albanci saradnici Varvara u zločinačkom pustošenju i razaranju Balkama. Isto se tako izrazio i francuski diplomata Pukvil.

Drugi, a među njima i mi, mišljenja smo da su Albanci došli na Balkan preko Centralne Evrope, ali ne u to vreme, sa Varvarima, već nešto kasnije – 679. godine, i – preko svega – ne iz Kavkaske Albanije. Za ovo se oslanjamo na mnoge činjenice, od kojih spominjemo:

1. a) Da su Albanci došli sa Varvarima, kao što su se Varvari udalili sa Balkana, udalili bi se i oni sa njima. Nakon svog dolaska na Balkan, Albanci se više nisu udalili.
2. b) Kao što su Varvari pljačkali i pustošili Balkan, pa tako pali u oči savremenih hroničara i istoričara, koji su zabeležili njihova imena i zlodela, i Albanci bi činili to, pa bi – sledstveno – bili i zabeleženi u istim tim hronikama, gde su zabeleženi ostali varvarski narodi. Albance ne nalazimo zabeležene u tim hronikama ni pod ovim imenom, niti pod nekim drugim.

Napominjemo da ih je u XV veku, čim su se i Albanci počeli baviti pljačkanjem i pustošenjem, zabeležio imenom Arvanitasi grčki hroničar i istoričar, svima dobro poznati Laonik Halkokondilos, čije ime nećete naći u albanskoj ENCIKLOPEDIJI, jer se tamo, ljudima koji su o njima konstatirali kakvu gorku istinu, ne spominju imena.

1. c) Abanski jezik je indoevropski i SATEM, dok jezik varvarskih naroda nije bio indoevropski. Pa i oni Varvari koji su govorili indoevropskim jezikom, imali su ga karakteristikom KENTUM, izuzev Sarmata.

č) Veliki broj rumunskih reči u albanskom jeziku svedoči nam da su Albanci, u vreme varvarskih pljačkanja i pustošenja Balkana, živeli u simbiozi sa Rumunima – tamo, na severu Dunava, u današnjoj Rumuniji, na padine Karpata i Beskida.

1. d) Varvarski narodi su imali i fizičke karakteristike, antropološke, koje ne srećemo kod Albanaca.

Ali, ako Albanci ne pripadaju grupi tzv. varvarskih naroda, ne isključuje se mogućnost da se koji pripadnik, pa i koja porodica varvarska, priključila na koji način Albancima i asimilirana je od njih, albanizirana.

Ad. 2. Oni, koji pretendiraju da su Albanci stigli sa Zapada, i to pre nove ere, vezuju ove Albance sa keltskim plemenom Albanoi, koji – kako smo to naglasili i dokazali u jednoj drugoj studiji3) – stvarno su stigli u Albaniju iz Italije, a tamo – sa Zapada, iz Škotske, pa i pre nove ere. Veliki pobornik ovoga bio je poznati engleski pesnik lord Georg Gordon Bajron (Byron, 1788-1824), ali je autor te hipoteze katolički klerikalac Marino Barletio, iz XVveka. On, oslanjajući se na rimskog istoričara Torg Pompea, koji – pišući o Albancima Kavkaza – kaže za njih da su isti sa Albanima Italije, prihvaća to i za Albance današnje Albanije. T.Pomej nam govori o seobama Herkula sa planine Alban, u blizini Rima, i o njihovim ostacima na teritoriji Italije. U vezi sa ovim Pompej prirodno pretendira da su oni, Albanci Kavkaza, poreklom iz Italije, dok M.Barlezio to pretendira i za današnje Albance Albanije4). U vezi sa ovime albanski akademik prof. Aleks Buda (1911-1993) izrazio se ironično: « …një variant modern, të cilit nuk i mungon nota komike – dyndja e shqiptarëve nga – Skocia ! » (= « jedna moderna varijanta, kojoj ne nedostaje komična nota – seoba Albanaca iz – Škotske ! »5)

Akademik Buda ima pravo, ali ne sa tih pozicija, sa kojih negira dolazak Albanoa sa Zapada i keltsko poreklo tog plemena. On pretendira da su Albanoi ilirsko pleme i da su tu, u Albaniji, stigli sa Ilirima, iz Centralne Evrope, što sigurno nije istina. U vezi sa ovim vidite potankosti u mojoj pomenutoj studiji.

Polazeći od onoga što sam rekao u toj studiji, naglašavam da Albanci nisu Albanoi, niti su Albanoi Iliri. Albanci-Šćipetari su asimilirali keltsko pleme Albanoa, a ne Albanoi Albance-Šćipetare. Kao što su slovenski Bugari asimilirali turano-mongolske Bugare, pa su za svoje etničko ime uzeli njihov naziv, tako su i Albanci, pošto su asimilirali Albanoe, uzeli njihov naziv za svoje etničko ime. Do tada Albanci su se drukčije nazivali. To se njihovo ime izgubilo i do danas nije otkriveno. Moguće je da su i pre tog nepoznatog imena imali i koje drugo ime. Duž njihove seobe i vekova, kao sasvim mali narod, uz to i bez pisma, ne samo oni, već i mnogi drugi narodi, izgubili su svoje pređašnje ime i zamenili nekim novim, ako se nisu i asimilirali, pa nestali i sami. Posle nekoliko vekova, upravo u XVIII veku nove ere, Albanci će napustiti i to ime – Arban. Danas se oni nazivaju SHQIPETARI.

Ad. 3. U vezi verzije da su Albanci došli na Balkan iz Sicilije (Italija) pisali su mnogi, ne samo obične članke, koje sam našao i na internetu, već i u njihovim knjigama. Među njima mislim da je najvažniji dr Jovan I. Deretić. Sem u jednom članku preko interneta, on je objavio i čitavu knjigu o Srbima, kojom pretendira da su ovi došli na Balkan zajedno sa Pelazgima, dok za Albance pretendira da su došli iz Italije 1043. godine6). Srdačno ga podržava Makedonac dr Riste Ivanovski, ali samo za jedan deo Albanaca, pretežno za one juga Albanije. Evo kako se konkretno izražava ovaj:

„Albancite (Arnautite) kako muslimani od Kavkaz vo 9 vek bile izbrkani od mongolskite evrejski Hazeri = hazer (Azerbejdžan h = azer bej džan). Tie bile kolonizirani vo Južna Italija i Sicilija. Ottamu vo 11 vek tie bile kolonizirani vo Epir itn.„7)

Evo što kaže i dr Deretić: „Narod, koji mi, Srbi, nazivamo Arbanasima…poreklom je sa Kavkaza. U antičkom vremenu bila je poznata jedna zemlja na Kavkazu imenom Albanija…U osmom veku Arapi (misli na Arabljane,- KB) zaposeli su zemlje oko Kaspiskog mora i iza Kavkaza. Tamošnje domorodačko stanovništvo preveli su u islam i vodili sa sobom kao pomoćne čete u borbi protiv hrišćana…Arapi su oteli od Romeja veći deo Sicilije…gde su doveli jedan deo stanovništva iz kavkaske Albanije…Vizantinci su uspeli da preotmu od Arapa jedan deo ostrva i tu su zatekli islamizirane Albance. U većini slučajeva vratili su ih ponovo u hrišćanstvo.

Vizantija je 1042. godine napala Srbiju…Tadašnji mladi car Srbije, Vojislav, satro je u dve bitke vizantijsku vojsku. Ovaj težak poraz u ratu sa Srbijom izazvao je nerede u Carigradu. Vizantijski vojni zapovednik na Siciliji, po imenu Ðorđe, zvani Manijak, odlučio se na pobunu, sa željom da uzme vlast u Carigradu. Ukrcao je svoju vojsku na lađe i jedan deo Albanaca, koje je uzeo sa sobom kao pomoćne čete. Oni su sa sobom vodili i svoje žene i decu. Sa tom šarenom vojskom iskrcao se u Draču marta meseca 1043. godine…Manijak je doveo sa sobom samo jedan mali deo Albanaca, većina njih je ostala na Siciliji i u južnoj Italiji. Svi su vremenom pokršteni i italijanizirani, tako da se kod njih danas zadržalo samo sećanje na njihovo poreklo…

Posle iskrcavanja u Draču, Manijak je krenuo sa svojom vojskom u pravcu Carigrada. Vizantijska vojska je…presrela Manijaka kod Dojranskog jezera i tu je došlo do velike bitke, u kojoj je Manijak poginuo. Posle njegove pogibije preostala vojska se predala. Vizantijci su primili Manijakove vizantijske vojnike, ali ne i strance, Albance. Ovi nisu mogli da se vrate natrag, niti su imali kud da idu…Molili su Srbe da im dozvole da se nasele negde u planinama gde bi mogli da žive od stočarstva…Srbi su im dozvolili da se nasele u brdovitom predelu oko Rabana…

Glavni svedok dovođenja Albanaca u Srbiju, od strane Ðorđa Manijaka, bio je savremenik tih događaja, vizantijski viši državni činovnik i istoričar Mihailo Ataliota. On je opisao događaje u Vizantiji od 1034. do 1078. godine. U njegovom delu Albanci se uzgredno pominju od 9 do 20 stranice.“8)

Ima u ovome istine i neistine. Arabljani su zaista u VIII veku zaposeli Kavkaz i tamošnju Albaniju, o kojoj smo pisali kad smo govorili za Albanoe9). Oni su zaposeli i Siciliju, pa su napali i obale Balkana, i u njihovoj vojsci moguće je bilo i Albanaca iz Kavkaske Albanije, ali nije istina da je te Albance prebacio na Balkan Ðorđe Manijak, ma da je istina da se taj Ðorđe pobunio protiv Vizantije i, u nameri da sedne na carigradski presto, krenuo je iz Drača sa vojskom, u kojoj je imao i vojnika sa Sicilije, pa i Albanaca, ali ne sa Sicilije, već iz Mata, Srednja Albanija.

Albanci iz Mata i Albani sa Kavkaza nisu isti ljudi, nisu isti narod. Za opširnije o ovome vidite moju pomenutu studiju Ko su Albanoi ?. A da imamo posla sa dva različita naroda, izvolite činjenice:

1. a) Jezik Albana Kavkaza je keltski i KENTUM. Jezik Albanaca-Šćipetara Mata nije keltski, niti kentun, već SATEM.
2. b) Jezik Albana Kavkaza nema ni litvanskih pozajmica, niti rumunskih. Jezik Albanaca-Šćipetara Mata ima i litvanskih i rumunskih pozajmica, što nam svedoči o jednom sasvim drugom itineraru seobe ovih Albanaca, Šćipetara.
3. c) Albani Kavkaza su bili pomorci, pa (ako je istina da su ih Arabljani nastanili u VIII veku nove ere na Siciliji i u Južnoj Italiji!), oni su i tamo mogli da se priviknu pomorstvu. Albanci-Šćipetari Mata su se afirmirali kao ljudi koji ne samo da nemaju pojma o moru, već da nemaju ni pomorsku, pa ni ribarsku terminologiju. Trebaće da dođu na Balkan Turci, koji su ih naučili pomorskom zanatu, pa i da upotrebljavaju u svojoj kuhinji ribu.

Argumenta ponderantum, non numerantum!

Istina je i to da je na Siciliji i u Južnoj Italiji, Kalabriji, bilo Albanaca, ali oni nisu tamo od vremena arabljanske invazije, već od vremena Skenderbega. Pa i danas ih ima. Ja ih lično poznajem. Sreo sam se sa njima i govorio na albanskom jeziku. Oni pamte svoje poreklo iz Moreje (Peloponeza, Grčka, kojoj i pevaju!) i iz Albanije. Mnogi su od njih i albanizirani Srbi. Njihov najveći književnik (i jedan od najvećih književnika stare albanske književnosti!) Jeronim de Rada (1814-1883) glavno svoje delo imenovao je MILOSAO – čisto srpsko ime – MILOSAV

Prema tome, ova verzija o itineraru Albanaca iz Indije prema obalama Jadrana, mislimo da je neosnovana.

Za opširnije vidite moju studiju Dokumentirano poreklo Albanaca, objavljeno sprva na sajtu GLAS DIJASPORE, Nemačka, 10.IV.2010.

Ad. 4. Hipotezu da su Albanci stigli na Balkan sa Istoka, ali ne iz Centralne Evrope, već preko Male Azije, i ne u ranom srednjem veku, već u kasnom srednjem veku, srećemo je kod mnogih i, posebno, kod Makedonca dr Rista Ivanovskog, koji je u svojoj knjizi o Albancima više puta ponavlja. Naime, on kaže da  je Rusija, posle Krimskog rata, proterala od kavkasko-crnomorskih prostorija u Aziju Tatare, Čerkeze, Ermene i Kurde, poznati kao arnauti (mercenari). Turske vlasti su ih kolonizirale na Kosovu negde 1840. godine, da bi tamo pojačale muslimanski elemenat i osigurale granicu prema Srbiji, koja se u to vreme spremala za konačni obračun sa turskim okupatorom njenih pokrajina, u prvom redu Kosova. Kažu da su ovi arnauti doneli na Balkan belo keče, koje su od njih primili Albanci.10)

Ovo je gola istina, ali nije istina da od njih potiču današnji Albanci, kako to pretendira Riste Ivanovski, pa niti njihovo pleme Gege. Ove su došljake iz Azije, za vrlo kratko vreme, asinilirali Albanci, a preko muslimanske vere i srođavanja sa njima. Dan-danas mnogi od njih pamte svoje nealbansko poreklo, ali – pošto su svoj jezik zaboravili, a i pošto se među Albancima drukčije ne može živeti, već samo kao Albanac – oni se ne smeju čuti živi. Pa ni sami Turci. Među njima se samo književnik Kasem Trebešina usudio da kaže da nije Albanac, već Turčin, za što ispašta zajedno sa mnom.

Ad. 5.  Mi, koji kažemo da su Albanci-Šćipetari stigli sa Istoka i iz Centralne Evrope, ali ne sa Varvarima, već nešto kasnije, krajem VII veka, kad se Balkan počeo smirivati od plačkanja i pustošenja Varvara, oslanjamo se na činjenice, koje nam dokazuju njihov itinerar iz Indije do Mata. Navodno :

1. a) Albanski jezik, koji je indoevropski i SATEM, što znači da ovi Albanci ne pripadaju ni pomenutim varvarskim narodima, ni keltskom plemenu Albanoi, niti Albanima sa Kavkaza, pa ni preseljenim arnautima iz Azije na Kosovo.
2. b) Albanske pozajmice iz litvanskog i rumunskog jezika su očigledan dokaz da su ovi Albanci, na putu iz Indije za Balkan, prošli preko današnje Litvanije (obale Baltičkog mora) i planina Karpati i Beskidi (današnja Rumunija), pa i preko Trakije (današnja Bugarska). O poslednjem nam svedoče tračke pozajmice, kao i sloveno-bugarske, ako ne i mongolsko-bugarske.

Upravo zato su mnogi naučnici pomakli vreme ulaza Albanaca na Balkan za nekoliko vekova nazad. Tako austrijski akademik, prof. dr Gustav Vajgand (Weigand, 1860-1930), odličan poznavalac Albanaca, kaže da su Albanci došli na Balkan u XI veku, upravo kada su se i pojavili u istoriji. To nam kaže i nemački albanolog akademik, prof. dr Herman Hirt.11)

Bugarska akademičarka prof. dr V.Tpkova-Zaimova pretendira da su Albanci stigli na teritoriji današnje Albanije posle XII veka. Ovako kaže i grčka akademičarka prof. dr Hera Vranusis.

Oslanjajući se na Jokli-a, Pârvana, Pušcari-a, posebno na Vajganda, pa i kao njihov učenik, predsednik Akademije nauka Albanije, prof. Aleks Buda, najzad priznade seobu svojih Albanaca, ali stidlivo i neodlučno, priznajući ovako da nisu autohtoni, ali ne naglašavajući vreme kad se desila ta seoba. Konkretno on kaže:

“Duke mbështetur autoktoninë relative të etnosit  ilir (nënkupton shqiptarët,- KR), arkeologët shqiptarë nuk mohojnë kurrësesi në mënyrë dogmatike realitetin e emigracioneve, të natyrëshme në kushtet e një shoqërie fisesh baritore » (=  “podržavajući relativnu autohtoniju ilirskog etnosa (podrazumeva Albance,- KB), albanski arheolozi nikako ne poriču na dogmatski način realitet emigriranja, prirodan u uslovima jednog društva stočarskih plemena”).12)

Njegov kolega, akademik, prof. dr Ećrem Čabej, bi nešto smeliji: sem seobe Albanaca i  njihov dolazak iz Centralne Evrope, on najzad priznade i X vek nove ere kao vreme te njihove seobe, njihovog dolaska u Mat.13)

Polazeći od navedenog, posebno od litvanskih pozajmica, mišljenja smo da su se Albanci stavili u pokret iz Indije negde u III-II veku pre nove ere, moguće zajedno sa Slovenima, upravo sa Litvancima, kao zaseban, a moguće i kao pravi bratski narod sa Litvancima.

Kako se zna, u ta vremena seobe su se vršile pešice. Malo ko je imao konja, još manje kola, koja su obično vukli volovi. I nijedan od ovih naroda nije imao određeni itinerar, ponajmanje određeno mesto za gde su se selili. Seobe su vršene slepo, a u potražnji pasišta za stoku i nove obradive zemlje. I dok su pasišta nalazila lako, novu obradivu zemlju su morali krčiti, što je zahtevalo vremena. I samo kad su šume opustošene od koza, a zemlja iscrpljena od primitivnog iskorišćavanja, bez đubrenja, oni su napuštali i to mesto i nastavili svoju seobu dalje.

Na ovaj načim, od Indije do Baltičkog mora oni su moguće putovali jedan vek, ako ne i više.

A da su iz Indije prvo stigli na obale Baltičkog mora, svedoče nam pozajmice iz litvanskog jezika, o kojima nam govore poznati svetski naučnici, kao što su Majer i Jokl, a što je priznao i albanski najveći lingvista svih vremena i svetski poznati akademik, prof. dr Ećrem Čabej (Eqrem Çabej, 1908-1980).

Činjenica je da Litvanci nisu nikada bili na obale Jadranskog mora, ponajmanje kod Albanaca. Onda albanske pozajmice iz litvanskog jezika mogle su doći samo ako su Albanci nekada bili kod Litvanaca, pa i živeli u blizini, ako ne i u simbiozi sa njima, kao i sa mnogim drugim narodima. A gde su to mogli živeti zajedno sa Litvancima, ako ne na obale Baltičkog mora?! Akademik Çabej pretendira da su upravo njegovi Albanci krstili tako to more, da je to albanska reč14), autohtona – kako to oni imaju običaj da kažu. Ponavlja to na svoj način i Makedonac Riste Ivanovski.15)

Posle tri-četiri veka zajedničkog života sa Litvancima na obale Baltičkog mora, Albanci su se opet stavili u pokret, moguće opet od Slovena i, sa Slovenima, pošli prema Centralnoj Evropi. Tako, preko Transilvanije, oni stižu na padine Karpata i Beskida, u današnjoj Rumuniji, moguće u IV veku naše ere. Akademik Čabej kaže da se tu, u VI veku, i formirao albanski jezik, sa čime smo se mi složili, pošto ovo nije samo njegovo mišljenje, već i poznatih svetskih naučnika, a ima i snažnu naučnu podlogu, obrazloženje. Tu, na padine Karpata i Beskida, Albanci su živeli u simbiozi sa Rumunima. Ta je simbioza bila tako snažna da su se za dlaku spasili od rumunizacije, i pored fermentacije njihovog jezika. Da nisu krajem VII veka stigli tu turano-mongolski Bugari, koji ih povedoše sa sobom i preneše preko Dunava u Trakiji, u toku narednog veka Albanci su se hteli rumunizirati, kao što su se rumunizirali, odnosno litvanizirali, oni koji su ostali tamo. Treba znati da se nijedan narod nije selio celokupan. Uvek je na staro mesto ostao jedan deo njih, koji se zatim, duž vekova, asimilirao od većine stanovništva tog kraja.

Pre prelaza Dunava, Albanci su izgleda pomagali svojim trupama bugarskog khana Asparuha u njegovim borbama protiv Vizantinaca. Kako se zna, Asparuh je prehodno potukao Vizantince na levoj obali Dunava, negde 675, pa se zatim prebacio sa svojim narodom preko Dunava.

Prelaz Dunava od strane ovih Bugara zabeležen je od vizantijskih hroničara. Prelaz Albanaca nije zabeležen, jer su oni bili jedan sasvim mali narod, pa su ih moguće ovi hroničari uzeli za bugarsko pleme. Da su Albanci prešli Dunav nezapaženi, priznaje i pomenuti naučnik S. Pušcariu16), i to pre mene, pa i Henrik Barić, koji kaže da su Albanci stigli i u Albaniju neprimećeno. Posle mene to je priznao i Englez Noel Malcolm, naglašavajući da je reč o jednom “malom stočarskom narodu”17). I pored toga, albanski kritizer mojih albanoloških teza, Skender Škupi, nije ustao protiv Parvana (ni protiv Barića!), ponajmanje protiv Malcolm-a, već je čekao da to ponovim ja, da bi se osuo na mene i satanizirao me njegovim uličarskim psovkama, dostojne samo za jednog albanskog akademika, i to enverovskog kova.18)

Da su Albanci iz Rumunije prešli Dunav i ušli na Balkan (nezapaženo!), ali u X veku, kako kaže E.Čabej, a ne u VII veku, kako kažem ja i mnogi drugi svetski naučnivi, činjenica je neosporna. Ipak, kako naglasismo, Skender Škupi ne ustaje protiv njega (Bože sačuvaj i da ga psuje!): on to čini samo protiv mene, jer je ovo njihovo plemenito delo skopčano ne samo sa naučnim problemima, već i sa aktuelnim političkim.

U Trakiji su Albanci, kao obično, zauzeli gorske predele, jer su tamo bila pasišta za njihove koze. Na taj način oni se nisu pomešali ni sa Slovenima, niti sa Bugarima, koji su se smestili u nizini, mešajući se ovako sa Slovenima, Andima, koje su našli tu.

U simbiozi sa njima Buragi Asparuha će se ubrzo asimilirati od Slovena, poprimiće njihov jezik i običaje, zadržavajući svoje ime, koje će nametnuti Slovenima. Tako će se ovi Sloveni, u narednim vekovima nazvati Bugari, pa ih kao takve i dan-danas poznajemo.

Krajem VIII i u IX veku slovenski Bugari, predvođeni od njihovog khana Borisa i cara Simeona, sa obala Crnog mora izbili su na obale Jadranskog mora. U njihovoj vojsci mora da je bilo i Albanaca.

Pošto su zauzeli Makedoniju, delove Grčke, Epir, Prevalitaniju (teritorija današnje Severne Albanije) i delove današnje Crne Gore, pa i Srbije, Bugari su tamo, za svojom vojskom preselili i deo svog naroda, činjenice ove poznate iz istorije i sasvim neosporne. Sa njima su sigurno preselili i Albance, koji su im služili ne samo kao vojnici, već i kao komora: mlečni proizvodi i meso stada ovih Albanaca bili su potrebni ne samo vojsci za ishranu, dok su štavlene kože bile potrebne kao ratni materijal. Ovako su opet ovi Albanci prešli nezapaženi iz jednog dela Balkana u drugi. Hroničari vremena su ih opet uzeli za koje bugarsko pleme.

Bugarski okupatori Prevalitanije smestili su Albance u oblast Mata, koja je bila za njih pogodna svojim brdovitim i planinskim terenom, pa i šumama, za odgoj njihovih koza. Smestili su se tu i sami Bugari, pojedine porodice.

Tu su Albanci našli ostatke keltskog plemena Albanoi (koji su toj oblasti dali ime Albanon), Slovene (Srbo-Crnogorce i Makedonce), kao i Vlase. Pošto su Albanci bili u odnosu na njih većina (u ovoj oblasti, a ne u čitavoj Prevalitaniji, kako mi to namešta pomenuti kritizer i falsifikator S.Škupi !), a i pošto su u kulturnom pogledu bili mnogo nazad od njih, pa i konservativno nastrojeni (ksenofobi), oni ne samo što se nisu asimilirali od meštana, već naprotiv – asimilirali su meštane, pa su se tako (i svojim poznatim enormnim množenjem !), za kratko vreme namnožili, udvostručili, utrostručili pa i umnogostručili. Tako, u XI veku njih više ne zaprema ta oblast, pa počinju da izlaze iz nje i da se šire u dračkom polju i polju Tirane, u početku. A kasnije – na sve četiri strane današnje Albanije.

Živeći u simbiozi sa keltskim plemenom Albanoi, sa njima se desilo nešto slično kao sa slovenskim Bugarima: asimilirali su to pleme, ali su zadržali za zebe ime njihovog mesta ARBANON, kako se u međuvremenu nazvalo preko jedne srpske metateze. Ime tog mesta oni uzimaju i za svoje etničko ime. Upravo kako su to učinili i slovenski Bugari, pa i mnogi drugi narodi sveta, stvar ova poznata iz istorije.

Posle ove prvobitne seobe, ovi su Albanci imali i neke druge seobe, manje, ali značajnije. Pre svega imali su seobu preko reka Drim (u današnjoj Severnoj Albaniji, današnjoj Srbiji i Crnoj Gori), zatim preko reke Škumbini (u današnjoj Južnoj Albaniji, današnjoj Makedoniji i današnjoj Grčkoj), pa preko mora, u Italiji i na sve strane sveta, o čemu smo već pisali u jednoj posebnoj studiji.19)

Mišljenja smo da je ovo naučna istina o seobi, odnosno o seobama ovih Albanaca, a u vezi sa time i istina o njihovom poreklu.

Zatvor u Burelju,

Albanija, dana 14.II.1972.*)

________________

1) BUROVIĆ, Kaplan: Albanci nisu autohtoni,- studija, imate je na ovom sajtu.

2) BUROVIĆ, Kaplan: Kad su došli Albanci u Albanon?– studija, imate je u ovom sajtu.

3) BUROVIĆ, Kaplan: Ko su Albanoi ?– studija, imate je u ovom sajtu.

4) BARLETI, Marin: HISTORIA E JETËS DHE E VEPRAVET TË SKËNDERBEUT,- Tirana 1967, str. 96.

5) BUDA, Aleks: Ilirët e jugut si problem i historiografisë,- raport, održan na Prvoj Skupštini ilirskih studija u Tirani 1972, objavljen u izdanju KUVENDI I I STUDINEVE ILIRE, tom I, Tirana 1974, str. 60-61.

6) DERETIĆ, dr Jovan I.: SERBI – NAROD I RASA,- Banja Luka 1998, drugo izdanje.

7) IVANOVSKI, dr Riste: MAKEDONIJA,- Bitolj 2005, str. 406.

8) DERETIĆ, dr Jovan I.: Arbanasi, njihovo poreklo i dolazak u Srbiju,- S-I novine ISTINA God. I, Br. 43, Beč, 18.XII.2005. U fusnoti kaže da se oslanja na ATTALIOTA, Michael: HISTORIA, CORPUSORUM HISTORIAE BYZANTINAE,- Impensis ed. Njeberi, Bonnae.

9) BUROVIĆ, Kaplan: Ko su Albanoi ?,- studija,imate je na ovom sajtu.

10) IVANOVSKI, dr Riste: MAKEDONSKATA KOMNENOVA ALBANIJA,- Bitolj 2004, str. 13 i 93.

11) HIRT, Hermann: Die Sprachliche Stellung des Illyrischen,- u FESTSCHRIFT FÜR H.KIEPERT, 1898, str. 179 i 181 n., kao i u DIEINDOGERMANEN I, 1905, str. 141.

12) BUDA, Aleks: Ilirët e jugut…,- cit. stud., str. 53.

13) ÇABEJ, Eqrem: Disa mendime mbi marrëdhëniet gjuhësore rumuno-shqiptare,- časopis STUDIME FILOLOGJIKE Br. 1, Tirana 1975, str. 52.

14) ÇABEJ, Eqrem: STUDIME ETIMOLOGJIKE NË FUSHË TË SHQIPES,- Tirana 1976, str. 144.

15) IVANOVSKI, dr Riste: MAKEDONSKATA KOMNENOVA ALBANIJA,- cit.delo, str. 144.

16) PUŠCARIU, Sextil: Zur Rekonstruktion des Urrumãnischen,- Z.f.rom. Phil. XXVI, 1910, str. 61 nn.

17) MALCOLM, Nöel: KOSOVA,- drugo izdanje, Tirana-Priština 2001, str. 30.

18) SHKUPI, Skender: Qëndrim i pështirë i një pseudoshkencëtari,- list ALBANIA, Tirana 25. maj 1999.

19) BUROVIĆ, Kaplan : Ekspanzija Albanaca,- studija, imate je na ovom sajtu.

*) Objavljeno sprva na albanski jezik u Akademikovoj knjizi MIKROLOGJIRA,- Ženeva 2000, str. 42-44. Prevedeno na albanski, makedonski, engleski i slovenački.

Slovensko izdanje se sabotira od pre 5-6 godina.

Na engleskom jeziku je uključeno u izdanju WHO ARE ALBANIANS?,- Ženeva 2008, str. 154-167.- REDAKTOR.

Чланак АКАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИЋ: Сеобе Албанаца, документирана истина се појављује прво на ИСКРА.

Da vidimo prvo njegovu istoriju.

Od kad su Albanci ušli u istoriju, negde sredinom XI veka nove ere, svi narodi sveta su ih tako zvali – ALBANCI, a prostorije gde su oni tada živeli – današnja Srednja Albanija (Na severu se graniči rekom Drim, a na jugu rekom Škumbin!), zvali su ALBANIJA.

Ova reč pripada keltskom plemenu Albanoi, bezdrugo i njihovom jeziku.

Kako se zna, dolazeći sa Zapada (Iz Škotske!) zajednio sa ostalim Keltima, pleme Albanoi se nastanilo u IV veku pre nove ere u oblast Mat, krajnji jug Prevalitanije, kako će se nazvati taj deo teritorije današnje Albanije pod rimskom administracijom. Napominjemo da se u vreme rimske administracije Mat nazivao i Makedonijom, posebno u ranom srednjem veku, kada je bio naseljen pretežno Slovenima, od kojih su proizašli današnji Makedonci.

U Škotskoj dan-dans imamo planinsku oblast Albion, po kojoj su moguće keltski Albanoi dobili to ime, ako nisu oni dali to ime toj planini, kad su tu stigli tamo sa ostalim Keltima.

Današnji Albanci-Šćipetari, koji su došli sa Istoka i nastanili se u oblast Mat današnje Srednje Albanije, negde u IX veku nove ere, našli su tu ostatke keltskog plemena Albanoi i ime mesta ALBANON, odnosno ARBANON. Sasvim je prirodno da su oni prihvatili taj toponim, po kome će se u narednim vekovima i sami nazvati, pretvarajući ga u etnonim, za što je snažno uticala i činjenica asimiliranja plemena Albanoi. Naravno da su oni jednom običnom metatezom prilagodili to prirodi svog jezika u ARBANI, kasnije ARBËNI (toponim) i u ARBAN i ARBËN (etnonim), a pod silnim uticajem srpskog jezika i poznate srpske metateze. Treba znati da simbiozu Albanoa-Kelta sa Srbima nastavili su i novodošli stanovnici Mata – današnji Albanci -Šćipetari.

Metateza -L- : -R- je poznata u albanskom jeziku upravo još od tih vremena. Priznaje je i najveći poznavalac albanskog jezika, austriski akademik, prof. dr Gustav Majer (Meyer, 1850-1900), naglašavajući da se u albanskom jeziku izvršila po fonetskim zakonima slovenskog (srpskog) jezika. Sa Akademikom Majerom se složio i svima dobro poznati hrvatski lunguista-albanolog Petar Skok.

Nešto slično, uzimanje imena jednog stranog plemena, odnosto jednog stranog toponima, za svoje etničko, nacionalno ime, učinili su i romanizirani Gali sa germanskim plemenon Franke, pa i slovenski Bugari sa turano-mongolskim plemenom Bugari khana Asparuha, pogotovo slovenski Makedonci sa toponimom Makedonija, koji nije njihov, jer se tako – Makedonija – nazvala po antičkim Makedoncima Aleksandra Velikog, sa kojima današnji slovenski Makedonci nemaju nikakve etničke veze.

Sloveni (Srbo-Crnogorci i Srbo-Makedonci), koji su živeli u simbiozi sa ostacima plemena Albanoi, izgleda da su prvi nazvali Albanoe – ARBAN, pomenutom metatezom, pa su tako nazvali i novodošljake, koji – prihvaćajući ime mesta Albanon, a pod uticajem srpskog jezika, počeli su i sami da se nazivaju ARBAN. Kasnije će ih Srbi nazvati ARBANAS, pa jednom novom metatezom – RABAN. U novija vremena, povodeći se za zapadnim svetom, nazvaće ih i ALBANCI.

Najbliži susedi keltskih Albanoa, Grci antike, zvali su ove – ALBANOI. Vidite kod Klauda Ptolomeja, II vek naše ere. Grci Vizantije, srednjevekovni, Albance (ove današnje!) ne nazivaju ni Albanoi, niti Albanci, kako ih naziva ceo svet, već ARVANITI, što znači da su tu reč uzeli ne od Albanoa, ni od Arbanasa, već od Srba, za što nam nesumnjivo govori i svedoči metateza -L- : -R-.

Turci, dolazeći na Balkan, sreli su se sprva sa Grcima, pa su od njih i uzeli apelativ ARVANIT za Albance, prirodno, preko jedne metateze i fonetskih promena – prilagođavajući ga ovako svom jeziku u ARNAUT, dok su Albaniju nazvali ARNAUTISTAN, čime se slaže i poznati albanski filologt, akadedemik Šaban Demiraj1), a sa njime se slaže i Englez Nöel Malcolm. Verujem i svi ostali.

Po prvi put se u istoriji albanskog jezika ova reč sreće u tekstu MESHARI Ðona Buzuk, koji je od početka 1555. godine. Konkretno on piše na albanskom jeziku: „Gjithë popullinë ndë Arbanit ata n mortajet largo“ (Sav narod Arbanije od kuge spasi). Znači – upotrebljava se kao toponim, ime mesta, i u obliku koji smo već naveli u ovoj studiji – ARBAN.

Ovo je istorija apelativa ARNAUT, koja se sa ovime ne završava.

Dobro poznati albanski etimolog, pomenuti akademik, prof. dr Ećrem Čabej, polazeći od svog pretendiranja da je primaran oblik onaj sa temom ARV-, a ne onaj sa temom ALB-, pretendira da se etimološki apelativ ARBAN približava sa  lat.  arvum = alb. „arë, tokë e punuar, fushë“ (srp. „njiva, obradiva zemlja, ravan“) – znači da je indoevropskog porekla, isključujući ovako temu ALB-, za koju se misli da je predindoevropska.2)

Istorijski je dokazano da je primarna tema ALB-, jer se keltsko pleme zvalo ALBANOI i njihov grad ALBANOPOLIS, pa su se tako (ALBANCI) nazivali ovi ljudi i na obale Kaspijskog mora, gde su stigli na putu iz Albiona Škotske, preko planine Alban u blizini Rima, pa i preko današnje Albanije, gde su ostavili deo svog plemena, kao što su to učinili i u Italiji, svukuda kuda su prošli.

Oblik ARV- je rezultat metateze -L- : -R-, do koje je došlo, kako rekosmo, posredstvom srpskog jezika, dok su -B- pretvorili u -V- samo Grci srednjeg veka, duž njihove poznate promene tih glasova. Ovog su mišljenja i svetski naučnici, koji su se bavili ovim problemom, počev od akademika Gustava Majera i akademika Petra Skoka, preko akademika Hans Krahe-a i Anton Majera (Mayer), sve do ovih današnjih dana, koji za temu ALB- misle da je predindoevropska i uzimaju je u smislu apelativa „planina, gora“. Gojko Vukčević piše :

« Velika sovjetska enciklopedija (1952, g. tom 2, str. 50) ALBANIJA (kavkaska) je stari naziv za planinsku oblast Vost. Porijeklo naziva proizilazi iz vremena urartskih klinopisanih tekstova u kjima se imenuju nazivi « Eleuni » i « Akuani ». Sovjetski naučnici pretpostavljaju da isti naziv za Kavkasku Albaniju i Balkansku Albaniju proizilazi od toga što su u jezicima drevnih naroda kavkasko-maloazijsko-sredozemnog svijeta, riječi « alba » ili « alp » označavale planinske oblasti. Ova se teorija podudara sa nazivima: « Alpi », « Albion », « Monti Albani » i sl. Albanija se na iranskom zvala Ardanom ».3)

Pa i pomenuti Albanac, Akademik Demiraj, kaže: „I na bazi prononciranja latinskog (i romanskog) najviše uopštenog, ova tri početna glasa treba da su zvučila alb-…“4). On se ne slaže ni sa etimologijom Čabeja5), ma da mu ona laska i gali nacionalističku sujetu.

Alpi su kod svih naroda Evrope planine, gore. Prema tome očigledno je da kod teme ALB- nemamo ono što bi hteo Čabej, već naš apelativ „planina, gora“, ili albanski „mal, bjeshkë“, francuski „montagne, mont“. Francuzi za planinar kažu „alpiniste“, kao što kažemo i mi i Albanci, pa i ceo svet. Albanoi je na keltskom jeziku sigurno značilo „planinac, gorštak“. Pa i “galska” reč za Škotsku – Albainn – koju klasični Škotlanđani XVIII veka katkat preobraćaju u Albania. “Od istog korena je i “Albion”, jedno staro ime Britanije”,– kaže Englez Nöel Malcolm.

Da stvar stoji ovako, a ne kako pretendira Čabej, dokazuju nam i mnogi drugi toponimi Albanije, kao PETRALBA, gde opet imamo -ALB-, a ne -ARV-. Pa i prevod na italijanski – PIETRA BIANCA (srp. „beli kamen“) – koji ovom toponimu daje Albancima njihov dobro poznati književnik Frang Bardi (Bardhi, 1606-1643). Na albanski on je to preveo u GURI I BARDHË: znači – ALB = „beo“, a ne – ARV = „ravan“. Navodimo i hidronim današnje Severne Albanije VALBONA, gde opet imalo -ALB, pa i toponim Južne Crne Gore, kod našeg Ulcinja: VALDANOS (na srpskom), koji su Albanci preinačili u VARDANAS, obraćajući -L- u -R-, o čemu smo pisali detaljno u jednoj drugoj studiji.

Naravno da u albanskom jeziku, tokom vremena, reč ARBËN i ARBËRI je semantički evoluirala i dobila druga značenja, pa i sasvim suprotno značenje – „polak, ravničar, onaj koji živi u ravnici i bavi se poljoprivredom“, a u antitezi sa malok = „planinar, gorštak, onaj koji živi po gorama i bavi se stočarstvom“. Otuda i albanska izreka „mal e arbën“ (planina i ravnina), na koju se upinje Čabej, a koju mu s pravom osporava njegov kolega Demiraj.

Kako se zna, ime ARNAUT, ne samo u turskom jeziku i u jeziku drugih naroda Balkana, već i van Balkana, dobilo je i značenje reči NAJAMNIK, MERCENAR. Za ovo je pisao vremenom rumunski akademik prof. dr Viktor Papakosta (1900-1962), poznat kao prijatelj i jedan od najvećih dobronamernika albanskih6). Vidite što konkretno kaže on :

“Uopšte uzev abuzirano je u značenju « najamnik », koje je dato reči « Arnaut ». Istina je da su famozne albanske garde dvorova Bukurešta i Jaša…imale u svojim redovima ponekad elemenata drugih nacija, kao n.pr.: Grka, Bugara, Makedonaca, Aromuna i Rumuna kneževina, koji su se isto tako zvali « Arnauti ». Ali ne treba preterati ni na jedan način, pošto broj ovih poslednjih bio je praktično beznačajan u upoređenju sa onim autentičnih ARNAUTA (Albanaca), koji su sačinjavali veći deo armija kneževina, kako Moldavije tako i Vlaške”.7)

Znači, ime ARNAUT ne znači uvek i ALBANAC. Ovako, na primer arnaut Mami, harambaša alžirskih pirata, koji zarobiše Servantesa posle pomorske bitke kod Ljepanta 7. juna 1571, ne samo da nije bio pravi Arnaut (= Albanac), već nije bio ni iz Arnautistana (= Albanija). On je bio Alžirac i najamnik (= arnaut, sa malim slovom). Isto tako stoji stvar i sa arnaut Osmanom, ličnost iz narodne epike balkanskih naroda. On figurira i u epskom Ciklusu Krajišnika albanskih narodnih pesama. Sasvim je neverovatno da Albanci nazovu jednog svog sunarodnika, Albanca, Arnaut Osman8). Ovo « ARNAUT » Osman je sigurno arnaut Osman, najamnik Osman. Znači i ovde, kod Albanaca, apelativ ARNAUT uzeo je smisao imena NAJAMNIK, MERCENAR.

Isto tako i mnogi ljudi, koji se danas prozivaju ARNAUT, ili ARNAUTOV, ARNAUTOVIĆ, ARNAUDOVSKI, znači koji drže ove reči kao prezimena, ne znači da su Albanci, niti da imaju takvo poreklo. Takvih srećemo u Turskoj, Siriji, Jugoslaviji, Bugarskoj i dr. Imamo takvih i u našem Ulcinju, posebno u Raškoj (Sandžak).

Albanac dr. Ćemal Murati, u brazdi poznatog veliko-albanskog nacionaliste Mithata Frašeria, pretendira:

« Sve ovakve patronimike potiču od etničkog narodnog imena Arnaud « Albanac » posredstvom turskog jezika, pa su stvorene i stavljene u obrt da bi razlikovali albanske porodice od onih slovensko-makedonskih, uporedi kao patronimi tipa Srbinovski kod Makedonaca, a ne zato što su se ovi iselili iz Albanije, kako sudi Petar Hr. Ilievski (BLS 484, 521), a da nisu Albanci ! »9)

Polazeći od onoga što rekosmo gore, mislimo da Ć.Murati nema pravo.

Znači, ARNAUTIMA ne nazivaju se samo Albanci i mercenari, najamnici. Ovim su se imenima nazivali do kasno, poglavito u Turskoj, svi oni koji su dolazili iz Arnautistana (= Albanije). A, kako se zna, u Arnautistanu nisu živeli (onako kako se to događa i dan-danas !) samo pravi Arnauti, Albanci, već i pripadnici drugih nacija, pre svega Vlasi (Aromuni), Grci i Sloveni (Srbi, Crnogorci i Makedonci). Sledstveno, ime ARNAUT ima i smisao koje je uzelo ime Albanac na Zapad, sa kojim su se isto tako podrazumevali, uopšte uzev, svi oni koji su iz Albanije, bez obzira na njihovu nacionalnost. Tako oni nazivaju Albancem i Aleksandra Mojsiu, nemački glumac svetskog glasa, koji je ustvari Aromun, Vlah, iz Kavaje, grad u Albaniji.

Englez Nöel Malcolm, koji ide na ruku albanskim falsifikatorima istorije, piše :

« Grad Priština zauzet je (od Austrijanaca, 1689. godine,- KB) bez kakvog otpora…jedan davnašnji raport kaže: « U Prištini 5.000 arnauta, pošto su se spasili turskog ropstva, zakleše se Austrijancima za vernost ». (« Arnaut » bio je običan termin, upotrebljen od autora Zapada za Albance, obično muslimane, posebno za one koji su služili kao vojnici osmanske vojske.) ».10)

Albanci, sa njima i N.Malcolm, nastojali su da prikažu sve ove arnaute kao Albance, pa i kao stanovnike Prištine. Istina je sasavim drugčije. Siguran da će biti kritikovan za falsifikaciju istorije u prilog albanskog ekstremnog nacionalizma, da bi se ogradio-odbranio, Nöel Malcolm, pošto je podržao Albance i potstakao ih na putu njihovih pretendiranja, na jednom drugom mestu maglovito dodaje :

« U opisu kasnijih vojnih akcija (Pikolominia,- KB), često se spominju “arnauti”, katkat sa posebnim značenjem, i “arnauti albanski”: ovo ima svoje značenje, jer pokazuje da ako je termin « Albanac » upotrebljen za stanovnike ove teritorije, termin « arnaut » imao je jedno specifično značenje ».11)

Koje je to « specifično značenje », N.Malcolm prelazi u ćutnji. U njegovom ćitapu albanske veronauke od preko 500 stranica, velikog formata, nigde nam to ne kaže, jer zna da se to ne sviđa njegovim veliko-albancima !

U vezi sa koliko predstavih, mišljenja sam da albanski akademici treba da dodaju njihovom REČNIKU, hoću da kažem reči ARNAUT, još dva druga značenja, koja sam već evidentirao : 1. Albanac; 2. Najamnik; i 3. Stanovnik Arnautistana (Albanije), odnosno čovek poreklom iz Arnautistana.

Zatvor u Burelju,

Albanija, 24. april 1981.*)

_________________

1) DEMIRAJ, Shaban: GJUHA SHQIPE DHE HISTORIA E SAJ,- Tirana 1988, str. 226.

2) ÇABEJ, Eqrem: STUDIME ETIMOLOGJIKE NË FUSHË TË SHQIPES,- tom II A-B, Tirana 1976, str. 68, kol II.

3) VUKČEVIĆ, Gojko: O PORIJEKLU ILIRA,- Podgorica 1992, str. 73.

4) DEMRIRAJ, Shaban: GJUHA SHQIPE DHE HISTORIA E SAJ,- Tirana 1988, str. 226.

5) Iden: str. 219-220.

6) ISLAMI, Myslim: NAUM VEQILHARXHI,- Tirana 1977.

7) V.PAPAKOSTA: La participation de l’ecrivain albanais Vechilhardji a la Revolution de 1821, BALCANIA VIII, Bucurest 1945, str. 189.

8) BUROVIĆ, Kaplan: KADARE DHE RAPSODITË,- Ženeva 2009. Rukopis je iz 1979. godine, napisan u zatvor Burelja.

9) MURATI, Qemal: DËSHMIME ONOMASTIKE,- Tirana 1993, f. 68.

10) MALCOLM, Nöel: KOSOVA,- drugo izdanje, Tirana 2001, str. 151.

11) Iden: str. 156.

*) Objavljena po prvi put na albanski jezik u Akademikovom djelu MIKROLOGJIRA,- Ženeva 2000, str. 92-93.

Prevedena je na makedonski, engleski i slovenački.

Na makedonski je objavljena u korpusu Akademikovog djela POTEKLOTO NA ALBANCITE,- Bitolj 2005, str. 189-192.

Na engleski je objavljena u korpusu Akademikovog djela WHO ARE ALBANIANS?, Ženeva 2008, str. 21-27.- REDAKTOR.

Чланак АКАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИЋ: Арнаут, историја, етимологија и семантика се појављује прво на ИСКРА.

Pored jezika, kojim govore ljudi, etimologija njihovog prezimena, naročito kad je ono ustaljeno, nasleđeno sa pokoljenja na pokoljenje, kad pokazuje pretka, paternitet, očinstvo, jasna i vrlo snažnja je indikacija nacionalnog porekla nosioca, jer sva prva prezimena, formirana pre mešanja naroda i kultura, proizašla su iz maternjeg jezika i imaju čisto etno-nacionalni karakter.

Tako albansko prezime KUJTIMI, jedno od najstarijih među Albancima, datira još iz 1416. godine1) i bez sumnje označava Albanca, jer nijedan od naroda, kojima su se Albanci mešali, nemaju ni prezime KUJTIMI, niti reč kujtim = „sećanje“. To je čisto albanska reč i, kad se uzme u obzir da to nije neko novo prezime, već od pre nekoliko vekova, znači pre albanskog preporoda i albanskih nacionalističkih falsifikata, možemo sa sigurnošću, bez i najmanjeg oklevanja, reći da je nosioc tog prezimena čistokrvni Albanac.

Ali, kad neko nosi prezime BUDI (Petar BUDI, 1566-1622, jedan od autora stare albanske književnisti), pa da se i on sam izjavio za Albanca, mi mu to ne možemo prihvatiti, jer BUDI nije albanska reč. Naprotiv, to je čisto slovenska reč, od imena BUDIMIR, ili i od BUDAK. Gojko Vukčević priznaje da je odavde izašla skraćenica BUDO, ali je pogrešno vezuje sa medskim plemenima2). Imena Budimir, Budak, Budo, Budislav, Budiša i dan-danas su jako rasprostranjena među svim Slovenima, posebno među onima Balkana, među Srbo-Crnogorcima i Makedoncima.

A kad uzmemo u predvid da se i sâm Petar Budi izjavio za Makedonca, preko svega kad uzmemo u predvid i njegov albanski jezik prepun srpsko-makedonskih reči, onda i bez najmanje sumnje možemo i treba da mu verujemo da je stvarno Makedonac po nacionalnosti, a ne Albanac, kako to pretendiraju albanski nacionalisti3). Po nacionalnosti! Dok kao stvaraoc, kao književnik, on nije Makedonac, jer ne znamo da je ma što napisao na makedonski jezik. Kao stvaraoc on je Albanac, pa kao takav i pripada albanskoj kulturi. Znači, on je polivalentna, konkretno – dvovalentna osoba.4)

Isto tako i prezime NAJDENI. Albanski „naučnici“ pretendiraju da je Said Najdeni (1864-1903) čistokrvni Albanac.5)

Moguće da se i sâm Said izjavio za Albanca, jer – kako se zna – preko muslimanske vere, srođivanjem sa albanskim muslimanima, mnogi su Sloveni (Srbi, Makedonci, Crnogorci), naučili jezik svojih ujaka Albanaca, pa su se vremenom i albanizirali. Ali nauka je nauka i, kad istražuje nacionalno poreklo, neće da zna ni za izjave, niti za očiglednost. Ona zabija svoju sondu u dubine prošlosti i otkriva korene. A koreni prezimena NAJDENI su slovenski, makedonski. Ne samo što sâmo prezime NAJDENI nema nikakvog smisla u albanskom jeziku (ono je čisto makedonsko,  srpski znači NAÐENI, dok na albanskom jeziku bilo bi I GJETURI), već zato što i dan-danas imamo pravoslavnih Makedonaca sa tim prezimenom. Na primer Ivan Najdenov6). Ako je pravoslavni Ivan Najdenov Makedonac, onda i muslimanski Said Najdeni treba da je Makedonac. Po poreklu! Po nacionalnom poreklu! A ako se on albanizirao pa nam se danas oseća Albancem, na zdravlje mu bilo !

Evo još jedan primer iz Makedonije:

Preci Nafi Çegrani-a, ovog „autohtonog“ Albanca, kako pretendira sâm i njegove kolege – „Bili su malisori sa planina i okoline Mata“7). Znači – iz Albanije! Po samopriznanju Nafija, oni su sišli u Polog Makedonije, onako kako su sišli i ostali Albanci – sa jalovih planina njihove Albanije – i u ostalim plodnim ravninama Makedonije, Srbije (Kosovo i Metohija), Crne Gore i Grčke. Ded Nafijov, zvani Ðerđ Muja, smestio se sa porodicom u selo Čegrane, okolina Gostivara, pri Suhoj Gori, koju Nafi albanizira u Mali i Thatë, onako kako albanizira i ime sela, kojemu izvodi etimologiju iz albanskog Ç’E NGRANË8) (na albanskom „ala smo se najeli !“), izvitoperena ovo veliko-albanska nacionalistička etimologija, koja nema ni najmanje veze sa naučnom etimologijom. Ime sela Čegrane, kako se naziva na makedonskom jeziku, približava se sa slovenskim cedar (albanski qedër), od lat. Cedrus Libani. Čegrane ili čedriste na makedonsko-slovenskom jeziku znači „mesto sa cedrovima“. Ni Albanac dr Qemal Murati, koji je sa njegovim najekstremnijim nacionalizmom nastojao da predstavi Makedoniju na sve strane kao zemlju sa albanskim toponimima, apelativ Čegrane ne spominje nigde, ne kao toponim, već ni kao patronim9), upravo zato što nikako nije uspeo da ga prikaže i učini albanskim. Ali, ako ga ne čini on, koji manje-više je od profesije, čini ga Nafi Çegrani, koji ne miriše ne samo u etimologiju, već ni u mnoge druge teme i probleme, koje tretira u njegovom «delu ».10)

Ipak, njegovo priznanje da je njegov ded došao tu, u Makedoniju, iz Albanije, i to upravo iz oblasti Mata, značajno je za naše pretendiranje da Albanci u Srbiji, Makedoniji i Crnoj Gori, i kad njihova prezimena to ne kažu, nisu meštani, autohtoni, već došljaci iz Albanije, što – kako videste – i sami ti došljaci sasvim dobro pamte i priznaju. Isto tako, da su došljaci iz Albanije na Kosovo, priznaje i albanski književnik iz Peći – Nijazi Sulça, koji doslovno piše:

„Naša porodica ima svoje poreklo iz Skadra. Naši preci, deleći se od Skadra, prešli su u Nokšić (Crna Gora,- KB). Posle malog postojanja u ovo mesto, kasnije su se iselili u Peć, i po drugim gradovima Kosova.“11)

Rekoh da za nas (za nauku!) nisu važne izjave, pa ni očiglednost stvari. I albanski „naučnici“, kad im se nešto ne sviđa, ne uzimaju u obzir ni izjave, niti očiglednost. Tako izjavu dr Petra Bogdana (1625-1689, najveći predstavnik stare albanske književnosti) da nije Albanac, već Srbin, oni ne prihvataju12), iako nas na to upućuje i njegovo čisto srpsko prezime BOGDAN.

Mi bismo bili saglasni sa albanskim naučnicima kad bi nam oni bilo čime dokazali albansku nacionalnost Petra Bogdana. Do danas oni nisu ni pokušali da to bilo čime dokažu, jer su svesni da je njihovo pretendiranje sasvim absurdno. Ili nije istina ovo, mister Malcolm ?!

Prezimena Albanaca koja označavaju i njihovu plemensku pripadnost, kao što su Beriša, Bytyçi, Gaši, Gega, Hoti, Kabaši, Kelmendi, Krasniće, Ljabi, Sopi, Šalja, Škreli, Šoši, Thaçi i Toska, uopšte uzev jesu sigurna indikacija albanske nacionalne pripadnosti njihovih nosioca, bez obzira na nealbansku etimologiju tih prezimena.

Tako ime plemena Krasniqe, koje danas nose kao svoje prezime mnogi Albanci, pogotovo na Kosovu, pokazuje ne samo da su oni po nacionalnosti Albanci i pripadnici tog plemena, već da su i poreklom iz Severo-istočne Albanije, iz pokrajine Krasniće, odakle su se njihovi preci iselili i sišli u srpske oblasi Metohija i Kosovo.

Ali, ako budemo izvršili etimološku analizu toponima (prezimena) Krasniqe, videćete da imamo posla sa jednim srpskim apelativom: HRASNICA. Ovako se zvalo selo u toj oblasti, koje su bez sumnje osnovali Srbi (oni koji imaju reč hrast!), kad su stigli tamo u V veku nove ere. Oko deset vekova kasnije, iz Srednje Albanije dolaze u to selo Albanci, koji asimiliraju Srbe, ali čuvaju ime sela, naravno – albanizirajući ga u KRASNIQE. Po tom selu se kasnije nazvala čitava ta oblast, koja danas ima 24 sela. Po toj oblasti nazvalo se i bratsvo Albanaca, koje je kasnije preraslo u pleme.13)

Ako je po etimologiji prezime KRASNIQE srpsko, to ne znači da su i nosioci tog prezimena Srbi. Ovo važi i za mnoga druga albanska perezimena, koja su po etimologiji srpska, makedonska ili crnogorska. Ipak, kad znamo kako su Albanci došli do prezimena Krasniqi, ne isključuje se mogućnost da je koji nosioc tog prezimena poreklom od onih albaniziranih Srba tog sela. Ovo vazi i za druge slične slučajeve.

Štoviše, kako ćemo naglasiti u produžetku konkretnim primerima, za neke od pripadnika ovih plemena, sa sigurnošću se zna da su albanizirani Srbi, Makedonci i Crnogorci.

Tako, manje-više, isto ovo možemo reći i za prezimena BERISHA, GASHI, HOTI, ili ma koje drugo albansko prezime, koje je poreklom od imena plemena.

Toponimi, koje ljudi nose kao prezime, sa sigurnošću pokazuju mesto odakle su došli oni ili njihovi preci, ali nisu sigurni kao indikatori njihove nacionalne pripadnosti. Tako prezimena stanovnika Srbije (Metohija, Kosovo), Makedonije i Crne Gore:

Allamani; Bashori, Bashota, Bici, Bllaca, Bodinaku, Bokshi, Brisku, Bushati;  Currani, Curri; Dajçi, Dardha, Dibra, Dobraçi, Domni, Draçini, Dukagjini; Elshani; Fani; Gajtani, Gega, Gojani, Gora, Gorana, Gorani, Gurzaku; Hasi; Iballa, Ishmi, Ishmaku; Jubani; Kaçinari, Kastrati, Kavaja, Kolgecaj, Koliqi, Korça, Krasniqi, Kruma, Kryeziu; Leshi, Lisi, Luma; Mala, Mati, Mavriqi, Merohi, Miloti, Milla, Mirdita, Mjeda, Morina, Muriqi, Mushani; Nikaj, Nikçi; Paci, Pecaj, Peza, Peraj, Perashi, Poga, Progri, Puka, Pulaj, Pulti; Reçi, Roboshta, Rragami; Samrishti, Selishta, Selita, Stavileci, Suli, Suma, Surroi; Shata, Shijaku, Shiroka, Shllaku, Shurdha: Toska; Thaçi; Vela, Villa, Vukatana; Xhuheri; Zadrima, Zaganjori; Zherka i dr.

pokazuju da su oni, nosioci tih prezimena, došli tu, u Srbiju (Metohija, Kosovo), Makedoniju i Crnu Goru, iz Albanije, gde nalazimo te toponime. Pokazuju da su došli otuda, ali ne i da su po nacionalnosti Albanci. Oni mogu biti Albanci, pa u većini slučajeva i jesu to, ali mogu biti i Srbi, Makedonci, Crnogorci, kao i pripadnici drugih naroda, jer u Albaniji niti su živeli i niti žive dan-danas samo Albanci. Neka nas izvini za ovo albanski „naučnik“, akademik, prof. dr Mark Krasniqi, koji pretendira da mu je njegova Albanija čisto albanske nacionalnosti, bez ijednog manjinca, stanovnika nealbanske nacionalnosti14). Kako se već zna, kad su 1913. godine određene granice današnje Albanije, tamo su Albanci sacinjavali jedva 50% stanovništva. Druga polovina su bili Vlasi, Srbi, Makedonci, Crnogorci, Grci, Romi, Cigani, Turci, Arabljani, Cerkezi, Ermeni, Italijani, Francuzi, Nemci i dr.

Prema tome, nosioci prezimena TIRANA, SHKODRA, KAVAJA, KORÇA, mogu biti Albanci, ali mogu biti i Vlasi, Grci, Makedonci, Srbi, Crnogorci i dr. Ne samo van granica današnje Albanije, već i u samoj Albaniji. Ja sam lično poznavao u Albaniji, u gradu Lušnje, Vlase sa prezimenom SHKODRANI (= Skadranin).15)

Tako, prvi nosioci prezimena DUKAGJINI nisu bili Albanci, već Nemci, koji su i dali to ime pokrajini Srednje Albanije. Druga grupa nosioca tog prezimena, ako nisu pripadnici plemićke porodice Dukagjini, nisu više Nemci, već Albanci, pa i Srbi, Crnogorci, Makedonci, Vlasi. Tako danas, nosioci tog prezimena, što se više busaju u prsa da su Albanci, utoliko više mogu biti Srbi i Crnogorcvi, Makedonci.

Za albanske „naučnike“ do danas bila je dovoljna indikacija da je neko iz Albanije, da bi za njega pretendirali da je i po nacionalnosti Albanac. Tako za poznatog nemačkog pozorišnog glumca, svetskog glasa, Aleksandar Mojsiu (1879-1935), čim su saznali da su mu roditelji iz Kavaje, Albanija, odmah su ga proglasili za Albanca, iako znaju sasvim dobro da u gradu Kavaja živi porodica Mojsiu, koja je vlaške nacionalnosti, jer ne samo da još uvek govore vlaški kod kuće, već i čuvaju vlašku nacionalnu svest. Biti poreklom iz Albanije ne znači biti i po nacionalnosti Albanac, kao što i biti poreklom iz Jugoslavije ne znači biti po nacionalnosti Jugosloven, ni Srbin, Crnogorac ili Makedonac! Iz Jugoslavije je bio i Moša Pijade, ali je po nacionalnosti bio Jevrej. Iz Albanije je bio i Ðurađ Kastriota – Skenderbeg, ali je po nacionalnosti bio Srbo-Makedonac. Iz Albanije je bio i Jan Kukuzeli (XI vek n.e., rođen u Durrhachiumu-Draču-Durrës, kad tu nije bilo žive duše albanske nacionalnosti!), ali je po nacionalnosti bio Makedonac, a ne Albanac, kako to pretendiraju albanski „naučnici“ i Čičikovi.16)

Ovim albanskim „naučnicima“, koji za svaku osobu, poreklom iz Albanije, pretendiraju da je po nacionalnosti Albanac, ako im po istoj logici kažete da i svaka osoba, koja je poreklom iz Srbije, treba da je Srbin, odmah će vam reći: „To je absurdnost !“ Nema reči, pametni su ovi albanski „naučnici“. Oni su svoju nacionalističku veliko-albansku politiku stavili u prvi plan svojih „naučnih“ istraživanja i pretendiranja. Služi im na čast što su to javno i pošteno priznali, bar pod zastavom Envera Hodže.

Jedan dobar deo Albanaca upotrebljavaju kao prezime ime svoga oca. Prirodna pojava i kod ostalih naroda. Upravo tako su i proizašla većina prezimena. Ali kod Albanaca i dan-danas imamo ovu pojavu: Asllanov sin zove se Hasan. On za prezime nosi ime svoga oca, pa se naziva Hasan Asllani. Njegov sin se zove Osman i naziva se Osman Hasani. Sin ovoga poslednjeg naziva se Azis Osmani. Tako sa pokoljenja na pokoljenje svaki nosi za prezime ime svoga oca.

Ovo nam svedoči o nedostatku porodične tradicije. Uopšte uzev, kod Albanaca, koji se ne prozivaju po imenu plemena ili mesta odakle su poreklom, imamo vrlo malo ustaljenih prezimena. I ako je ovo ustalivanje prezimena u poslednje vreme uzelo maha, nije posledica razvoja njihove porodične i nacionalne svesti, koliko rezultat nasilnog registriranja u matične knjige i snabdevanja ličnim ispravama, koje savremeno društvo i država nameću ovim Albancima svojim zakonima, pravilima i administracijom, oduvek tuđa i neprihvatliva za njihovu nepokornu i za civilizaciju podozrivu narav.

I pored ovoga, svaki od ovih Albanaca čuva svoju plemensku svest, pa je i gord što pripada ovom ili onom plemenu, koje je za njega superiorno u odnosu na ostala plemena. Tako Bajram Curri, npr. zna da pripada plemenu Krasniqe, a Hasan Prishtina da pripada plemenu Berisha.

Interesantna je evolucija prezimena ove velike albanske društveno-političke ličnosti. U početku Hasan Prishtina i njegovi preci, zvali su se Šišković17). Zatim, videći da im to nije albansko prezime, već čisto srpsko, uzeli su za svoje prezime ime plemena BERISHA. Posle ovoga, da bi se vezali za Kosovo, nazvali su se VUČITRNI, po mestu gde su se nastanili kad su tu došli iz Albanije. Na kraju – Hasan se nazvao i PRISHTINA, samo on, pošto je bio poslanik Prištine u turskom parlamentu, a ne i njegov otac, ponajmanje braća.

Ovakvu permutaciju imaju i mnoga druga prezimena Albanaca. Koliko za primer spominjem i prezime MILANI – pretvoreno u poslednje vreme u BILANI, BOGDANI – pretvoreno u SHEHU, BRAJOVIĆ – pretvoreno u FERHATI, itd.

Skoro svi ovi Albanci znaju i kad im je otac, ded, ili praded sišao sa albanskih gora, iz oblasti Krasniqe, Berisha, Gashi, Shllaku itd. u srpske oblasti Kosovo i Metohija, ili u Makedoniju, Crnu Goru.

Imamo i takvih, ne samo u Srbiji (Kosovo i Metohija), u Makedoniji i Crnoj Gori, već i u samoj Albaniji, koji se nazivaju Hasan Asllani ili Asllan Hasani, izjavljuju se za Albanca po nacionalnosti, ali koji ne samo da ne znaju kojem albanskom plemenu pripadaju, već i ne pamte da se u njihovoj porodici ikada govorilo o kakvoj plemenskoj pripadnosti. Nema sumnje da u ovim slučajevima nemamo posla sa Albancima, već sa Srbima, Makedoncima, Crnogorcima, Vlasima, Grcima i dr., koji su se vremenom albanizirali. Tako porodica SPAHIU iz Ðirokastre, ne samo da ne pamti da je ikada pripadala kojem albanskom plemenu, već pamti sasvim dobro da su kod kuće, njihovi preci, govorili grčki. Spartak Spahiu, sin famoznog Bedri Spahiu, sa kojim sam bio u istoj ćeliji zatvora u Burelju (Albanija), sada je u Tirani, živ: iako musliman, rekao mi je da je sasvim svestan svog grčkog nacionalnog porekla i da se oseća Grkom. U Albaniji sam poznavao i muslimana i pravoslavca sa prezimenom LENGU. Oboje iz Labrije, Jugo-zapadne Albanije. Musliman se izjavljuje po nacionalnosti Albanac, a pravoslavac se izjavljuje za Grka.

Mnogi od ovih albaniziranih stanovnika Albanije i susednih zemalja, živeći i radeći kao raja ili kmetovi, čifčije, na čiflucima albanskih vezira, paša, begova i aga, da bi se dodvorili svom gospodaru, pod čijom komandom su često išli i u rat, prihvaćali su gospodarevo prezime, pa i plemensku pripadnost, posebno kad su bili hrišćani. Ja sam poznavao lično Roma Hajdar Gashi, iz Kosovske Ðakovice, koji nije poricao da je Rom, a videlo mu se to i po faci, licu, boji kože, ali je istovremeno izjavljivao da pripada i albanskom plemenu Gashi, pa je ime tog plemena i nosio kao svoje prezime. Uopšte uzev, svi Romi i Cigani Kosova su se izjavili za Albance, pa su uzeli i albanska prezimena, ali su 1999. godine, pri napadu NATO snaga na Jugoslaviju, pokazali na delu koliko su Albanci, napadajući ih s leđa i pustošeći njiihove domove, paleći i žareći sve što je bilo albansko.

To se desilo i sa mnogim drugim muslimanima Srbije (Kosovo i Metohija), Makedonije i Crne Gore. Nije ovde mesto da izložimo razloge njihovog izjavljivanja za Albance, okolnosti. Ja sam već o tome objavio posebnu studiju18). Ali, i posle njihovog albaniziranja, ostaju njihova prezimena, koja nam svojom etimologijom nedvosmisleno svedoče o njihovom nealbanskom poreklu, da su slovenskog porekla, srpskog, makedonskog i crnogorskog.

Upravo zbog ovoga, Albanci su preduzeli promenu prezimena. U Albaniji porodica BOGDANI iz Kuksa sada se proziva SHEHU, porodica KOVAÇI, iz Peškopije, koja se nekada ponosila za svoje srodstvo sa Srbinom, narodnim herojem Savom Kovačevićem, sada se proziva HYSENI i ne sme više ni da pomisli na nekadašnje svoje srodstvo. Poznavao sam lično književnika i uhapšenika Bajram KOVAÇI, kome promeniše na moje oči prezime u HYSENI. Crnogorcu pravoslavne vere Zariji BRAJOVIĆU, iz Skadra, koga sam isto tako lično poznavao, promenili su prezime u FERHATI19). Tako su i MATANOVIĆIMA promenili prezime u MATANI, a ŠILJEGOVIĆIMA  u PRANVERAJ20). Nema tog Srbina, Makedonca i Crnogorca u Albaniji kome nisu promenili i albanizirali prezime. Štoviše i meni, koji sam u Albaniji bio stranac, politički emigrant.

U Albaniji menjaju prezimena i mrtvima. Koliko za primer spominjem Jovana ČETIRI, kome su promenili prezime u KATRO.21)

Jovanu KASTRIOTI promeni su i ime: u početku u JAN, a kasnije, videći da i to nije albansko, promenili su u GJON. Njegovom sinu – ÐURÐU, promenili su ime u GJERGJ, pa pretendiraju za njega da je bio i katolik, a ne pravoslavac, ma da dobro znaju da je njegov brat Repoš poslednje dane svog života proveo kao kaluđer srpskog manastira, u Hilandaru. Majki slavnog Skenderbega, Vojislavi, promenili su ime u VOJSË. Sve ovo da bi ih nekako albanizirali i prisvojili.

I dok se to u Albaniji činilo preko vlasti, prinudno, pritiskom i šantažom, pretnjom i zatvorom, pa i dranjem na živo, u Srbiji (Kosovo i Metohija), Makedoniji i Crnoj Gori, na oči vlasti jugoslovenskih činili su to i čine dan-danas albanski ekstremni nacionalisti, šovinisti i rasisti, koji su stigli da priprete i smrcu Srbima, Makedoncima i Crnogorcima muslimanske vere, ako ne budu pristali da promene njihovo nealbansko prezime u albansko i ako ne budu izjavili da su po nacionalnosti Albanci. Ja sam o ovome već objavio i jedan dokumenat, njihovo preteće pismo, koje su uputili upravo meni.22)

Tako prezimena Albanaca srpskih pokrajina Kosovo i Metohija, crnogorskih: Ulcinj, Tuzi, Plav i Gusinje, kao i zapadnih pokrajina Makedonije, nedvosmisleno nam svedoče ili poreklo iz Albanije njihovih nosioca, ili da su nacionalnim poreklom Srbi, Crnogorci i Makedonci.

Svesni ovoga, neki su albanski intelektualci, praveći se razumnim, kao npr. novinar Mehmet Latifi, priznali da su neki od njih stvarno sišli tu, na Kosovo, Metohiju, Zapadnu Makedoniju i Crnu Goru, sa albanskih vrleti, iz pokrajina današnje Albanije, ali za one koji su poreklom od albaniziranih Srba, Makedonaca i Crnogoraca, pa sledstveno nemaju ni prezimena koja sinjaliziraju njihovo poreklo iz Albanije, niti pripadaju kojem albanskom plemenu, izjavljuju da su tu starosedeoci, autohtoni, sledbenici nekadasnjih Ilira, pa i Pelazga. U ovome ih podržava i pomenuti Nöel Malcolm, koji se posvetio falsifikaciji istorije albanskog naroda. Dok akademik prof. dr Rexhep Qose, otvoreno, preko štampe, poziva svoje Albance da lažu i izmišljaju, da falsifikuju sve i svašta, bez limita, da bi dokazali svoju autohtoniju i poreklo od Ilira i Pelazga. I ovako, njihovim falsifikatima i lažima oni se nadaju da će ubediti svet, pa i same Srbe, Makedonce i Crnogorce, da su te pokrajine njihove, albanske, i da trebaju da im ih ustupe, da sa njima izgrade njihovu novu, super Ve-e-eliku Albaniju.

Ženeva,

dana 12. juna 1992.*)

___________________

1) Ovo prezime nalazimo u Kadastarski registar Skadra od godine 1416, kod imena Andrea KUJTIMI.

2) VUKČEVIĆ, Gojko: O PORIJEKLU ILIRA,- Podgorica 1992, str. 148.

3) Posle objavljivanja ove studije na albanski, srpski, makedonski i engleski jezik, izuzev nekih albanskih nacionalista, svi su se složili sa etimologijom Akademika Burovića i makedonskim nacionalnim poreklom P.Budia. Za ovo vidite na internetu.- REDAKTOR.

4) O polivalenciji personaliteta vidite moju studiju Polivalenca e personaliteteve (= Polivalencija personaliteta), zbirka eseja MBI DASHURINË (= O LJUBAVI),- Ženeva 2001, str. 79.

5) AKADEMIA E SHKENCAVE E RPSSH: FJALORI ENCIKLOPEDIK SHQIPTAR,- Tirana 1985, str. 742, kol. II. Albanski akademici kažu da je „istaknuti albanski patriota“ Said Najderi rođen u Debar (Zapadna Makedonija), gde se makedonsko stanovništvo meša sa albanskim. Opširnije o njemu i njegovom prezimenu NAJDENI vidite moje delo PATRONIMIA SHQIPTARE (= ALBANSKA PATRONIMIJA),- rukopis, zatvor u Burelju (Albanija) 1986.

6) RISTOVSKI, Blaže: ISTORIJA NA MAKEDONSKATA NACIJA,- Skopje 1999, str. 21. Poznati su ovim prezimenom – NAJDENOVSKI – i sportisti: košarkaš nacionalne ekipe bugarske 1990, kao i makedonski nogometaš iz iste 1990. godine.

7) ÇEGRANI, Nafi: BALLË PËR BALLË ME VDEKJEN,- Tirana 2000, str. 20.

8) Iden: str. 21.

9) MURATI, Qemal: DËSHMIME ONOMASTIKE,- Tirana 1993.

10) BUROVIĆ, Kaplan: SHPIFJET E UDBASHIT NAFI ÇEGRANI (= LAŽI UDBAŠA NAFI ČEGRANI),- Ženeva 2000, str. 12-13.

11) SULÇA, Njazi: RRËFIMET E AXHËS,- Ankara 2003, str. 5.

12) O ovome su pisali albanski akademici, izdavači knjige HISTORIA E LETËRSISËS SHQIPTARE,- tom I, Tirana 1953, kod poglavlja o Petru Bogdanu, a piše o ovome i Albanac Albert Ramaj, u članku Bogdani dhe Gjeçovi mbesin çka janë,- objavljen u časopisu URTIA Br. 1, Zagreb 1993, kojim se diže protiv prof. dr Aleksandra Stipčevića (i ovaj Albanac), koji je izjavio da su po nacionalnosti Srbi albanski književnici Petar Bogdan i Stefan Ðečov(i), koje ovi Albanci drže za svoje ne samo zbog njihovog stvaranja (u čemu imaju pravo!), već i po nacionalnosti (za što nemaju pravo !). Opširnije o ovome vidite moj članak Bogdani ka deklaruar vetë se është sërb (= Bogdani je izjavio sâm da je Srbin),- objavljen u reviji YLBERI God. II, Br. 2-3, Ženeva 1994, str. 28.

13) Opširnije o ovome vidite u mom delu OČI SIMONIDE OPTUŽUJU, Beograd 2014. Predgovor ovog dela je objavljen na albanskom jeziku, pod naslovom Sytë e Simonidës akuzojnë, revija YLBERI God. VI, Br. 7, Ženeva 1998, str. 15. Tu imate i podatke o selu HRASNICA. Ovaj predgovor je objavljen i na našem jeziku, u S-I novine ISTINA God. II, Br. 60, Beč 17. IV. 2006.

14) KRASNIQI, Mark: GJURMË E GJURMIME,- Tirana 1982.

15) Vidite moj roman STUDENTKINJE,- Ženeva 2001, gde spominjem učiteljicu Kaseni Shkodrani njenim pravim imenom.

16) Albanski akademici su ga uveli i u svojoj enciklopediji. Vidite njihov citirani FJALORI ENCIKLOPEDIK SHQIPTAR, str. 570, kol. II. Posle mojeg proglašenja Jana Kukuzelia za Makedonca, probudiše se i Makedonci, pa nam sada preko njihove štampe pišu o njemu. Isto se ovo desi i sa Ðurđem Kastriot-Skenderbegom, a verujem da će prihvatiti za svoje Makedonce i mnoge druge „Albance“, na koje sam im ukazao preko mojih studija. Zahvaljujem im za njihovu nezahvalnost!

17) BATAKOVIĆ, Dušan: KOSOVO I METOHIJA,- Beograd 1998, str. 107.

18) BUROVIĆ, Kaplan: MUSLIMANI CRNE GORE,- objavljeno u S-I novine ISTINA God. II, br. 58, Beč 03.IV.2006. Preštampano u delu O SRBIMA MUSLIMANSKE VEROISPOVESTI – zbornik radova sa naučnog skupa Matice srpske, Beograd 2012, str. 13-34.

19) INSTITUT SRPSKOG NARODA: SRPSKA NACIONALNA MANJINA U ALBANIJI, Beograd 1994, str. 119.

20) Iden: str. 119.

21) Za opširnije vidite u mom delu MIKROLOGJIRA,- Ženeva 2000, str. 76, glas JOVAN ČETIRI.

22) BUROVIĆ, Kaplan: NJEGOŠ I ALBANCI,- Ženeva 2002, str. 59. Vidite OTVORENO PISMO.

*) Prevedeno i objavljeno na albanski, engleski, makedonski, slovenački. Na makedonski jezik je objavljeno u Akademikovom djelu POTEKLOTO NA ALBANCITE,- Bitolj 2005, str. 123-139. Na engleski jezik je objavljeno u sklopu djela WHO ARE ALBANIANS ?,- Ženeva 2008, str. 208-219.- REDAKTOR.

Чланак АКАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИЋ: Презимена Албанаца сведоче њихово словенско порекло се појављује прво на ИСКРА.

Jedan drugi Albanac, poznati ideolog i glavni vođa neoalbanskog pokreta, Branko Merdžani, preko štampe, u Albaniji, pre DRS, upravo 1935. godine, izjavio je da Albanci nisu čisti i neizmešani sa etničkog gledišta, jer u svojim žilama imaju krvi « slovenske, grčke, turske, arabske, čerkeske, italijanske, francuske, nemačke i dr.“1)

Ovo ne smeta Albancima, pa ni onima koji se busaju u prsa za marksizam-lenjinizam i internacionalizam, da izjavljuju i preko štampe da su oni čistokrvni Albanci, bez primesa, dok njihov akademik, prof. dr Mark Krasnići, podržavajući ih u ovoj rasističkoj histeriji, izjavljuje preko štampe da je njegova Albanija stoprocentno čisto albanska, bez nacionalnih manjina.

Svi koji su se pošteno bavili istraživanjima i albanološkim problemima priznali su koktej albanske krvi, pa i oni koji su se istakli kao najveći prijatelji albanskog naroda. Evo što kaže Nöel Malcolm:

„U proteklim vekovima postojale su jake i posebne veze između albanskih i crnogorskih plemena Malesije: neka od ovih plemena bili su dugi saveznici u ratu, druga su imala običaj da se žene međusobno, dok neka plemena imala su legende i usmena predanja za zajedničke pradedove. Moguće je da se ovde desilo jedno etničko ukrštavanje: neka od crnogorskih plemena moguće su imala svoje poreklo od albanskih porodica, dok neka albanska plemena, moguće su imala i slovenske pradedove“.2)

Albanski ekstremni nacionalisti, među njima i pomenuti Mark Krasnići, priznaju da neka crnogorska plemena imaju poreklo od albanskih porodica, ali bože sačuvaj pa priznaju i drugu polovinu istine: da i albanska plemena imaju svoje poreklo od crnogorskih porodica, iako dobro znaju da pleme Mirdita potiče os Srbina Miroslava Dimitrijevića, zvani Miro Dida, dok čitava oblast Peškopije (Istočna Albanija), posebno oblast Lume, nisu ništa drugo do albanizirani Srbi, što im je otvoreno rekao i njihov prijatelj, pomenuti Nöel Malcolm. Ovako, on konkretno piše:

„Mirdita, najveće pleme i možda i najnetipičnije albansko“.3)

Dok na str. 157 kaže da oblast Luma, u današnjoj Albaniji, 1690. godine bila je nastanjena sa pravoslavnim Srbima. Pođite u Lumi i vidite: tamo danas nema više nijednog ni pavoslavnog Srbina, kamoli i muslimanskog. Svi Sloveni su se muslimanizirali i, preko muslimanske vere, albanizirali. Jedino svedočanstvo njihove srpske prošlosti su njihova srpska prezimena, koja su tu i tamo još sačuvali. Većina su ih promenili.

B.Merdžani, koji se nije busao u prsa za marksizam-lenjinizam, niti za internacionalizam, kad se izrazio o kokteju albanske krvi, mislio je pre svega za Albance Albanije, ne isključujući i one iz Turske carevine, naročito ne one iz Grčke, Makedonije, Srbije i Crne Gore. Količina nealbanske krvi u žilama Albanaca, ne samo u Albaniji, već i oko nje, na teritoriji Kraljevine Jugoslavije, posle određivanja albanskih granica, iz godine u godinu je rasla albaniziranjem novih Srba, Makedonaca, Crnogoraca, Grka, Vlaha i drugih.

Albaniziranje Srba, Makedonaca, Crnogoraca i Vlaha je činjenica koja se ne može ničim osporiti, ponajmanje poreći. Naprotiv, ona se može višestruko i dokazati. Ovo albaniziranje imamo ne samo unutar granica Albanije, već i van njenih granica, posebno u Srbiji (Metohija i Kosovo), Makedoniji i u Crnoj Gori.

Sledstveno, postotak nealbanskog stanovništva u Albaniji iz godine u godinu je padao, ali još uvek ne do tri osto, dok je postotak albanskog stanovništva u Jugoslaviji iz godine u godinu rastao. Sigurno da je na ovo uticalo i enormno množenje Albanaca kako u Albaniji, tako i u Jugoslaviji, pa i doseljavanje u Srbiji (Kosmet), Crnoj Gori i Makedoniji i novih Albanaca iz Albanije.

Srba je u Albaniji bilo i ima dan-danas poglavito u Albanskoj Metohiji, koja se prostire na Severo-istoku Albanije, unutar njenih državnih granica, srezovi Tropoja i Kukës, koje je nekada i kralj Albanije, Ahmet Zogu, izdvojio od ostale teritorije Albanije i nazvao ih Prefektura e Kosovës (= Kosovski srez). Zatim Srba ima i svugde po Albaniji, pa i sred Tirane.

Makedonaca je bilo i ima u pograničnim oblastima prema Makedoniji. Oni imaju i čitave oblasti, sa više sela, nastanjenih isključivo makedonskim stanovništvom, kao npr. u Šištavecu, Peškopiji, posebno u Golo Brdo.

Golo Brdo je oblast koja danas broji oko 30 sela, sa preko 40.000 stanovnika stoprocentno makedonsko. I međunarodna komisija, koja je 1913. godine odredila granice Albanije, ovu je oblast ostavila van granica Albanije, kao teritorija tadašnje Jugoslavije, odnosno Makedonije. Međunarodnim makinacijama oblast Golog Brda je ostavljena Albaniji posle PSR.

Makedonaca ima mnogo i u zoni između Lihnidnih jezera i gradova Pogradec-Korča. Ma da su između dva svetska rata iz ove zone proterani mnogi Makedonci, oni još uvek tamo čine gro makedonskog stanovnistva u Albaniji. Sa Vlasima i Grcima gradova Pogradec i Korča oni tamo čine znatno veći deo stanovništva. Albanci su tamo skoro neznatna manjina, i to većinom doseljenici posle PSR, kada je vlada Albanije preuzela mere za etničke promene u čitavoj Albaniji, posebno u toj zoni, koja je za veme PSR proglasila sebe i zasebnom vlaškom državom, Republika Korča.

Crnogoraca je bilo i ima dan-danas poglavito u gradu Skadar i okolini. Oblast Vrake sa nekoliko sela je nastanjena čisto crnogorskim življem. Kako se zna, do dana pada pod vlast Turaka, Skadar je punih 500 godina bio ne samo crnogorski grad, već i prestonica Crne Gore, ekonomski, kulturni i crkveni centar Crnogoraca. Jedna trećina stanovnika Skadra dan-danas govore srpskim jezikom. Oni koji su pravoslavne vere čuvaju i čistu crnogorsku nacionalnu svest, dok muslimani ne nazivaju sebe ni Crnogorcima ni Albancima, već Podgoričanima. Do skora je u Albaniji bilo Crnogoraca ništa manje negoli što to ima Albanaca u Crnoj Gori.

Ukupno, 1990. godine, u Albaniji je bilo oko 300.000 Srba, Makedonaca i Crnogoraca, a to znači oko 10% od celokupnog stanovništva Albanije. Toliki je bio te godine i postotak Albanaca u Jugoslaviji.

Sve nacionalne manjine Albanije, posebno vlaški etnos (koji je 1912. godine činio preko 20% celokupnog stanovništva !), Grci, Srbi, Makedonci i Crnogorci, posle priznanja Albanije za nezavisnu državu, izloženi su nasilnoj albanizaciji. I one škole, koje su pod turskom vlašću uspeli da otvore, albanske su im vlasti zatvorile, oteli sva materijalna sredstva i njima otvorili albanske škole, gde pripadnicima nacionalnih manjina nisu dozvolili da uče ni na albanskom jeziku, da bi se, pre svega, intelektualno degradirali i služili albanskim vlastodršcima samo kao robovi rada, a zatim da se nad njima izvrši i nacionalni genocit, albaniziranje. Dan-danas pripadnici nacionalnih manjina u Albaniji nemaju ni bukvar na svom jeziku, ni jedno pripravilište, gde bi se nealbanska deca pripravila da uče bar na albanskom jeziku, zajedno sa albanskom decom. Pripadnicima nacionalnih manjina nije dozvoljeno niti da drže svoja nacionalna prezimena, bože sačuvaj i da se izjavljuju da su po nacionalnosti nešto drugo, a ne Albanci. Crnogorac pravoslavne vere Zarija Brajović bio je prinuđen da se izjavi za Albanca, pa i da promeni svoje prezime u FERHATI. Kao on i svi drugi pripadnici nacionalnih manjina u Albaniji. Svi su POPOVIĆI postali preko noći POPA(J), MARKOVIĆI – MARKU, MATANOVIĆI – MATANA, a ŠILJEGOVIĆI su postali PRANVERAJ4). Autora ove studije su 1974. godine deset puta na živo odrali u doslovnom smislu ove reči, tražeći od njega da porekne jugoslovensku (srpsko-crnogosku) nacionalnost i da se izjavi za Albanca! Kad su ovako postupili sa njim, sa jednim Crnogorcem, koji je i po državljanstvu bio u Albaniji Jugosloven (Crnogorac), strani državljanin, jer je tamo stigao kao politički emigrant, može se zamisliti kako su postupili sa drugima, sa onim Crnogorcima, Srbima, Makedoncima, Vlasima, Grcima i drugim nealbancima, koji su u Albaniji meštani, po državljanstvu Albanci. Kad su tako postupili sa Zarijom Brajovićem i sa crnogorskim emigrantom, koji su i visoko obrazovani, pa i afirmirani kao književnici, naučnici, može se zamisliti što su uradili sa najobičnijim pripadnicima nacionalnih manjina, sa onima koji nemaju ni osnovnu školu, koji su i nepismeni. Kad su ovo učinili sa pravoslavnim Crnogorcima, može se zamisliti što su učinili sa muslimanskim, pogotovo sa onima ateistički odgojenim.

Treba znati da u isto vreme, kad Srbi, Makedonci i Crnogorci u Albaniji nemaju ni bukvara na svom jeziku, Albancima je u Jugoslaviji (Srbija, Makedonija i Crna Gora) dozvoljeno da imaju ne samo bukvar i čitanke, već i jednu takvu izdavačku delatnost, da je na tom stepenu nisu uspeli razviti ni u samoj Albaniji. I dok u Albaniji pripadnici nacionalnih manjina nemaju ni jedno pripravilište, u Jugoslaviji albanska dijaspora ima i svoj universitet, na kome studiraju četiri-pet puta više studenata negoli na universitetu u Tirani, jedini universitet u Albaniji. Treba znati da pripadnici albanske dijaspore u Jugoslaviji ne studiraju samo na Universitetu Prištine (na albanskom jeziku), već i na universitetima Skoplja, Beograda, Novog Sada, Podgorice, Sarajeva, Zagreba, Splita i Ljubljane, pa i van granica Jugoslavije, sa stipendijama dodeljenim od jugoslovenskih vlasti. U isto vreme studenti Albanije su bili prinuđeni da studiraju samo na Universitetu Tirane, jer im van granica Albanije nije data dozvola ni da idu da se leče, bože sačuvaj da studiraju, ni svojim materijalnim sredstvima, a da ne govorimo nekom državnom stipendijom. Razume se – izuzev retkih primera, dece uske vladajuće klike Envera Hodže.

U Albaniji, gde su zlostavljeni i sami Albanci, možete zamisliti kako su se tretirali pripadnici nacionalnih manjina, koji su – svakojakim zlostavljanjima – na sve moguće načine izloženi i prisiljeni da se albaniziraju, bar da se izjave za Albance, ako ne i da stvarno i iskreno negiraju svoju nealbansku nacionalnu pripadnost.

Sigurno da posle ovog monstruoznog tretmana, broj pripadnika nacionalnih manjina i njihov postotak značajno je pao u Albaniji, ali opet nije stigao gde se od albanskih vlasti pretendira, na 3%, ponajmanje na ono što pretendira pomenuti Mark Krasnići.

Albaniziranje Srba, Makedonaca i Crnogoraca nije vršeno samo na teritoriji Albanije, već i na teritoriji Jugoslavije. Nije vršeno samo za vreme turske okupacije, već i posle oslobodjenja tih krajeva i formiranja jugoslovenske države. Da, da, i pod srpskom, makedonskom i crnogorskom zastavom! Nekome može izgledati ovo paradoksalno, ali ja ću vam izneti činjenice, dokumenta o albaniziranju Srba, Makedonaca i Crnogoraca i pod svojom nacionalnom zastavom. Naglašavam ovde da je o tome već napisana čitava knjiga, od jugoslovenskog diplomate Blagoje K.Pavlovića, a pod naslovom ALBANIZACIJA KOSOVA I METOHIJE, Beograd 1996.

Evo vam jedan sasvim jasan primer albaniziranog Srbina Kosova pod turskom i jugoslovenskom zastavom :

Danas svi poznaju društveno-političku ličnost albanske nacionalne manjine Kosova, zvani Adem Demaçi. Baveći se albanskom etimologijom na Universitetu u Skoplju, bez ikakvog cilja, onako sasvim slučajno, zauzeo sam se i etimologijom patronima DEMAÇI, za koji sam u početku mislio da dolazi od DEM-I (množina keltskog apelativa dam-, vidite kod G.Mayera), zatim od turskog apelativa ADEM-I (aferezom početnog A-) ili od DEMIR-I (aferezom zadnjeg dela -IR) i, u sva tri slučaja, sa srpskim sufiksom –AČI5). Ali, studirajući istoriju albanskog naroda, konstatirao sam da su u oblasti grada Kukës, pokrajina Has, u Severo-istočnoj Albaniji, dve najveće plemićko-feudalne porodice, još pre Skenderbega, bile porodice De Mač(i) i Dida. Od plemića Miro Dida proizaći će toponim MIRDITA (oblast Srednje Albanije), dok od plemića De Mači (koji su ušli i u albanski folklor, Kokë Malçi !) imamo toponim Istočne Albanije MAÇELLARI, ili MAQELLARË. Kao što u slučaju DE RADA imamo leksikalizaciju DERALLA, znači spajanje dela DE sa apelativom RADA (koje je u ustima Srba, preko RADHA, dalo RALLA), i u slučaju DE MAČI imamo isti fenomen, spajanje dela DE sa apelativom MAČI u DEMAÇI. A ovo MAÇI potiče iz srpskog jezika, od apelativa mač = na albanskom jeziku « shpata », koji je dao i u istoriji dobro poznati patronim srpsko-hrvatski MAČEK i mnoge druge srpske patronime. Albanci poznaju jako dobto Vlatka Mačeka6) i za njega nam ne pretendiraju da je Albanac. Danas ogranci porodice Mači žive u Tirani.7)

Sigurno da su se pripadnici porodice De Mači, posle turske okupacije Kosova, iz Hasa premestilji i sišli ne samo u oblasti Peškopije i Tirane, već i na Kosovu, između ostalih i u oblasti Golaka (pokrajina Kosova), odakle je poreklom Adem Demaçi. Ali, dok su u Mačelar i u Tirani sačuvali svoje prezime, na Kosovu su sačuvali ne samo prezime, već i svest njihovog plemićkog porekla, feudalnog, i – vremenom, poseljačeći se i pauperizirajući se, degradirali su se i leksikalizirali su deo DE sa prezimenom MAČI u DEMAÇI. Vremenon oni ne samo da se pauperiziraju, osiromaše se, već se i muslimaniziraju. Preko muslimanske vere, kao i mnoge druge porodice Kosova, Metohije, Makedonije i Crne Gore, oni sasvim zaboravljaju svoje slovensko poreklo i albaniziraju se.

Mislim da je ovo stvarna etimologija patronima DEMAÇI, kao i društveno, socijalno i nacionalno poreklo njenih nosioca, za što nam svedoči i Ademovo književno stvaranje, koje je puno slovenizama, što više i njegov svakidašnji govor, gramatičke, morfološke i sintaksne konstrukcije. Koliko za primer spominjem vam trpni albanski oblik qeshem, koji je čisto srpski (od srpskog povratnog oblika smejem se)8), koji upotrebljava Adem u njegovom svakodnevnom govoru: « Unë qeshem me ta »9),- kaže on, u jedno vreme kad se na albanskom jeziku treba izraziti u aktivnom obliku: Unë qesh me ta. Isto tako albansku reč srpskog porekla BAC (od brat, braco, baco) ne upotrebljava kao Albanci u ženskom rodu BACË-BACA, već onako kako je u srpskom jeziku, u muškom rodu BAC-BACI.10)

Biografi Adema su već pisali da je njegov otac, testeraš iz sela Donje Ljupče, komuna Podujeva, gde se rodio Adem, za vreme DSR napustio svoje rodno selo i smestio se u Prištini, na zemljištu jednog Srbina, koga su upravo tada ubili Albanci, a njegova žena, sigurno užasnuta onime što su joj videle oči, dala se u bekstvo sa decom i zaustavila se samo u Beogradu, gde sam je upoznao 1953, jer sam kod jedne od ovih nesrećnica, u Sokolskoj ulici br. 16, stanovao kao podstanar.

Jedan primer iz Makedonije :

Poznavao sam lično i porodično Hašim Toplicu, iz grada Tetovo. Poznavao sam mu i suprugu, pa i decu. Njegovoj najstarijoj kćerki sam predavao albanski jezik i književnost u osmogodišnjoj školi « Liria » grada Tetovo, shkolska godina 1958/1959. I on i deca rekli su mi da su po nacionalnosti Albanci: zato mu je kćerka i učila na albanskom jeziku. Ali su mi rekli i ovo: « Naš ded je došao u Tetovo iz Toplice ! » Oni dobro znaju da se Toplica nalazi u Srbiji, pa da se tako prozivao i Srbin Toplica Milan, pobratim Miloša Obilića.

Hašimov otac došao je kao musliman 1878. godine, kada su Srbi oslobodili Toplicu od turskog ropstva. Kako se zna, tada su se muslimani (po nacionalnosti pretežno Srbi !), povedeni muslimanskim fundamentalizmom, iselili iz oslobođenih srpskih krajeva i nastanili su se neki na Kosovo, ili Metohiju, a neki u Makedoniju, jugoslovenski krajevi ovo koji su još uvek bili pod turskim okupatorom. U ovim novim prebivalištima dolaze u doticaj sa muslimanima albanske nacionalnosti, primaju od njih albanski jezik i albaniziraju se.

Jedan drugi primer, ovaj put iz Crne Gore i iz današnjih dana :

Porodica Resulbegović je jedna od najvećih i najpoznatih porodica grada Ulcinja, za koju se dokumentarno zna da je crnogorske nacionalnosti11), jer je istoriji Crne Gore (pa i Hercegovine!) dala značajne ljude, koji su svojom krvlju, pa i životom svojim, višestruko dokazali svoju slovensku, srpsko-crnogorsku nacionalnu pripadnost12). I sami Albanci, nekada, za vreme turske okupacije, govorili su za njih da su soj crnogorski, pa – iako su Resulbegovići muslimani – libili su se da im daju svoje kćerke za neveste. Sada, sinovi ovih istih Albanaca, koji im nekada nisu davali kćerke za neveste, objavljuju čitavu knjigu, kojom nastoje da njih i nas ubede da Resulbegovići tobože nisu Crnogorci, već Albanci, i da su to bili od pamtiveka13). One Resulbegoviće, koji se tome protive, pod jugoslovensko-crnogorskom zastavom(!!!) oni ih maltretiraju, proganjaju i sataniziraju, šikaniraju svakako, ekonomski i psihički, moralno, napadaju ih i fizički, pa im prete da će ih i ubiti, ako se ne izjave za Albance.14)

Paradoksalno, sasvim paradoksalno, ali i drastično istinito! Ova drastičnost je utoliko veća, kad se uzme predvid da crnogorske vlasti to gledaju svojim očina i, ne samo što ne uzimaju u odbranu Resulbegoviće, već su ih prepustili ovim Albancima da čine sa njima što im je milo. A kao sa Resulbegovićima učinili su to i sa svim drugim Crnogorcima muslimanske vere. To se aktuelno događa i u Srbiji, i u Makedoniji. Zato se i aktuelno nastavlja albaniziranje Srba, Makedonaca i Crnogoraca i pod svojom nacionalnom zastavom, pod svojom nacionalnom vlašću.

Ovi Albanci pretendiraju da su i svi Hercegovci i Bosanci po nacionalnosti Albanci15). I ne samo oni: albanski ekstremni nacionalisti pretendiraju da su Albanci svi muslimani Balkana, tobože su Turci muslimanizirali samo njih – Albance. Da su većina muslimana Balkana slovenskog porekla, znači i slovenskih nacionalnosti, Bosanci, Hercegovci, Srbi, Makedonci, Crnogorci i Bugari, neće ni da čuju.

Makoliko bio velik broj albaniziranih Srba, Makedonaca i Crnogoraca u Albaniji, još veći je broj albaniziranih Srba, Makedonaca i Crnogoraca u Srbiji (Kosovo i Metohija), Makedoniji i Crnoj Gori, gde kako po njihovim prezimenima, tako i dokumentima, možemo nedvosmisleno, sasvim jasno da dokažemo njihovu nealbansku, čisto srpsku, makedonsku ili crnogorsku nacionalnu pripadnost.

Živimo pod agresijom albanskog ekstremnog nacionalizma, šovinizma i rasizma, kojemu je krajnje vreme da se kaže STOP !

Skopje,

Makedonija, avgust 1993.*)

_________________

1)MERXHANI, Branko: List ILLYRIA, Tirana, 24.08.1935, str. 5.

2) MALCOLM, Nöel: KOSOVA,- drugo izdanje Tirana-Priština, str. 10.

3) Iden: str. 17.

4) INSTITUT SRPSKOG NARODA: SRPSKA NACIONALNA MANJINA U ALBANIJI,- Beograd 1994, str. 119.

5) Albanac prof. dr Aleksandar Xhuvani i akademik prof. dr Eqrem Çabej, oba poznati kao linguisti i etimolozi, priznaju da je albanski sufiks -AÇ srpske etimologije. Vidite njihovo zajedničko delo PRAPASHTESAT E GJUHËS SHQIPE,- Tirana 1962, kod sufiksa pod br. 6. Prije njih to su rekli i poznati svetski albanolozi G.Weigand, N.Jokl, G.Meyer, G.Pascu, S.Puškariu, L.Djamo i drugi.

6) BAFTIARI, Islam: JETA NË GUR,- Zagraçan – Shum (Makedonija), 1999, str. 221.

7) Za opširnije vidite moje delo ALBANSKA PATRONIMIJA,- rukopis, Zatvor u Burelju 1986.

8) BUROVIĆ, Kaplan: MIKROLOGJIRA,- Ženeva 2000, str. 98-99, glas QESH. U vezi sa time ovde imate više podataka.

9) EMËRLLAHU, Mehmet: KOSOVA FLET VETË,- Priština 1990, str. 31.

10) BUROVIĆ, Kaplan: ADEM DEMAÇI,- Ženeva 2002, str. 19-20.

11) BUSULADŽIĆ, Mustafa: RESULBEGOVIĆI,- studija, objavljena u časopisu NOVI BEHAR God. XI, Br. 7-8, Sarajevo, 15 oktobar 1937.

12) BUROVIĆ, Kaplan: RESULBEGOVIĆI – porodična istorija,- Ženeva 1994.

13) RESULBEGU, Sari: RESULBEGËT DHE NGJARJET HISTORIKE TË ULQINIT,- Ulcinj 1995.

14) GRUPA ALBANSKIH INTELEKTUALACA: OTVORENO PISMO,- Lucern, juni 1995. Preštampano je faksimilno u mom delu NJEGOŠ I ALBANCI,- Ženeva 2002, str. 59-68. Za opširnije o Resulbegovićima vidite moje delo BUROVIĆI – porodična istorija,- Perast 2008. Za pritisak albanskih rasista nad njima i za njihovo persekutiranje i sataniziranje zato što ne pristaju da se izjave za Albance, vidi knjigu BRISKU Bahrije POLEMIKË LIDHUR ME FALSIFIKIMET SHKENCORE KUNDRA SHQIPTARËVE TË KAPLLAN BUROVIQIT,  Skadar 2011.

15) KAJTAZI, M.: Kosova nuk po lufton për haxhillëk,- list RILINDJA, Zofingen-Švajcarska, 15 oktobar 1993.

*) Prevedeno na albanski, makedonski, engleski i slovenački.

Na makedonski jezik je objavljeno u Akademikovom djelu POTEKLOTO NA ALBANCITE,- Bitolj 2005, str. 151-165.

Na engleski jezik je objavljeno u sklopu djela WHO ARE ALBANIANS?,- Ženeva 2008, str. 198-207.- REDAKTOR.

Чланак АКАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИЋ: Албанизирање Срба Македонаца и Црногораца се појављује прво на ИСКРА.

Srpsko naučno društvo iz Niša, prošle godine, prilikom promocije tamo njegove knjige SKADAR, dodjeljilo mu je i zlatno odlikovanje Pečat Niša iz III vijeka.

Prošle godine stigla mu je iz Rusije i povelja SVESLOVENSKA NIT.

Prije koji dan, poslije ovogodišnje herojske borbe sa mračnim silama ovoga svijeta, koje su mu organizovale mobing i sataniziraju ga najmonstuoznijim lažima, klevetama i bezobraznim falsifikatima, stiže akademiku, prof. dr Kaplanu Buroviću iz Rusije i drugo odlikovanje, povelja “ALEKSANDAR NEVSKI”, a sa motivacijom: “U ime kulturno-istorijskih spona ruskog i srpskog naroda i zajedništva u duhovnoj baštini, bratsva i sloge”.

Povelju je potpisao lično ataman kozački, pukovnik Vojislav Vidaković.

Ushićen neobično i dirnut do dna srca ovim novim odlikovanjem, ovim visokim priznanjem od velike ruske braće, iako puni 82-gu godinu života i suza mu nije potekla ni kada su ga na živo drali neprijatelji domovine, naroda i čovječanstva, primajući ovo najnovije priznanje i uvažavanje, iz njegovoih očiju vrcnuše suze. Tako, kroz suze, ni da je pred samim Aleksandrom Nevskim i svim pokoljenjima plemenitog ruskog naroda, pred neizmjernim prostranstvom sveslovenske domovine i sveslovenskih, pa i opšteljudskih najhumanih duhovnih nadahnuća, stremljenja i ostvarenja, on nam reče na ruskom jeziku: “Pozdrav i velika-velika zahvalnost ruskoj braći, bratsvu i slozi !”.

Akademik, prof. dr Kaplan Burović, iako je ove godine preboleo jednu tešku bolest, još uvijek je čvrst. On nastavlja da neumorno radi i piše, ne pitajući ni za starost, bolesti i kriminalna sabotiranja, koja mu se čine sa svih strana. Našli smo ga i ostavili pored njegovog kompjutera, gdje priprema njegovo novo djelo.

Чланак ЗА САМОПРЕГОРАН НАУЧНИ, КЊИЖЕВНИ И ПУБЛИЦИСТИЧКИ РАД: Нова признања академику Каплану Буровићу се појављује прво на ИСКРА.

Polazeći od činjenice da albanski istoričari, koji znaju sasvim dobro kako stoji stvar sa Albanoima-Albanima, sa jedne strane nastavljaju da ćute i, sa druge strane, nastavljaju i sa intrigama, njihovim sasvim antinaučnim stavovima, falsifikatima, njihovim istorijskim kompleksima, zauzeću se još jedanput ovim problemom, a sa ciljem da produbim onu mikrologiju iz 1972. godine i da iznesem na videlo još neke druge istine, koje će pomoći čitaoca ove studije da shvati istinu za Albanoe onako kako je i, preko ove istine, da shvati i mnoge druge istine, koje se nadovezuju na ovu jedna za drugom, kao alke jednog te istog lanca, jedne te iste istine.

Prvi koji spominje Albanoe i njihovo mesto, grad ALBANOPOLIS, jeste dobro poznati antički geografa i astronom Klaud Ptolome (Ptolomaias Klaudis, 90-160), koji je živeo i radio u Aleksandriji Egipta. U njegovom delu GEOGRAPHIA on beleži mnoga plemena i gradove Ilirije, među njima i Albanoe i Albanopolis, smešteni u pozadini grada Epidamnos (Durrhachium, Drač, današnji Durrës, primorski grad Albanije). On mu određuje i koordinacije: 46° i 41°5’.

Treba znati da je ovaj Ptolome prvi koji spominje i Srbe.

Postojanje Albanopolisa potvrđeno je i sa natpisom, epitafom, na spomen kamenu, nađen u blizini Skoplja u Makedoniji2). Misli se da je bio onde gde su danas razvaline nekadašnjeg grada Zgerdeš, u okrugu današnjeg grada Kruja, koji se nalazi u Srednjoj Albaniji.

Ime ALBANOPOLIS, na grčkom jeziku znači grad Albanoa. Ovako ovaj grad pretpostavlja postojanje jedne narodnosti ili plemena sa imenom ALBANOI ili ALBANI. Ova narodnost treba da je živela u to vreme u one krajeve, u pozadini današnjeg Duresa, gde je sigurno razvio i nekakvu ekonomsku aktivnost, ako ne i političku, dok je pao u oči hroničarima i istoričarima tog vremena, od kojih ih je sigurno preuzeo i registrirao u njegovoj Geografiji Ptolome. Ekzistenciju Albana potvrđuje nam i ekzistencija toponima Kroi Alban (= « Česma Alban ») u blizimi sela Zgerdeš, kao i selo Arbana, u okolini Tirane, ma da su ovi toponimi novijeg vremena i reminišcencije na jedne druge Arbane, o kojima ćemo govoriti u nastavku.

Sa jednim jako dugim prekidom ovo ime nam se ponovo javlja u XI veku sa oblikom ARVANON (ARBANON), koji nam donosi Ana Komnen. Crnogorski naučnik Gojko Vukčević kaže:

« Prekid javljanja tog imena za više od sedamsto godina ne mora da znači nestanak tog plemena već njegovo polunomadsko bitisanje u planinama i povlačenje iz istorijskih zbivanja ».3)

Ekzistencija Albanoa-Albana Albanije potvrđuje se i od ekzistencije Albana drugih krajeva sveta, pre svega Škotske, zatim Italije i, na kraju, Kavkaza, obala Kaspiskog mora u Rusiji. Znači, Albanoi, kao etnos, narodnost, ili kao pleme, postojali su i, u II veku n.e., živeli su u pozadini grada Epidamnos, današnja Srednja Albanija.

Albanski i nealbanski istoričari pretendiraju da su ovi Albanoi bili ilirsko pleme, identificirajući ih sa ilirskim plemenom ABRI, koje se po prvi i jedini put spominje u VI veku pre nove ere od geografa Hekateo od Mileta, između Taulanta na jugu i Helidona (Chelidonioi) na severu, znači u današnjoj Srednjoj Albaniji.

Albanski akademici kažu:

« Postoji mogućnost da se njihovo ime veže sa rekom Hebrus, koja se spominje na severu Durraha i sa korenom imena alb- i arb- koji izlazi kasnije u nazivu stanovnika ove oblasti ».4)

Za ovo pretendiranje oni do danas nisu predstavili nikakave dokaze. Niti su diskutirali, iako je još od vremena bilo negirajućih stavova prema ovom pretendiranju. Koliko za primer spomenuću engleskog lorda Dž.G.Bajrona (1788-1824), koji je svojim stavovima prema Albancima pretendirao otvoreno da Albanoi našeg tretiranja, nisu bili Iliri, što znači da ih ne treba identificirati sa Abrima.

I ja sam pretendirao i pretendiram da Albanoi nisu ilirsko pleme. Izvolite činjenice :

1. Hroničari i istoričari vremena, koji su spominjali ilirska plemena, apsolutno niko od njih ne spominje Albanoe. Oni spominju Taulante i, kao bratstva ovih, ili i kao posebna plemena, Helidone, Sesarete, Parthine, Abre, Bathiatae (Mathiatae ?), Piraei (Pirusti ?), štaviše i tračanske Brighe, koji su živeli u pozadini Epidamnosa, ali ne i Albanoe. I ne samo u toj zoni, već ni u drugim zonama, nastanjene od ilirskih plemena, Albani se ne spominju.

Identificiranje Albana sa Abrima ne opstaje iz više razloga.

Nabrojiću neke :

1. a) Metateza B:R, ne samo u albanskom jeziku, već i u grčkom jeziku, jeste jedan kasniji fenomen, mnogo-mnogo kasniji od vremena kada se pojavio Ptolome. Znači, nije bilo mogućnosti da se ABR preokrene u ARB, početni glasovi imena plemena ABRI i ALBANOI.
2. b) Pa i ako budemo prihvatili za momenat da se ABR obratilo u ARB, kod imena ALBANOI imamo i promenu glasa -R- u -L- (Ptolome piše ALBANOPOLIS, a ne « ARBANOPOLIS »!): opet nepoznat fenomen ne samo za to vreme (Ptolomeja), već i dan-danas. Albanska fonetika poznaje promenu glasa -L- u -R- (Albanoi>Arban) i ovo dobro poznati filolog Petar Skok (1881-1956) tumači « fonemizacijom novogrčkog jezika », a ne grčkog jezika vremena Ptolomeja. Preko svega, promena L:R je od jednog kasnijeg vremena (vekovi VII-VIII), koje se štoviše realiziralo u njedra plemena Albanoi, uz pomoć Srba i njihove fonetike, a ne Grka. Grci su primili ovu promenu gotovu od Srba ili od jednih drugih Arbana, negenetički sledbenici Albanoa, koji su počeli da prelaze reku Škumbini u XII veku i tamo, na Jugu današnje Albanije, pomešali su se sa Grcima.

Razlikujte Albanoe od Arbana (ili Albanaca, Šćipetara!), za koje ćemo u produžetku videti da su dva različita naroda.

Za sav svet, izuzev Grka (i Turaka, koji su uzeli ime Albanaca od Grka !), ime Albanaca figurira dan-danas sa -L-, a ne sa -R- : ALBANEZI i – za Albaniju – ALBANIA.

1. c) Da Albanoi nisu Abri dokazuje nam i nasledstvo Albanoa kod Albanaca-Šćipetara, koje nema ilirske karakteristike, kako bi trebalo da bude, kad bi bili Albanoi i Abri isto stanovništvo! To nasledstvo je potpuno drugojače, za što ćemo govoriti u produžetku.

U poslednje vreme izgleda da su i sami albanski naučnici videli da njihovo pretendiranje za identificiranje ilirskih Abra sa plemenom Albanoi ne stoji, utoliko više što veza imena Abra sa imenom reke Hebrus udaljuje semantiku Abra od pojma alb = « beo ».

U njihovim očajnim nastojanjima da Albanoe svakako povežu sa Ilirima, oni su lansirali jednu novu hipotezu: tobože ime Albanoi jeste prevod imena Parthinoi = « Bardhinoi » = Albanoi.5)

Parthinoi su stvarno jedno ilirsko pleme, koje se po prvi put spominje 229. godine p.n.e. upravo u toj oblasti, zamenjujući ime Taulanta, ali njihovo ime nema nikakve veze sa izmišljenim « Bardhinoi » = « Albanoi ». Kako se već zna, Parthinci su se nazvali tako prema imenu svog boga PARTHOS, kome su se klanjali, stvar ova koja se desila i sa mnogim drugim plemenima, konkretno i sa Dardancima. Kao što Dardanci nemaju veze sa albanskim kruškama (« dardhë »), tako i Parthinci nemaju nikakve veze sa albanskom belom (« bardh ») bojom.

U borbi protiv Rimljana na kraju prvog veka p.n.e. Parthinci ili su nestali, ili su bili prinuđeni da se isele u druge krajeve, gde su sigurno, u narednim vekovima, nestali kao i svi drugi Iliri. Obrtanje njihovog imena PARTHINOI u « BARTHINOI » moguće se i desilo, ali nema linguističkih mogućnosti da se prevelo u ALBANOI, jer – i da su stranci, nealbanoi, napravili taj prevod – sami nosioci imena « BARTHINOI » nisu imali kako i zašto da to učine. Elementarna logika nam kaže da bi oni nastavili da nazivaju sebe kao njihovi pradedovi – « Barthinoi », što nije slučaj.

Ime Albanoi ne srećemo samo u napise nealbanskih jezika, već i u jeziku jednog drugog naroda, albanofonaca, koji će kasnije to ime deformirati u ARBANOI i ARBAN, a zatim i u Arbën / Arbër.

Neosporna je činjenica da evo deset vekova stranci nazivaju Šćipetare ALBANCI-ALBANEZI i njihovu zemlju Šćiperiju – ALBANIJA-ALBANIA, dok oni sami (Predmetni Šćipetari) ni dan-danas se ne nazivaju tako. Znači, i da su stranci preveli PARTHINOI u ALBANOI, sami stanovnici, nosioci imena PARTHINOI, ne bi to prihvatili. Sledstveno, i ova hipoteza albanskih naučnika se obara kao nemoguća, neprihvatljiva.

2. Budući da Albanoi i Šćipetari, kako ćemo videti u nastavku, imaju međusobno jednu dosta tesnu vezu, onda, da su bili Albanoi ilirsko pleme (identično sa Abrima, ili i sa Parthincima !), kod Šćipetara bismo imali ilirskog nasleđa. Pošto kod Šćipetara nemamo ilirskog nasleđa6), ovo znači da Albanoi nisu bili ilirsko pleme i, sledstveno, ni identični sa Abrima i niti sa Parthincima. Nasleđe Albanoa kod Šćipetara ima jednu drugu karakteristiku, keltsku, za što ćemo govoriti u nastavku.

3. U IV veku pre nove ere, jedan deo Kelta pokrenuli su se, iselili su se sa ostrva Velike Britanije (Irska, Škotska-Albion), prešli su u Francusku, na Iberskom poluostvru, pa preko Švajcarske, Italije, Balkana, otišli su dalje prema Istoku i Aziji. Na obalama Kaspiskog mora, u pozadini i na severu grada Baku, imamo oblast Albanija, koja se sigurno tako nazvala prema imenu keltskog plemena, koje je tamo živelo. Pre dospeća Kelta tamo, ta se oblast zvala Kaš. Duž ove seobe, od Albiona na Kavkaz, kud-god su postojali malo duže, Kelti su ostavili svoja bratstva i čitava plemena, koja su se kasnije asimilirala od naroda u čijoj su sredini živeli, ali ostavljajući kod njih tragove svoje ekzistencije.

Kako se zna, Kelti su prošli i kroz današnju Albaniju Balkana. Starinsko ime grada Skadar, na albanskom Shkoder, neki vežu sa kletskim jezikom Škotlanđana i kažu da ima ovu etimologiju: SCOT DOOR = « vrata Škotlanđana ». Pomenuti Gojko Vukčević misli drukčije, da su ovo ime stavili tom gradu Kolhi7), koji su negde u isto vreme sa Keltima stigli sa Zapada i izgradili su svoje kolonije na obali Jadranskog mora. Postoji i mišljenje da je ime Skadra poreklom od imena plemena Sarmati, koje je tu živelo pre Kolha. Bilo kako bilo, neosporna je činjenica da su Kelti prošli preko Albanije i, kao svugde, i ovde su sigurno ostavili koju porodicu, bratstvo, ili i koji deo kojeg plemena, pa su zatim nastavili svoju seobu prema Istoku.

Po mom mišljenju (i ne samo po mome!) jedno od glavnih keltskih plemena su Albanoi-Albani. Tragove ovog plemena imamo svukud, od Engleske i Škotske (Albion Britanije), pa sve do Kavkaza, između Evrope i Azije8). Albani su poznati i iz istorije Etruska i Rimljana. Njih srećemo i u Francuskoj i na obalama Dalmacije, duž čitavog njihovog itinerara, koji su sledili Kelti u njihovoj seobi prema Istoku. I pored ovoga, nećemo uznastojati odmah i na aprioristički način da su Albanoi-Albani naše teme, balkanske Albanije, keltsko pleme. Ali da, pretstavićemo vam činjenice da su oni keltsko pleme, a ne ilirsko :

1. a) Albanoi-Albani (koji u istoriji balkanske Albanije iz vremena ilirskih plemena ne spominju se nigde !) izlaze u istoriji ove Albanije upravo pošto su preko nje prošli Kelti.

1. b) Rimski hroničar Pompej Torg piše:

« …kažu da su Albani (Kavkaza.- KB) došli nekada sa Herkulom iz Italije, sa Planina Albani (Monti Albani nalaze se na istoku Rima.- Naša beleška.- KB), kada je posle ubistva Heriona, gonio njegova stada po Italiji. Pamti se da su, u vreme rata sa Mitridatom, Albani pozdravili kao svoju braću vojnike Pompeja ».9)

Ovo nam svedoči da Albani Kavkaza imaju krvne i jezične veze sa Albanima Italije, što je sasvim razumljivo ako imamo predoči da su, nekada, živeli tamo i, nakon nastavljanja svoje seobe prema Istoku, ostavili su tamo deo svojih plemena, koji su taj jezik sačuvali i upotrebili u komuniciranju sa ovim vojnicima, dokazujući ovako da su braća. Nema sumnje da je u vojsci Pompeja bilo i Albana Italije, koji su se na svom maternjem jeziku sporazumeli sa Albanima Kavkaza.

Ali kakve veze ima ovo sa Albanima balkanske Albanije ?

Mi smo govorili o itineraru Kelta (Albana) od Albiona Škotske, preko Italije i balkanske Albanije, do ruskog Kavkaza. Da bismo dokazali ovu vezu Albana balkanske Albanije sa Albanima Kavkaske Albanije, donećemo podatke i od rimskog istoričara prvog veka stare ere K.Tacit, koji kaže da je « pedeseta legija », koja je ratovala u Jermeniji u prvom veku stare ere, mobilizirana u Italiji i Egiptu10). Među mobiliziranim u Italiji postoji mogućnost da je bilo i Albana od onih Italije, koji, sa njihovim zajedničkim jezikom, bezdrugo da su se razumeli bez teškoće sa svojom braćon na Kavkazu. I Neron je mobilizirao vojnike u Iliriji da uguši ustanak u Kavkaskoj Albaniji. Ovo mobiliziranje postoji mogućnost da nije bilo slučajno: uzeti su vojnici od Albana balkanske Albanije sa ciljem da mogu komunicirati sa Albanima Kavkaza. Da među Albanima balkanske Albanije i Albanima Kavkaza imamo jednu etničku vezu, dokazuje se i preko drugih podataka, jezičnih i etnografskih, za što piše detaljno pomenuti crnogorski naučnik Gojko Vukčević, u citiranom delu.

A ovo, sa druge strane, dokazuje ono što rekosmo, da Albanoi-Albani nisu ilirsko pleme, već keltsko, da Albanoi sa Abrima, ili Parthinima, nisu isti narod, nemaju ništa zajedničkog.

1. c) Kod Albanaca-Šćipetara Balkana (koji, nemajući veze sa Ilirima, nema ni ilirskog nasleđa!), imamo jedno očito keltsko nasleđe, ne samo u jeziku, već i u folkloru, u etnografiji i u antroponimiji. Italo-albanski naučnik Vinçenc Dorsa (1823-1885), oslanjajući se na Lajbnica (Gottfried Wilhelm Leibniz, 1646-1716), kaže: „Da su Iliri (Sloveni) i Kelti pozajmili elemente svog jezika albanskom jeziku, ovo su istakli na jednak način istaknuti linguisti”.11)

Ovo prizaje i albanski akademik prof. dr. Ećrem Čabej (Eqrem Çabej, 1908-1980), koji se zauzeo istraživanjem i analizom keltskih izoglosa u albanskom jeziku12). Odakle dolazi ovo nasleđe Albancima Balkana, Šćipetarima, ako ne od keltskih Albanoa?! A kako su mogli ovi Albanoi preneti keltsko nasleđe Albancima-Šćipetarima, ako oni sami nisu Kelti, krv i pleme keltsko?! Pa i Englez Noel Malcolm, neosporno veliki prijatelj Albanaca, nalazi kod njih, Šćipetara i Kelta, veliku podudarnost u običajima. Etnografi su to našli i u nošnji, a lorg Bajron ih je istovetio sa njegovim Keltima.

Keltsko nasleđe kod Albanaca-Šćipetara dokazuje keltsku pripadnost plemena Albanoi-Albani.

ARGUMENTUM PONDERANTUM, NON NUMERANTUM !13)

Kako sam već rekao, kad su se povukli Kelti iz današnje balkanske Albanije (U ta vremena ona nije postojala ni kao Prevalitanija!), jedan deo plemena Albanoi, u najmanju ruku nekoliko bratstava, ostali su za svagda u oblast Mata (Srednja Albanija-Šćiperija), koja je bila prikladna za stočarstvo i odbranu.

Vremenom, ovi su se Albanoi-Kelti namnožili ovde, ali su se u isto vreme podčinili u početku grciziranju, a kasnije i romaniziranju, pa i hrišćaniziranju. U prvom veku naše ere oni su skoro potpuno romanizirani, ali ne i potpuno hrišćanizirani. U ovo vreme, pošto su se namnožili i više ih oblast Mata nije zapremala, izađoše iz nje i preplaviše oblast Kruje i Tirane, asimilirajući Grke i Ilire, bezdrugo podržani od rimskog okupatora, koji na čelo sa svojim konsulima, u borbi protiv Parthina i drugih, nepokornih naroda ili plemena, behu razorili ekonomski te oblasti, koje su sada imale potrebu za radnu snagu, da bi se nanovo izgradile i stavile u proizvodnji. Prema njihovom imenu sva je ta oblast počela da se naziva Albanon, dok grad koji su oni izgradili, nazvan je od Grka ALBANOPOLIS i K.Ptolome, upravo sa ovim grčkim oblikom i beleži ga u svojoj GEOGRAFIJI sredine II veka naše ere, uvodeći ovako u istoriju keltske Albanoe balkanske Albanije-Šćiperije, a ne Albance-Šćipetare.

Ponavljam: keltske Albanoe balkanske Albanije-Šćiperije!

Za nesreću Albanoa, u narednim vekovima, Balkan na sve strane, znači i njihov Albanon, pregazili su, opljačkali su i razorili plemena i narodi okarakterisani od vizantijskih hroničara vremena kao Varvari, imeno Goti, Vizigoti, Ostrogoti, Gali, Sarmati, Alani, Markomani, Huni, Avari i drugi, koji su masakrirali narode Balkana i odveli sa sobom jedan njihov veliki deo kao ratne zarobljenike i robove. Ove nesreće su se spasili samo oni Albanoi-Kelti, koji su se stesnili u oblast Mata, zatvoreni i izolirani, ali i zaštićeni od vandalskog nasrtaja, koji je razorio Balkan.

Pri kraju petog veka, poglavito početkom šestog veka, u Albanon stižu Sloveni (Srbi), koji se nisu bavili razaranjem i pljačkanjem mesta, već sa obradom zemlje. Oni su se nastanili svojim porodicama i masovno na teritoriji Prevalitanije i niže, kako se tada zvala današnja Albanija, pa su svojim malim delom prodrli i u oblast Mata. Dr Riste Ivanovski kaže: „Eden martinešanin mi raskažuva, deka vo Martineš nekogaš živeelo snažno semejstvo Bogadan (Bogdan e od boga dan, R.I.) koe od tamu ja držele seta Mak’a“ .14)

Pod Mak’a R.Ivanovski podrazumeva oblast Mat, a Martaneš je jedna manja oblast, koja jednim delom pripada Matu, a drugim gradu Tirana.

Zajedno sa Slovenima nastanili su se tu i Vlasi, koji u ovu oblast silaze iz Vlaške (oblast u današnjoj Rumuniji). U Matu Sloveni i Vlasi nađoše ostatke Albanoa, koji nastaviše njihov život u simbiozi sa Slovenima i Vlasima.

Godine 548. Sloveni napadaju Durrhachium, kako se sada naziva nekadašnji Epidamnos, u kojemu su vladali Vizantinci. Posle oštrih borbi, Sloveni su prodrli u tvrđavu grada. Vizantiski vlastodržac Durrhachiuma pobeže brodom za Vizant i javi tamo pobedu Slovena, što su odmah zabeležili vizantiski istoričari u njihovim hronikama vremena, koje su stigle do današnjih dana. Otuda i izvodim ove podatke, koje albanski istoričari, u njihovim očajnim nastojanjima da falsifikuju istoriju Albanije i svog naroda, prelaze u ćutnji.

Bezdrugo da okupacija Durrhachiuma, koga će otsada njegovi novi gospodari nazivati Drač, osilio je Slovene, koji su podčinili svojoj asimilaciji i sloveniziranju ostatke ilirskog elementa, grčkog i romanskog, kao i same Albanoe-Kelte. Ali jedan deo Albanoa potčinili su se i vlahiziranju. Preko srpskog jezika oni i svoje etničko ime Albanoi-Albani preobratiće u Arbani, koje će Srbi jednom drugom metatezom svog jezika, preokrenuti u Rabani. A kasnije, kada će ime Arban uzeti jedan drugi smisao i druge razmere, što više i jedan drugi oblik – Arbën / Arbër, Sloveni-Srbi će to učiniti Arbanas.

Duž vekova VI-VIII Albani/Arbani su u borbi za preživljavanje kao etnos. Sa jedne strane oni su pod jakim pritiskom Slovena, koji su ne samo politički, već i brojčano vladajući elemenat, i kao takvi, hoće da ih asimiliraju, sloveniziraju, dok sa druge strane oni su isto tako i pod pritiskom Vlaha, koji hoće da ih vlahiziraju. Viša kultura sa romanskim jezikom (jedan deo Albanoa je sigurno vladao i latinskim jezikom !), i posebno hrišćanska vera, bili su oslonac i zaštita za njih od slovenske asimilacije, pošto su Sloveni bili pagani i sa jednim nižim kulturnim razvojem. Ali sasvim drukcije su stvari stojale u odnosu sa Vlasima, koji su bili i hrišćani i sa jednim višim kulturnim razvojem od Slovena. Znači, ako su se nekako odupirali slovenizaciji, vlahizaciji su imali velikih poteškoća da se odupiru. Sva sreća je bila za njih štoVlasi ne samo što nisu bili na vlasti, već u oblasti Mata nisu bili ni tako mnogobrojni. Preko svega Vlasi nisu bili nikako ni organizovani, ni u aspektu vere: oni su živeli stočarskim, nomadskim životom i za sebe same bili su u opasnosti da se sloveniziraju.

Kako se zna, u IX veku, Bugari su prodrli sa obala Crnog mora prema obalama Egejskog i Jadranskog mora, sa Istočnog Balkana (Trakija) prema Grčkoj i Prevalitaniji. Oni su preplavili ceo južni i jugo-zapadni deo Balkana. Sa Bugarima treba da su došli u oblast Mata i oni koji danas nazivaju sebe Šćipetari.

A odakle dođoše oni u Trakiji (Bugarskoj)?

To je jedno drugo pitanje, na koje smo odgovorili jednom drugom studijom15). Ukratko: iz Azije oni dolaze na obale Baltičkog mora, odakle se pokreću zajedno sa Slovenima prema Dunavu i nastanjuju se u III-IV veku n.e. na padinama Karpata i Beskida (današnja Rumunija). Krajem VII veka (tačnije 679. godine), zajedno sa Bugarima khana Asparuha prelaze Dunav i, sa svojim kozama, nastanjuju se po padinama planina Trakije (današnja Bugarska).

Pomenuti albanski akademik prof. dr Ećrem Čabej mišljenja je da su Šćipetari, ovim putem, stigli u oblast Mata u X veku nove ere.

Od pomenutog procesa slovenizacije/vlahiziranja keltske Albanoe spašavaju Šćipetari, koji bezdrugo nisu Kelti. Budući brojčano više i favorizirani od Bugara, koji ih dovedoše u Mat, Šćipetari su podvrgli Albanoe (i ne samo Albanoe, već i same Slovene, Grke i Vlase!) procesu šćipetariziranja.

U međuvremenu, sami oni, Šćipetari, budući za sebe u procesu etničkog fermentiranja, zapostavili su svoje etničko ime, kojim su stigli tu, i – sigurno ne odjednom – počeše da se nazivaju ALBANI, po imenu mesta i naroda koji su asimilirali. Pod pritiskom Šćipetara pravi su Albanoi-Albani (Kelti !) zapostavili svoj jezik i počeše da govore šćipetarski, ne napuštajući i svoje etničko ime, koje su nametnuli novim došljacima, Šćipetarima, u čijoj su se sredini pretopili, kao što su to počeli da se pretapaju i sami Vlasi, i sami Sloveni i Grci tih krajeva.

Ovaj fenomen, nazivanje jednog naroda po imenu mesta koje nastanjuje, gde se smešta za življenje, nije nepoznat u istoriji: ovako su se nazvali Makedoncima i Sloveni, koji nastaniše oblasti antičke Makedonije, nazvali su se Dalmatincima Sloveni, koji nastaniše antičku Dalmaciju, nazvali su se Tunižanima i Alžircima Arabljani, koji su se nastanili u oblasti oko grada Tunis, odnosno Alžir.

Tako postoji mogućnost da su to ime uzeli po imenu mesta, ali se ne isključuje i mogućnosti da su Šćipetari uzeli njihovo srednjevekovno ime Alban-Arban i od Albana-Arbana (Kelta), koje su asimilirali, stvar ova koja isto tako nije nešto nepoznato u istoriji: ovako su se nazvali Bugarima Sloveni Trakije, od Bugara neslovenskih khana Asparuha, koje su asimilirali; ovako se nazvalo Francuzima romansko stanovništvo, koje je asimiliralo germasko pleme Franke i td.

Asimilirajući keltske Albanoe antike, Šćipetari su uzeli od njih ne samo njihovo ime, već i mnoge druge stvari, kako u leksiku i uopšte u jeziku, tako i u običajima i nošnji, štoviše i u njihovom izgledu, antoponimske karakteristike, stvar ova koja treba da postane objekat jedne druge, posebne studije.

Koliko za primer spominjem tolike keltske reči, koje se danas nalaze u šćipetarskom jeziku, a koje bezdrugo svoje poreklo vode od jezika keltskih Albanoa. Spomenuću i latinske reči, koje – kako se sada zna – Šćipetari ih imaju posredstvom jednog drugog jezika, a ne upravno od latinskog jezika, kako bi trebali da ih imaju, da su živeli tu, u Prevalitaniji i Vorio Epir, za vreme rimljanske uprave.

I pored ovoga, Šćipetari se nisu albanoizirali, kao što se nisu bugarizirali ni Sloveni, iako su se nazvali Bugarima, iako su uzeli i oni mnogo što od pravih Bugara Asparuha, štoviše i u njihovom fizičkom izgledu, antroponimske karakteristike. Naprotiv, iako su Šćipetari zaboravili njihovo etničko ime, sa kojim su stigli u Mat-Albanon, iako su se nazvali Arbani-Arbën, jesu keltski Albanoi oni koji su se asimilirali od Šćipetara, kao što su Bugari Asparuha oni što su se asimilirali od Slovena.

Da Šćipetari nisu genetski sledbenici Albanoa (Kelta), kako pretendiraju albanski i strani istoričari, koji su uzeli Albanoe za Abre ili Parthince i, sledstveno, za Ilire, svedoči nam pre svega aktuelni jezik Šćipetara. Keltski jezik Albanoa bio je jedan KENTUM jezik, dok je šćipetarski bio i jeste jedan SATEM jezik. Keltski jezik Albanoa treba da se romanizirao, dok šćipetarski – kako vidite – nije romaniziran jezik. Sem ova dva argumenta možemo da navedemo i mnoge druge argumente, ali mislim da i ovoliko je dosta, da bismo se ubedili da Šćipetari nisu genetski sledbenici keltskih Albanoa, kako je to mislio Georg Bajron, kao što nisu genetski sledbenici Bugara Asparuha ni današnji slovenski Bugari. I ne samo Georg Bajron. I mnogi drugi su mislili da su današnji Albanci sledbenici Škotskih Albana, za što se Aleks Buda (1911-1993), predsednik Albanske akademije nauka, izrazio: „Jedna moderna varijanta, kojoj ne manka komična nota jeste seoba Albanaca iz – Škotske!“.16)

Kod pozajmica od keltskih Albanoa treba da tražimo korene lingvističkih doticaja i etnografskih pojava šćipetarsko-keltskih. Ovde treba tražiti i etimologiju onih reči šćipetarskog jezika, koje su dan-danas ostale bez objašnjenja.

Od keltskih Albanoa Šćipetari treba da su uzeli ne samo pomenute latinske reči, već i one reči starogrčke, koje ima danas šćipetarski jezik. I ime svog glavnog grada Tirana, Šćipetari su uzeli iz novogrčkog jezika, od tiros = « sir ».

Ovom tezom mislim da se razrešavaju svi problemi u vezi današnjih Albanaca-Šćipetara, lingvistički, etnografski, antroponimski, svi problemi njihove istorije, prošlosti, za koje već i sami Albanci priznaju da se sa hipotezom o njihovom poreklu od Ilira ne mogu da se objasne17). U poslednje vreme, grupi onih Albanaca koji su se principijelno složili sa mnom, da oni nemaju nikakve veze sa Ilirima i da su štoviše zadavljeni istorijskim kompleksima, pridružio nam se i Albanac akademik, prof. dr Luan Starova.18)

I pored ovoga, problem etnogeneze Albanaca-Šćipetara, njihovog porekla, ne smatram ga rešenim, ezauriranim i definitivno određenim, zatvorenim. Nasuprot, sa tezom koju predstavih, problem u diskusiji deklarišem otvorenim za sve, i za albanskog akademika prof. dr Skender Shkupi sa svim njegovim psovkama i uvredama od najobičnijeg uličara, kojima moguće misli da je dokazao da su njegovi Albanci autohtoni i genealoški sledbenici Ilira, pa i za Jovana Deretića i njegove titoističke advokate, dva brata Petrovića (Dragoljub i Ilija)19), koji ne izostaju mnogo u etici iza enverističkog Skendera Škupi.

Ženeva,

dana 16. okrobra 2002.*)

_________________

1) RESULI, Kapllan: MIKROLOGJIRA,- Ženeva 2000, str. 37-38, vidite poglavlje ALBANËT, napisano i « štampano » po prvi put u zatvoru Burelja, dana 02.11.1972.

2) STIPČEVIĆ, Aleksandar : ILIRI,- Zagreb 1989, str. 60.

3) VUKČEVIĆ, Gojko: O PORIJEKLU ILIRA,- Podgorica 1992, str. 190.

4) AKADEMIA E SHKENCAVE E RPS TË SHQIPËRISË: FJALORI ENCIKLOPEDIK SHQIPTAR,- Tirana 1985, str. 2, glas ARBËT.

5) Iden: str. 14, glas ALBANËT.

6) Za ovo vidite kod nemačkog akademika prof. dr Gustav WEIGAND: A JANË SHQIPTARËT PASARDHËSIT E ILIRËVE APO TË THRAKASVE,- u izdanju BALKAN-ARCHIV, tom III, ali i u časopisu PËRPJEKJA, Godina II, Br. 3, Tirana, juni 1995, strane 80-88.

7) VUKČEVIĆ, Gojko: cit. delo, str. 46.

8) Iden: str. 72. Gojko Vukčević kaže da ime ALBANI, na Istočnom Kavkazu, po prvi put spominju Grci u IV veku stare ere, a u vezi marša Aleksandra Makedonskog na Istok. On misli da ime ALBANI treba da je još starije. Sa druge strane on kaže da ima mogućnosti da je ime ALBANI na Istočnom Kavkazu proizašlo od imena reke Alba, koja teče upravo u toj zoni i uliva se u Kaspisko more.

9) TORG, Pompej: HISTORIA E FILIPIT XLII – 3, 3. Alijev, K.: ANTIČNIE ISTOČNIK PO ISTORII,  Baku 1987, f. 85. Citiram po G.Vukčeviću, cit. delo, str. 73.

10) K.TACIT: ANALES, XV, 26.

11) DORSA, Vinçenc: Vidite kod KASTRATI, Jup: HISTORIA E ALBANOLOGJISË,- Tirana 2000,  str. 175.

12) ÇABEJ, Eqrem: EMRI I DARDANËVE DHE IZOGLOSAT KELTE – SHQIPTARE,- Tirana 1969.

13) Latinski : argumenti treba da se mere, a ne da se broje.

14) IVANOVSKI, dr Riste: MAKEDONSKATA KOMNENOVA ALBANIJA,- Bitolj 2004, str.20.

15) BUROVIĆ, Kaplan: Seoba Albanaca,- studija, imate je u izdanju KO SU ALBANCI?, prvo i drugo izdanje, Ženeva 2007. i Jagodina 2013.

16) BUDA, prof. Aleks: Ilirët e jugut si problem i historiografisë,- raport, održan 1972.godine na Prvoj Skupštini ilirskih studija u Tirani, objavljen u delu KUVENDI I I STUDIMEVE ILIRE, tom I, Tirana 1974, str. 61.

17) LUBONJA, Fatos: Ndërgjegje historike,- časopis PËRPJEKJA God. II, Br. 3, Tirana, juni 1995, str. 80. U vezi 12 argumenata akademika prof. dr G.Weiganda, kojima ovaj dokazuje da Albanci-Šćipetari nisu sledbenici Ilira, preštampano u časopisu PËRPJEKJA Godina II, Br. 3,- Tirana, juni 1995, str. 80.

18) STAROVA, Luan: Shqiptarët janë të mbytur nga komplekset historike,- list ARS Br. 7, Tirana, septembar 2002.

19) J.Deretić, negirajući poreklo Šćipetara od Ilira, pretendira da su poreklom od kavkaskih Albana, za koje Gojko Vukčević pretendira da su Iliri, a u odnosu na Albane Šćiperije, i sami Albanci-Šćipetari to isto pretendiraju, da su Iliri. Tako se J.Deretić, sa oba svoja advokata i onima koji ne shvaćaju ovaj problem, vrte u krugu, od negacije k tvrđenju negiranog. Konkretno to je isto kao kad bismo rekli: Srbi nisu Grci, Srbi su Spartanci. Pa, ako su Spartanci, zar nisu i Grci?! Tako i Šćipetari, ako su Albani Kavkaza, zar nisu i Iliri?! Ističem: mislim da sam sasvim jasno dokazao da Šćipetari ne samo da nisu Albani (SATEM-KENTUM), već sam dokazao da Albani nisu ni Iliri, upravo ovom studijom. Kako vidim iz štampe, mnogi su se Srbi, iz kojekakvih razloga, što nemaju veze sa naukom, opredelili za hipotezu J.Deretića, ne misljeći ni najmanje za ovo što dodadoh u ovoj fusnoti, ma da ima i takvih koji su i preko medija istupili protiv njega, a u odbranu moje teze. Neki od ovih partizana J.Deretića, i ako nam se pretstavljaju i sa imenom SRB, kao Srbi, ispostavilo se da su Albanci, koji intrigiraju, huškaju hrišćanske Srbe protiv muslimanskih Srba i obratno. Klasičan primer poslednjih dana je „komentator“ moje studije HIPOTEZE O POREKLU ALBANACA, na sajtu ISKRA, Andrićgad, 09.XII.2015, a koji nam se pretstavlja upravo imenom SRB.

*) Ova studija je po prvi put objavljena na albanski jezik u knjizi Akademika Burovića MIKROLOGJINA (MIKROLOGIJE), Ženeva, 2000, str. 37. Obrađena i produbljena, preštampana je u Akademikovom djelu MARGINALIJE,- Ženeva 2003, str. 18-28, na koju albanski akademik prof. dr Skender Shkupi, poznat kao kritizer stvaranja našeg Akademika Burovića, nije odgovorio. Ali su zato albanske vlasti zabranile i knjigu i listove (kao KOHA u Tirani i FARSAROTU u Ðirokastri), koji su studije te knjige preštampali u Tirani i u drugim gradovima Albanije. U listu vlaškog etnosa FARSAROTU, jedna je studija preštampana ne samo na albanskom jeziku, već i u prevodu na vlaški jezik. Ne samo što je taj broj lista zapljenjen od vlasti, već je tom listu onemogućeno uopšte dalje štampanje. Isto tako, knjiga Akademika Burovića ANTIVLAŠKA DENIGRIRANJA, gdje govori o Vlasima Albanije, koji aktuelno čine preko 10% celokupnog stanovništva te zemlje, od 2003. godine se persekutira u Albaniji, nisu dozvolili Vlasima da je objave, zato što se tamo prezantira istina o njima i o zločinačkom tretmanu, koji im albanske vlasti čine, ne priznajući im ni elementarna nacionalna prava, ni status nacionalne majine. Dan-danas nemaju ni bukvara na svom jeziku. Godine 2009. knjiga je najzad objavljena privatno, od Akademika Burovića, u gradu Struga, Makedonija, i uneta u Albaniju, razdata među Vlasima. Pogrešno, na knjizi piše da je objavljena u Korči (Albanija), jer se i pripremala da se tamo objavi.

Nanovo, ova studija o Albanoima preštampana je na albanskom jeziku na sajtu LAJME NGA ULQINI, 13.X.2011, ali kao koment članka Dëshmia e vazhdimsisë albane-shqiptare od prof. dr Iljaz Rexha, objavlen na tom sajtu 09.X.2011.

Do sada prevedena je i objavljena na albanski, engleski, makedonski i slovenački.

Na engleski je štampana u korpusu Akademikovog djela WHO ARE ALBANIANS?,- Ženeva 2008, str. 9-20.

Na makedonski je štampana u korpusu Akademikovog djela POTEKLOTO NA ALBANCITE,- Bitolj 2005, str. 13-34.

Slovenačko izdanje, u sastavu knjige KO SU ALBANCI?, blokirano je od albanske mafije u ruke izdavača iz Ljubljane Mateo Leskovar-a.- REDAKTOR.

Чланак КО СУ АЛБАНОИ? <br>– Истина о пореклу Албанаца – се појављује прво на ИСКРА.

Ovo se vidi i iz stava Akademika Čabeja u vezi albanskog jezika i Albanaca, njihovog porekla. U istom delu on priznaje neospornu naučnu činjenicu da se albanski jezik formirao u VI veku naše ere, negde na severu od Balkanskog poluostrva, na padinama Karpata i Beskida, u današnjoj Rumuniji1), što znači da Albanci nisu ni autohtoni na Balkanu, niti sledbenici Ilira, pa dodaje i da su došli u jednoj pokrajini današnje Albaniji negde u X veku naše ere2) i – posle svega ovoga – kaže nam i ovo:

„Zaključak koji proizilazi iz Teorije Mata, da je današnja jezična area (prostorija) jedna oblast ekspanizije Albanaca, jeste za ponovno izviđanje i posredstvom istorijskih podataka. Treba misliti i da ne pretstavlja današnja area više jednu oblast restrikcije; ili moguće da nisu ispravne obe koncepcije, imajući vrednost za razne istorijske epoke, prva za jednu noviju periodu, za puni i kasni Srednji vek, druga za jednu stariju periodu albanskog jezika“.3)

Ovo petljanje je svedočanstvo da on nikada nije skidao s uma Damoklov mač E.Hodže, posebno kad je svojim očima video što to učini E.Hodža samnom i mojom porodicom4), pa mu je – sledstveno – i plaćao danak časti za svoju „slobodu“ i „slobodu“ svoje porodice.

No, da vidimo što se krije u ovim zapetljanim mislima Akademika Čabeja, kojima on i nastojava da kaže naučnu istinu, ali i da sačuva svoju glavu od Enverovog mača, ili – i da ne ispusti svoju nacionalističku dušu, koja mu je uvek superiorna – nad dušom naučnika.

Kako vidite, on razlikuje dve periode u razvoju albanskog naroda: Prvu, stariju, pre Srednjeg veka i pre nove ere, kada su tobože Albanci zapremali čitavo Balkansko poluostrvo (navodno imenom Iliri!) i – dolaskom Slovena posle nove ere, u ranom Srednjem veku – zbili se, izvršili “restrikciju” u oblast Mata.

Druga perioda, novija, je iz punog i kasnog Srednjeg veka, kada Albanci izlaze iz Mata i vrše ekspanziju na sve četiri strane Albanije, pa i preko njenih današnjih granica.

Kako smo to već izložili i dokazali u jednoj drugoj studiji5), prva perioda ne postoji, jer Albanci nemaju nikakve genealoške veze sa Ilirima, pa nisu nikada ni svojim niti ilirskim imenom zapremali Balkan ni u kojem njegovom delu, ponajmanje čitav. Kad su Iliri živeli na Balkanu, Albanci su bili u Indiji, pa i na putu od Indije, preko Kavkaza, za obale Baltičkog mora, otuda za padine Karpata i Beskida u današnjoj Rumuniji, gde u VI-VII veku nove ere formiraju svoj jezik i poprimaju sve one uticaje iz rumunskog jezika i folklora, preko kojih Akademik Čabej ne može preći ćutke, jer su evidentne ne samo za njega, već i za sve naučnike sveta. Izgleda i za Noela Malcolm-a, koji – i bez  ove njegove ćutnje – ne mora da nam se pravi Englez!

Znači, u istoriji albanskog naroda imamo samo drugu periodu. Prva – tzv. „ilirska“ perioda – ne postoji. Umesto nje treba da se postavi njihova preistorijska perioda permanentnih seoba od Indije do Mata u Albaniji!6) Stvarna istorija Albanaca, dokumentirana i nesumnjiva, počinje u Matu – i to u XI veku naše ere, konkretno godine 1043., kad su po prvi put ovi Albanci izveli svoj nos u istoriji. Do te godine istorija ne poznaje Albance. Sva njihova nastojanja (i svi njihovi falsifikati!) da se povežu sa Ilirima, propali su. Dokumenta i činjenice, argumenta, nedvosmisleno nam svedoče i dokazuju da Albanci sa Ilirima nemaju apsolutno nikakve genealoške, rodbinske veze. Ovi dokumenti su sasvim očigledni, flagrantni i sasvim neosporni, nepobitni.

Sledstveno, od onoga što je rekao Akademik Čabej ostaje nam samo ekspanzija Albanaca iz Mata, koja je došla posle njihovog nomađenja od Azije do Mata. Ovo da, ovo je sušta istina, tako očigledna i višestruko dokumentirana, da je ni najslepiji Albanac ne može poreći. Pa ipak, predsednik Akademije nauka Albanije prof. Aleks Buda kaže:

„Istorijska teritorija Albanaca u srednjem veku treba da se smatra, znači, kao rezultat jedne istorijske restrikcije, sažimanja, a ne jedne biološke ekspanzije“.7)

A kao on i svi drugi, bez izuzetka!

Onda da je vidimo:

Ali pre svega da vidimo gde je to i šta je to MAT.

Mat (latinski Mathis) je reka Srednje Albanije, koja se uliva u Jadransko more na severu grada Durres (Drač) i rta Rodoni, po kome se donji deo Medovskog zaliva naziva Zaliv Rodoni-a. Ako pođete uz rečni tok, na njegovoj desnoj strani prostire se dračka ravnica, a na levoj – ravnica ušća reke Drim ili gradića Lezha (lat. Lisus), obe čuvene više po močvarama i malariji, negoli po proizvodnji žitarica. Od ušća reke Mat, na jedno 15 km vazdušne linije, u pravcu Istoka, nalazi se selo Milot. Tu je jedini valjani most za prelaz preko ove reke, izgrađen posle Prvog svetskog rata. Kod ovog sela, koje je slovenske (srpsko-crnogorske etimologije, od osobnog imena Milo), ako pođete uz rečni tok, ućićete kroz jedan kanjon u kotlinu sa srednjom nadmorskom visinom 746 m, a gde se s leva uliva u Mat rečica Fan, koja dolazi iz oblasti Mirdita (srpsko-crnogorske etimologije, od istorijske ličnosti Miro Dida). Odmah posle uliva rečice Fan, priliv reke Mat dolazi sa Juga, prolazi pored sela (sada mali gradić) Burel (slovenske etimologije) i sela Kljos, pa između brda penje se k planinskim vrletima oblasti Martaneš (poznata po svojim planinskim pašnjacima), sve do Kaptina e Martaneshit (Glava Martaneša, 1870 m.), gde je reci Mat izvor. Od izvora do uliva u more ova je reka 115 km duga. Po ovoj reci sva se ova oblast Srednje Albanije danas naziva MAT. Na severu se graniči oblašću Mirdita, na istoku – oblašću Dibra, na jugu oblašću Tirana i na jugo-zapadu – oblašću Kruja. Ovako ova oblast danas ima 1026 km2. Centar oblasti je pomenuti gradić Bureli. Aktuelno ima oko 70 sela i oko 68.700 stanovnika.

Ova oblast pretežno je planinska i brdovita. Tu je najveća planina Deja (2.248 m). Klima sredozemno-planinska i brdska. Stanovništvo se tradicionalno bavilo stočarstvom, gajili su pretežno koze, a oblačili jednu vrstu ogrtača od kozjih dlaka, zvani gun (slovenske etimologije, poznat kod Srba i kao bugar kabanica). Počev od centra oblasti i glavne planine, ova oblast ima puno srpsko-crnogorskih toponima. Ovde se nalaze sela Bulgri i Burgajet, prvo formirano od slovenskih Bugara u VIII-IX veku naše ere, a drugo je rodno mesto jedinog kralja Albanije – Ahmet Zogu, za koga sami Albanci kažu da je poreklom Srbin.

Prelazeći Dunav krajem VII veka naše ere, a pošto su skoro dva veka nomadili i živeli po planinskim oblastima Trakije (današnja Bugarska), Albanci su krajem VIII veka, ili negde u IX veku naše ere, stigli u Mat, gde su našli ostatke keltskog plemena Albanoi (koji su krstili tu oblast u Albanon), nešto Vlaha i nešto Slovena (Srbo-Crnogoraca, Makedonaca i Bugara), pa i Grka. Albance je i preselio tu bugarski car Simeon, kao komoru svoje vojske, koja je sa obala Crnog mora izbila na obale Jadranskog mora. Tada Albanski stočari nisu bili više od 10.000 ljudi.

Enormnim množenjem a i asimiliranjem Albanoa, Grka, Vlaha i Slovena, oni su se ubrzo udvostručili, pa i utrostručili. Vremenom oni su za svoje etničko ime uzeli ime oblasti ALBANON, ali u obliku ARBAN(IJA), koja pretstavlja srpsko-crnogorsku metatezu keltskog imena ALBANON.

Negde sredinom XI veka njih više ne zaprema oblast Mata, pa niz reku Mat izlaze iz nje i okupiraju sprva ravnicu grada Drač (gde su Sloveni ušli još 548. godine!), silaze i prema Tirani, i prema reci Škumbini ispod nje, gde su opet našli Grke, Vlase i Slovene, koje asimiliraju. U to vreme Sloveni su se pobunili protiv vizantijskih vlastodržaca. Makedonac Petar Deljana i Srbin iz Drača Tihomir, na čelo ustanika izvojevali su značajne pobede.

Godine 1043. stanovnike dračke oblasti mobiliše u svojoj vojsci Ðorđe Manijak, tadašnji vladar Drača, koji se pobunio protiv onih što su legitimno i nelegitimno carevali u Carigradu. Pošto je doveo i iz Južne Italije deo vojnika, krenuo je tom slovensko-vlaško-grčko-italijansko-albanskom vojskom za Carigrad, gde je mislio da se kruniše kao vrhovni vladar Vizantije. Izvojevao je pobedu nad carskom vojskom i zauzeo Solun, ali kod Dojranskog jezera pretrpeo je poraz, pa je i ubijen.

O svemu ovome piše Vizantinac Mihailo Ataliatis, pa su ovako, preko pobune Srbina Ðorđa Manijaka i zapisa Mihaila Ataliatis-a, Albanci ušli u istoriju, jer im se te godine po prvi put spominje ime u dokumenta vremena, upravo kao vojnici-najamnici pobunjenog dračkog stratrega i vladara.

Narednih decenija, enormnim množenjem i asimiliranjem Slovena, Vlaha i Grka, Albanci se množe, okupiraju i postižu većinu stanovništva u planinske oblasti Srednje Albanije, koja se na zapadu graničila gradom Drač i Jadranskim morem, na istoku – rekom Crni Drim, na jugu – rekom Škumbini, i – na severu – rekom Drim. Po ravnicama i dubravama ove Albanije još uvek su u većini Srbo-Crnogorci i Makedonci, kojih ima i po planinskim delovima, gde žive u simbiozi sa Albancima, Vlasima i Grcima.

Ana Komnena (1083-1148), kćer vizantijskog cara Aleksa Komnen, autor je dela ALEKSIAS, gde tretira istorijske događaje godina 1063-1118. Ona je poznata i priznata kao istoričar tog vremena. Albanski istoričari pišu za nju:

„Za pisanje dela, Ana Komnena je upotrebila zvanična dokumenta i usmene informacije od samih učesnika u događaje. I pored panegiričkog tona i netačnosti, „Aleksiada“ ima poseban značaj za informacije koje daje za Albance i njihove oblasti….“Aleksiada“ je glavni izvor za istoriju Albanije kraja XI i početka XII veka » .8)

U tom delu Ana Komnena je odredila i oblasti koje su tada bile nastanjene od Albanaca, ali albanski akademičari, pošto im se ne sviđa ta dokumentirana istina, ne navode je nigde u njihovim izdanjima, pa ni u njihovoj enciklopediji. Ko hoće može videti to delo i ubediti se da je Albanija XII veka bila na severu i jugu između reka Drim i Škumbini, a na zapadu i istoku, između Jadranskog mora i reke Crni Drim. I to samo po selima planinskih predela, po katunima. Po gradovima su većinu stanovništa sačinjavali Sloveni, Italijani, Vlasi i Grci. Pa i po mnogim selima, gde su se odupirali albanizaciji.

Ana Komnena, koja je – kao savremenik – poznavala Albance XI-XII veka, piše da reka Drim prolazi „pored donjih pokrajina Dalmata“9). A Dalmati tog vremena su bili Sloveni, kao što je bila slovenska tvorevina i Dubrovačka republika i država Srbo-Crnogoraca Vojislavljevića tog vremena. Albanci će ubrzo brojčano nadvladati nad Slovenima po katunima, planinskim selima Srednje Albanije, okolina Tirane (Martaneš), pa – kasnije – i u Mirditi i Dukađinu, a zahvaljujući njihovom enormnom množenju i asimiliciji tamošnjeg stanovništva10), ali će i posle toga vlast opet biti u rukama Srba i drugih nealbanaca, kao što je konkretno Vlah Mihailo Skura u Martanešu, srpska dinastija Progonovića u Dukađinu i Mirditi (kneginja Komnena Nemanjić, kćerka Stevana Prvovenčanog), pa dinastija Dukađini, koja je nemačkog porekla. U jednom dokumentu iz 1288. godine čitamo: „Memento Domine famula tua Elena Regina Servie Diocletie Albanie Chilmie Dalmatie Maritime Regionis, que una cum filiis suis Regibus Urosio Stephane se nove aedificavis istam ad honorem BB. Martyrum Sergii Bacchi ad fiuem usque complevit. Anno Domini MCCLXXX“ (= Sećaj se Bože, sluškinje tvoje Jelene Kraljice Srbije, Duklje, Albanije, Hilmije, Dalmacije i Primorskog Regiona, koja je zajedno sa svojim sinovima Urošem i Stefanom iznova izgradila istu crkvu u čast BB Mučenika Sergija i Baha i u potpunosti opremila. U Godini Gospodovoj MCCLXXX.)11).

Glavni grad Mirdite, središte te oblasti, i dan-danas se naziva Oroš, po kralju Urošu, sinu pomenute srpske kraljice Jelene.

Isti ovi akademici, kod glasa ARBANONI (Albanoni), pišu:

„Arbanon je srednjevekovno ime mesta stanovanja Albanaca, u vizantijskim izvorima…U početku ime Arbanon-Albanon prostiralo se nad oblastima na Istoku i na Severo-Istoku od Durresa i na zapad od Ohrida i Debra…Ime Arbanon u početku je ovako imalo jedan etniko-geografski smisao…“12)

Marino Barlezio, koji je kao katolički pop služio u Skadar u XV veku i pisao istoriju Skenderbega na latinskom jeziku, kaže: „Epir odvaja od Dalmacije i Ilirije, kako kažu neki, reka Drim, nešto manji od Eridona (= reka Po, u Italiji,- KB). Ova reka počinje od naroda Makedonije severne oblasti i, tekući sa brzim tokom kroz gradove Lisus, uliva se u Jadransko more u zalivu Risna*…“13)

Pod Ilirijom se podrazumeva Srbija, a pod Ilirima – Srbo-Crnogorci. I autor predgovora, koji je delo M.Barlezi-a propratio svojim fusnotama, poznati albanski akademik Stefan I. Prifti, piše: „U XV veku i kasnije sa imenom „Iliri“ nazivali su se Sloveni, posebno oni Zapadnog Balkana“.14)

Znači, do XVI veka, ekspanzija Albanaca je stigla, na severu do reke Drim, a na istoku – do reke Crni Drim. Preko Drima prostirala se država Crna Gora, koja se tada zvala Duklja – Zeta i bila je nastanjena sa Srbo-Crnogorcima. Preko Crnog Drima, prostirala se Makedonija, tada nastanjena (kao i danas!) sa slovenskim Makedoncima, ali okupirana od Turaka. Na drugoj strani Planine Šar, nalazila se Srbija (Kosovo i Metohija), isto tako okupirana od Turaka.

Preko reka Drim i Crni Drim, ne samo u XV veku, već i u XVI veku gro stanovništva su sačinjavali Srbo-Crnogorci i Srbo-Makedonci.

Iako neprijateljski raspoložen prema Slovenima, posebno prema Srbima, Makedoncima i Crnogorcima, Englez Noel Malcolm je prinuđen da prizna da je sva Luma (oblast današnje Albanije na desnoj strani Crnog Drima) bila nastanjena od pravoslavnih Srbo-Makedonaca, koji su se preko muslimanske vere albanizirali u poslednje vreme, XVIII vek.15)

Pojedini Albanci, pojedine albanske porodice, pa i pojedina bratstva, kao nomadi, još tada su počela da prelaze reke Drim i Crni Drim i da se nastanjuju na teritoriji koja je danas unutar granica Albanije. Tada oni su tamo bili u sasvim malom broju, neznatna manjina.

I nemački akademik, svetski poznati istoričar, prof. dr Georg Stadtmüller, koji se ozbiljno bavio problemima Balkana srednjeg veka, kaže:

« Malesija albanskih Severnih Alpi, koja je sa tri strane okružena od oblasti jezički srpske (Crna Gora, Sandžak, Novi Pazar, Metohija), nisu mogli biti znači i u ranom Srednjem veku, u vreme posle slovenske okupacije, nastanjene od Albanaca ».

Zloupotrebljavajući neupućenost raznih autora, pa i štamparske greške, albanski su „naučnici“ svukuda nastojali da prikažu teritorije Balkana kao svoje, albanske. Tako i prof. dr Jup Kastrari, citira nam M.Barlezi-a: „Sa prvom se baci  (sultan Murat II) u Makedoniji, koja se sada na narodnom jeziku naziva Arbanija, jer stanovnici te zemlje skoro svi govore albanski„ (Podvukao J.K.)16)

Prema jugu, gde su Sloveni živeli u simbiozi sa Vlasima i Grcima, prelazeći reku Škumbini Albanci su počeli da prodiru još u XII-XIII veku, dok su se u XIV veku tamo masovno islamizirali, pa su se na strani Turaka borili protiv Srba i na Kosovskom Boju 1389. godine, a pod komandom njihovog islamiziranog vojskovođe Ljalja Shahin, koji će ovim albanskim hordama koljača, plačkaša i palikuća prethoditi sve do Bosne, pa i u Hercegovini. U ovo vreme Albanci su na Jugu unutar granica današnje Albanije. U XV veku oni će preći ove granice i prodreće unutar današnje Grčke, boreći se na strani Turaka protiv grčkog naroda i prodirući kao turska avangarda sve do Peloponeza, pa i na grčka ostrva. Neki su se od ovih Albanaca borili na strani Turaka i kao hrišćani, kao pravoslavni i kao katolici. A bilo je takvih i od Slovena, Vlaha i Grka, ne samo od onih koji su se islamizirali, već i od onih koji su kao najamnici (arnauti) išli sa bojišta na bojište, gdegod su ih zvali Turci i biloko drugi, gde god su ih plaćali.

Grk Laonik Halkokondilos (1423-1487), savremenik Skenderbega, piše: „(Arvaniti = Albanci) Zatim su grabili i razarali imanja Grka i napadajući (Grke) oteli su im sve što su imali, stoku i tovarne životinje. Ove narodnosti (Albanci) su sve nomadi i ni na jednom mestu nemaju njihovo ustaleno mesto boravka“.17)

Albanski akademici pišu: „Albanska narodnost činila je jedan značajan demografski faktor u novoj grčkoj državi; sredinom XIX veka ona je sačinjavala približno jednu trećinu stanovništva ove države“.18)

Istovremeno ćute da su Grci, Sloveni i Vlasi, na teritoriji Albanije Ane Komnen, sve do IX veka, činili ne jednu trećinu, već apsolutno stanovništvo, jer do tada tamo nije bilo žive duše albanske nacionalnosti. Pa i u vreme Ane Komnen, pa i 100 godina posle njene smrti, bilo je u toj Albaniji i takvih oblasti, koje su bile nastanjene skoro isključivo od Slovena, ili Vlaha. Za ovo je dovoljan dokaz činjenica da je prva poznata „albanska“ državna formacija (sa kraja XII veka!), konstituisana ispod reke Drim, u vrletima oblasti Mirdita i Dukađin. Njen osnivač je bio Progon (1190-1199), vazal gospodara Srbije Stevana Nemanje, koji njegovom drugom sinu – Dimitru – daje za ženu Komnenu19), kćerku svoga sina Stevana Prvovenčanog, kralja Srbije. Posle smrti svoga muža 1216. ova se Srpkinja preudala za plemića Gligora Kamona i nastavila da vladala Albanijom sve do svoje smrti. Dimitar je sklopio sa Dubrovačkom republikom jedan ugovor, koji pretstavlja prvi poznati dokumenat „albanske“ države. Progon je sa svojim sinovima sigurno bio Srbin, ne zato što nam to pokazuje njegovo ime (U Srbiji i dan-danas imamo Progonoviće!), već zato što je bio feudalac, plemić: tada, u ta vremena, Albanci još nisu stigli da formiraju svoju feudalnu vlastelinsku klasu. Pa i stanovništvo te Albanije – Progonovića – u to vreme, još uvek nije bilo isključivo albansko. U pojedinim njenim oblastima većinu su još uvek činili Srbi i Vlasi.

Evo vam i dokaz o Vlasima: Pre Skenderbega, nacionalnog heroja Albanaca, Tiranom je vladao Vlah Mihailo Skura, čiji se grob nalazi u Martanešu, gorski predeo Tirane, ali o kome albanski „naučnici“ ćute, pa ga ni u istoriji grada Tirana ne spominju. Ili su ga gde spomenuli?! Proverite !

Srbo-Makedonci su dali Albancima njihovog nacionalnog heroja – Skenderbega.

Ovako i Grci !

Svi su doprineli u istoriji albanskog naroda, posebno susedni narodi. I svi se od ovih Albanaca negiraju, čime – razume se – potstiču njihov šovinizam i rasizam, evidentan i – doduše – priznat od njih javno.

Pa i poznati savremeni veliki prijatelj Albanaca, Kanađanin dr Rober Elsie, kaže:

«U Srednjem veku nije bilo mnogo albanskog stanovništva po primorskim albanskim gradovima. Stanovnici Durresa (Drača) bili su pretežno Venecijanci, Grci, Jevreji i Sloveni. U Skadar su živeli Venecijanci i Sloveni, dok u Vlori Grci Vizantinci »

Kako unutar granica Albanije, tako i van njenih granica, Albanci se poglavito zanimaju stočarstvom. Vrlo su retki oni Albanci koji se bave zemljoradnjom. Još ređi su oni koji prodiru u gradove i bave se zanatima. Do XVII veka, najveći grad Albanije, sa oko 4.000 stanovnika, beše Vlora. Veći deo stanovništrva ovog grada, preko 50%, tada su sačinjavali Jevreji, zatim Grci, Sloveni, Aromuni, Turci. U XVI veku u Vlori je bilo i Cigana, Roma, više od Albanaca. Albanci su tada u taj grad sačinjavali jedan sasvim neznatan deo. Tek u XVII veku oni masovno silaze sa albanskih gora i ulaze u Valonu, pa su danas dostigli većinu stanovništva i tako ga albanizirali.

Isto ovako je stojala stvar i sa ostalim gradovima današnje Albanije. Još od 910. godine Skadar je glavni grad Crne Gore, a od 1040. i Srbije, sve do 1479. godine, kad pada u tursko ropstvo. U Skadar, Drišt i ostale gradove Severne Albanije, do XVII veka dominirao je slovenski (srpsko-crnogorski) elemenat.

Kad ovako stoji stvar sa gradovima Albanije, onda se može zamisliti kako stoji stvar sa gradovima Jugoslavije i Grčke u blizini albanske granice, kao što su Ulcinj, Tuz, Plav, Gusinje, Peć, Ðakovica, Prizren, Tetovo, Gostivar, Debar, Struga, Kostur, Janina, Igumenica i dr.

I ne samo Akademik Stadtmuller i dr Elsie. Svi strani naučnici tako misle i pišu. Tako misle i pišu i sami pošteni Albanci. Koliko za primer spominjem vam barskog nadbiskupa Marino Bizzi, za koga Albanci pretendiraju da je bio njihov čovek, Albanac. Godine 1610, on je obilazio Srbiju, polazeći od Drača, dolinom Drima, prema Kosovu. U svojim beleškama on kaže da su Crni Drim i Veliki Drim, od Ohridskog jezera do Leša (Alessio) granica Albanije i Srbije („divide verso la parte settentrionale l’Albania della Servia“.20)

Isto ovo kaže i Petar Mazarek (umro 1635), i on visoki intelektualac, katolički pop i nadbiskup, za koga albanski akademici kažu da je bio Albanac. On se tamo rodio, na severu Drima, u selo Mazarek, okolina Skadra. Tamo je i živeo, u Prizren, pa je prema tome i poznavao situaciju i stvari sasvim dobro. On jasno i glasno kaže da je reka Drim granica između Albanije i Srbije, obe – u to vreme – okupirane od Turske. Upravo zato su velesile, godine 1912, i dobile predlog da granica Albanije prema kraljevini Crnoj Gori i Srbiji bude baš ta reka, jer su Albanci preko te reke postali većina stanovništva tek u XVIII-XIX veku.

Pošto su se namnožili, koliko enormnim rađanjima, toliko i asimiliranjem Srbo-Crnogoraca na teritoriji današnje Severne Albanije, ovi su Albanci nastavili svoju ekspanziju i preko tih granica, a u oblasti današnje Crne Gore (Ulcinj, Tuz, Plav, Gusinje), Srbije (Metohija, Kosovo, Raška-Sandžak) i Makedonije (Debar, Gostivar, Tetovo, Kratovo, Kičevo, Struga).

“Albanski” katolički visoki sveštenici, pomenuti Petar Mazarek, pa Ðerđ Bardhi, Gregor Mazarek, Matija Mazarek i drugi, kad god pišu za dolazak Albanaca na Kosovo i u Metohiju izražavaju se ovako: „Pre izvesnog vremena, deset katoličkih porodica dođoše iz Albanije da žive u ovoj oblasti“. 21)

Znači, za njih Kosovo nije Albanija, ono je Srbija! Srbijom je naziva otvoreno i drugi „albanski“ visoki sveštenik, dr Petar Bogdan, za koga N.Malcolm piše da je „glavna figura albanske katoličke kulture duž XVII veka“. 22)

Ovaj Englez, Noel Malcolm, i pored naklonosti da falsifikuje istoriju albanskog naroda na štetu Srba i u prilog albanskog ekstremnog nacionalima, prinuđen je da prizna: „prema (albanskim!!!- KB) katoličkim sveštenicima, ispada da se veliki deo Kosova nalazi u „Srbiji“…“ 23)

Evo vam i priznanje samih albanskih naučnika, pa i onih koji su se afirmirali kao neprijateljski raspoloženi prema Slovenima uopšte, a prema Srbo-Crnogorcima i Makedoncima posebno, pa i kao bezobrazni falsifikatori. Jedan od njih je i Selami Pulaha, koji doslovno piše:

„274 (albanskih) porodica, sa oko 2.000 duša, Hudaverdi Paša je preselio (1701. godine) sa Klimenta na zemljišta koja je on posedovao na Ravnini Peštera, nedaleko od Novog Pazara“.24)

Pred činjenicama turskih aršiva i deftera, dokumenata, bili su prinuđeni da se predaju i mnogi drugi albanski naučnici. Evo što kažu oni:

„U XVII veku…u albanskim gorama stanovništvo se namnožilo opet do tog stepena, da je njihov opstanak na tim prostorijama postao nemoguć. Potreba za obradivom zemljom prinudila je čitave mase gorštaka i seljaka da zajedno sa porodicama i stokom emigriraju…u ravnine Kosova, Dukađinskoj ravnini (Misle na Metohiju,- KB), Kičevo, Gostivar, Tetovo…“25)

Na stranama 215-216 ove HISTORIJE, ovi albanski naučnici, istoričari i akademici, nastavljaju:

„Iseljavanja gorštaka (Albanaca), koja su počela još u prethodnim vekovima, uzeše velike razmere…Oni zajedno sa njihovom stokom, rasprostreše se na severu do vrata Raguze (Dubrovnika – Hrvatska) i na okuci Dunava, dok su se na jugu naselili do Epira Južnog i Thesalije. Polako oni stižu do Atike i u Moreji (Peloponez – Grčka) prebacujući se i na neka ostrva Egejskog mora, kao na ostrvu Eubeja, Hidra, Specija, Paros i td.“

Upravo zato, Akademik Čabej je 1972. godine prinuđen da prizna da teritorija gde DANAS žive Albanci, u Albaniji i susednim zemljama, „NIJE TERITORIJA RESTRIKCIJE (= sažimanja)“ – kako to pretendiraju ostali albanski „naučnici“ – „VEĆ TERITORIJA EKSPANZIJE„.

Ova ekspanzija Albanaca se nastavlja i dan-danas, ne samo u susedne zemlje, već i u najudaljenije, preko mora i okeana. Albanci su vam stigli i u Bugarskoj, Rumuniji, Rusiji, Mađarskoj, Austriji, Italiji, Švajcarskoj, Belgiji, Francuskoj, Nemačkoj, Engleskoj, pa preko okeana, i u SAD. U Švajcarskoj već naglašavaju i preko medija, štampe i interneta, da su po broju postali četvrta nacija, izbijajući ovako Retro-romane na peto mesto i ističući da oni, Retro-romani, imaju i svoj kanton i da im je jezik unet kao četvrti službeni jezik Švajcarske, što znači da se njima, Albancima, tamo – u Švajcarskoj, osporavaju elementarna “ljudska prava”, jer oni još uvek nemaju ni svoj kanton, niti im je jezik unet kao službeni jezik Švajcarske.

Ovo je logika ovih Albanaca! A kakva je logika Švajcaraca – neka je sami kažu, kao i svi drugi narodi sveta, koji – hteli ne hteli – već su stavljeni pred alternativom: ili priznati ekspanziju Albanaca sa svim njihovim pretendiranjima, ili im reći STOP!

Ženeva,

dana 12. marta 2003.**)

__________________

1) ÇABEJ, Eqrem: Problemi i vendit të formimit të gjuhës shqipe,- raport održan na Prvoj Skupštini ilirskih studija u Tirani 1972. godine, objavljen u delu KUVENDI I I STUDIMEVE ILIRE, tom II, Tirana 1974, str. 9.

2) ÇABEJ, Eqrem: Disa mendime mbi marrëdhëniet gjuhësore rumuno-shqiptare,- časopis STUDIME FILOLOGJIKE Br. 1, Tirana 1975, str. 52 n.

3) ÇABEJ, Eqrem: Problemi i vendit…,-  cit. delo, str. 26.

4) Godine 1970. Akademik Burović je uhapšen od E.Hodže, osuđen na 43 godine monstruoznog zatvora, živ odran 10 puta redom, više puta su pokušali i da ga fizički likvidiraju, dok su mu porodicu razorili, sina uhapsili, a kćerku silovali u 4-toj godini života i masakrirali.- REDAKTOR.

5) BUROVIĆ, Kaplan: Albanci nisu Iliri,- studija, imate je u ovom izdanju.

6) Opširno o ovome vidite moje delo: Periodizacija albanskog jezika,- u zbirci studija ILIRËT DHE SHQIPTARËT,- Ženeva 1994, str.37-62.

7) BUDA, Aleks: Ilirët e jugut si problem i historiografisë,- raport, održan 1972. godine na Prvoj Skupštini ilirskih studija u Tirani, objavljen u delu KUVENDI I I STUDIMEVE ILIRE, tom I, Tirana 1974, str. 61

8) AKADEMIA E SHKENCAVE E RPSSH: FJALOR ENCIKLOPEDIK SHQIPTAR,- Tirana 1985, str. 501, kol. II.

9) COMNENAE PORPHYROGENETAE, Anna: ALEKSIAS,- A. Reifferscheid, tom II, knj. XII, 8, 9, Lipsiae B.G. Teubneri, 1884.

10) BUROVIĆ, prof. dr Kaplan: ALBANSKITE ISTORISKI FALSIFIKATI,- intervju, list VEST, Skoplje, 27. februar 2003, str. 21, u četiri broja redom, po dve stranice. Ovaj intervju imate i na engleskom jeziku na sajtu Univerisiteta New Yorka, kao i na mnogim drugim sajtovima, pa i na mnogim drugim jezicima. Godine 2009, pošto albanska mafija nije dozvolila ni na makedonskom jeziku da se objavi kao zasebna knjiga, poznati makedonski novinar Vitomir Dolinski uze smelost i objavi ovaj intervju u Strugi, kao izdanje Izdavačke kuće “Vistinijana”. Iste godine, Makedonska akademija nauka i umetnosti uvela je albanološke teze Akademika Burovića u svoju ENCIKLOPEDIJU MAKEDONIJE, što je izazvalo buru besa I negodovanja među Albancima Albanije i njene dijaspore.- REDAKTOR.

11) ISTORIJSKI INSTITUT CRNE GORE: MONUMENTA MONTENEGRINA,- knjiga III, tom 1, Podgorica 2001, str. 129.

12) AKADEMIA E SHKENCAVE E RPSSH: FJALOR ENCIKLOPEDIK…,- cit. delo, str. 32, kol. II.

13) BARLETI, Marin: HISTORIA E JETËS DHE E VEPRAVET TË SKENDERBEUT,- Tirana 1967, str. 98.

14) Iden: str. 80.

15) MALCOLM, Noel: KOSOVA,- drugo izdanje, Piština-Tirana 2001, str.157 i str. 205.

16) KASTRATI, Jup: HISTORIA E ALBANOLOGJISË,- Tirana 2000, str. 45. U fusnoti 39, on nam navodi delo M.Barlezi-a DE SKODRENSI OBSIDIONE, Francoforti as Moenum, 1578, izdanje III, knjiga I, str. 234, pa nam citira te reči i u latinskom originalu: „Progressus est (Mahometus II) mox in Macedoniam, quae nunc venaculo sermone Albania dictur: quia incolentes eam omnes fere Epirotica lingua vtundur“. I sve to prima i hoće da nam nametne pravo za zdravo, iako sasvim dobro zna da je ovaj isti M.Barlezio pisao da se Drim uliva u zaliv Risna, pa je mogao i za Risan reći da se tu govori albanski, pa i u većini, iako ni dan-danas u Risnu nema žive duše albanske. Isti ovaj M.Barlezio piše da reka Drim „počinje od naroda Makedonije severne oblasti…“ (vidi fusnotu br. 13). Kad M.Barlezio piše koju reč, koja se ne sviđa ovim Albancima, oni su spremni da kažu: „Bez obzira na  niz slabosti, koje su uopšte uzev karakteristične za istoriografiju humanizma…bez obzira na hronološke netačnosti…dela M.Barleti-a postoje kao izvor prve ruke i nezamenliv za istoriju XV veka Albanije….“ Kako se zna, za vreme rimske okupacije Albanija je bila sastavni deo provincije Makedonija. Pa i u vreme M.Barlezi-a mnoge pokrajine današnje Albanije zvale su se Makedonijom. Italijanski misionar Francesco Maria Da Lecce, za koga Albanci misle da je Albanac Italije, 1702. godine našao se u Matu, koji naziva Makedonijom. Pa i dan-danas oblast Golo Brdo Albanije, na zapadu reke Crni Drim, nastanjena je isključivo sa slovenskim Makedoncima. Ali ni za to neće da znaju ovi Albanci, kao ni zato da su u Lumi, oblast današnje Albanije na granici prema Makedoniji, živeli Srbo-Makedonci pravoslavne vere, koji su u XVIII veku konvertirani u muslimansku veru i, zatim, preko muslimanske vere, albanizirani skoro do jednog.

17) AKADEMIA E SHKENCAVE E RP TË SHQIPËRISË – Instituti i Historisë: BURIME TREGIMTARE BIZANTINE PËR HISTORINË E SHQIPËRISË (shek. X-XV),- Tirana 1976, str. 336.

18) AKADEMIA E SHKENCAVE E RPSSH: FJALOR….cit. delo, str. 33, kol. II.

19) Iden: str. 222, kol. II.

20) STRABON: GEOGRAPHIE DE L’IMPERO IMPERIALE,- Paris 1805, str. 18.

21) MALCOLM, Noel: KOSOVA, drugo izdanje, Tirana 2001, str. 142.

22) Iden, str. 130.

23) Iden, str. 154.

24) PULAHA, Selami: Qendresa e armatosur e popullit shqiptar kundër sundimit osman nga fundi i shek. XVII – fillimi i shek. XVIII, nën driten e të dhënave të dokumentave osmane,- časopis  STUDIME HISTORIKE, Br. 3, Tirana 1980, str. 142.

25) UNIVERSITETI SHTETEROR I TIRANES – Instituti i Historisë: HISTORIA E SHQIPERISE,- tom I, Tirana 1959, str.393.

*) Sigurno štamparska greška, jer se reka Drim uliva u more kod gradića Medova, današnji Shengjin, a ne u Risnu i u Boki Kotorskoj.

**) Ova studija, pod naslovom Migriranje Albanaca, napisana je 14. februara 1972. godine, uneta je sprva na albanski jezik kao mikrologija u rukopisnom delu MIKROLOGIJA,- tom I, zatvor u Burelju 1983, str. 50-53; zatim – opet na albanski jezik – objavljena je u knjizi MIKROLOGJIRA,- Ženeva 2000, str. 42-44; u ovom obliku preštampana je na albanski jezik u Akademikovom djelu MË I FORTË SE VDEKJA,- Ženeva 2008, str. 70-83.

Na engleskom jeziku uključena je u korpusu Akademikovog djela WHO ARE ALBANIANS?,- Ženeva 2008, str. 110-124.- REDAKTOR.

Чланак ЕКСПАНЗИЈА АЛБАНАЦА – Документа и чињенице – се појављује прво на ИСКРА.

Među njima se istakao akademik, dr Jovan I. Deretić, kome sam kolegijalno jednim mojim člankom skrenuo pažnju preko I-N SERBSKIH na neodrživost njegove hipoteze o poreklu Albanaca, a kako vidim na internetu (koliko za primer spominjem GLAS DIJASPORE i NOVINAR.de!), ima i drugih koji su mu se suprotstavili, ne ulazeći u naučno dokazivanje. Koristim priliku da Makedonskoj akademiji nauka i umetnosti zahvalim što je moje albanološke teze smelo unela u svoju ENCIKLOPEDIJU, prihvatila ih i, na bazi njih, ona teoretski i tretira albansku dijasporu u Makedoniji, distancirajući se ovako od svega pomenutog i krepko koračajući na putu naučne istine.

NA SAJTU – GLAS DIJASPORE:

–Čini mi se da ljudi, koji se malo ozbiljnije bave istorijom, nisu baš oduševljeni Deretićem.

–Ne čini ti se, zaista je tako!

NA SAJTU NOVINAR.de:

-Meni se čini da…nisu oduševljeni sa g. Deretićem, i njegovim naučnim otkrićima za koja se i ranije znalo…Teze Profesora Dr Kaplana Burovića mogu da drže vodu, da budu naučna istina, i one to jesu, samo tamo gde on opravdano tvrdi da Albanci nisu ilirskog porekla….

I pored toga što su moje albanološke teze poznate na sve strane sveta i na svim jezicima, pa i prihvaćene, vidim da i neki učenici Doktora Deretića tretiraju problem porekla Albanaca preko medija upravo onako kako to on piše i pretendira.

Zato sam primoran da se još jednom zauzmem hipotezom g. Deretića o poreklu Albanaca, da svi vide zašto se ja ne slažem sa njim. Rado ću čekati da mi i g. Deretić kaže zašto se on ne slaže samnom, ako mu to nije zabranjeno.

Po g. Deretiću i njegovim kolegama (Gojko Vukčević, dr Slavenko Terzić, dr Ðorđe Janković, Vladimir B. Sotirović, akademik Mihailo Marković, akademik Mihailo Stanišić i drugi): “Postoje tri teorije o poreklu Albanaca: da su porekom sa Kavkaza, da su mešavina različitih starobalkanskih elemenata, i da su poreklom Iliri”.

Hipotezu o ilirskom poreklu Albanaca tretirao sam opširno u mojoj studiji ALBANCI NISU ILIRI, koju imate na ovom sajtu. Dodajem ovde da je tu hipotezu zastupao i Jovan Cvijić: „BALKANSKO POLUOSTRVO I JUŽNOSLOVENSKE ZEMLJE“ (1. deo).

Deretić i njegove kolege zastupaju onu prvu hipotezu, da su Albanci poreklom sa Kavkaza, braća tamošnjih Albana. Pre njega ovu su hipotezu zastupali papa Pio II Piccolomini (Enea Silvio: DISCRIPTIO EUROPAE ORIENTALIS XV, Roma), italijani: G.A.Magini (MODERNE TAVOLE DI GEOGRAFIA AGGIUNTE A TOLOMEO, cap. sul Eppiro. XV, Roma), i Angelo Mascio (DISCORSO SULL’ ORIGINE, COSTUMI E STATO ATTUALE DELLA NAZIONE ALBANESE, Napoli 1807.). U XIX veku zastupao ju je i francuski konzul u Janini Andri Pukvil, a u XX veku i Josif Visarionovič Stalin. Pod uticajem Stalina, ili pod njegovim pritiskom, izgleda da je ovu hipotezu podržao i sovetsko-ruski historičar Anatol Kliosov.

Ja sam zastupao i zastupam jednu posebnu hipotezu, koju nisam izmislio, već je mukotrpno izgradio kroz decenije, a na bazi naučnih istraživanja i otkrića svetskih naučnika, poznatih albanologa, pa i mojih, ličnih istraživanja i otkrića, a sa kojom su se složili i najveći albanski naučnici, albanolozi. Kako vidim, u poslednje vreme, i sami najobičniji Albanci, sviđalo im se ili ne sviđalo, postepeno je prihvaćaju, pa nam izjavljuju preko medija da za kratko vreme, ova će moja teza nadvladati i među njima.

Naime, Albanci nisu ni sa Kavkaza, niti Iliri, pa ni mešavina različitih starobalkanskih elemenata. Oni su jedan zaseban narod, koji se, kao i svi drugi narodi, mešao i sa drugim narodima, moguće nešto više od svojih balkanskih suseda, što se objašnjava njihovom istorijom bez pisma i, do kasno, bez svoje države. Godine 1908. su ustanovili svoju azbuku, a krajem 1912. su proglasili svoju nezavisnost i počeli da grade svoju prvu državu.

Po Deretiću i njegovim kolegama, koji zastupaju Kavkazsku hipotezu, na istočne padine Kavkaza (današnji Azerbejdžan i Dagestan), u VIII veku naše ere živeo je stočarsko-lovački narod, koji sebe – navodno – naziva Šćipetarima (Brđanima). Taj predeo je u ranom srednjem veku poznat kao Albanija.

U to vreme, Arabljani, u ratnom pohodu, osvajaju pomenute predele. “Šćipetari” se nalaze između Hazara Mojsijevih i vere na severu (koji ih ugnjetavaju velikim porezom) i Arabljana na jugu (koji im nude povlastice i prelaz u Muhamedovu veru). Albanci su se navodno priklonili Arabljanima, koji zatim osvajaju deo južne Italije i Siciliju. Željeći da i tamo etnički i verski učvrste svoj položaj, Arabljani preseljavaju deo Albanaca sa prostora Kavkaza i naseljavaju po novoosvojenim teritorijama Italije. Na ovom prostoru Albanci su se ponovo našli između dve vere – Muhamedove i Hristove. U neprestanim ratovima i preotimanjima teritorija “Šćipetari” su  bili prinuđeni da često prelaze iz jedne u drugu veru, kako bi što lakše obezbedili svoj opstanak.

Gojko Vukčević, iako se slaže sa Deretićem da su Albanci kavkaskog porekla (pa i ilirskog!), u vezi njihovog dolaska na Balkan – ne slaže se sa njim za vreme i itinerar. Po Vukčeviću su Albanci stigli na Balkan pre nove ere i – “preko pripontijskih stepa”.1)

U XI veku naše ere, u Srbiji je vladao car Dobroslav Prvi Vojislav (1024-1065). Braneći Srbiju, potukao je do nogu vizantijskog cara Vasilija Drugog. Kao posledica toga, u Vizantiji je došlo do nereda, pobuna. U južnoj Italili i Siciliji, vizantijski namesnik Ðorđe Manijak pobuni se i krenu na Vizant da se lično ustoliči na prestol cara. On je vojsku spremio u Italiji, ukrcao je na brodove i krenuo prema Draču. Po Deretiću, u toj je vojsci bilo dosta “Šćipetara”, koji su se marta 1043. godine iskrcali u Drač, što više i sa svojim porodicama, ženama i decom, pa i sa imovinom, stokom !!!

Ðorđe Manijak je potučen kod Dojranskog jezera i ubijen od Vizantinaca. Preostali deo vojske se predao, a sa njima i “Šćipetari”. Vizantinci Ðorđa Manijaka su poređani u redove vizantijske vojske, dok su “Šćipetari”  z a m o l i l i  cara Vojislava da im dozvoli da se naselje u okolini Rabana, na padinama planine Jablanica, gde su, kao stočarski narod, čuvali stoku i plaćali porez Srbima.

Da vidite sada zašto se ne slažem sa ovom hipotezom.

Kavkaska Albanija keltskog plemena Albanoi u IV veku p.n.e.

1.- Jezik Albana Kavkaza je bio KENTUM grupe, dok je albanski jezik SATEM grupe. Jedan narod sa satem karakteristikom jezika ne može da bude ni brat, kamoli sin jednog naroda sa kentum karakteristikom, ako prethodno nije pretrpeo promenu substrata svog jezika. Svi albanolozi sveta, pa i sami albanski, tvrde da ovaj jezik nije pretrpeo nikakvu promenu substrata. Sledstveno, Albanci-Šćipetari nemaju nikakve genealoške veze sa Albanima-Albanoima Kavkaza.

Ovo je dovoljno za svakog naučnika, ali, za obične ljude, dodajemo i ovo:

2.- Albanski jezik ima tako mnogo baltičko-slovenskih (u prvom redu litvanskih!) reči, da je svetski poznati austrijski albanolog, akademik, prof. dr Gustav Majer (Meyer, 1850-1900) izjavio da je albanski jezik brat litvanskog jezika. Sa njime su se složili ne samo mnogi poznati svetski albanolozi, već i albanski, pa i najveći albanolog Albanije svih vremena, akademik, prof. dr Ećrem Čabej (Eqrem Çabej, 1908-1980).

Nema sumnje da su se Albanci (koji se tada sigurno nisu zvali ovako!), možda u prvom veku stare ere, stavili u pokret iz koljevke čovečanstva, Indije, zajedno sa slovenskim plemenima, moguće baš sa Litvancima, pa – prelazeći preko Kavkaza – moguće i pored tamošnjih Albana, stigli su na obale Baltičkog mora, gde su dugo živeli u simbiozi sa Litvancima i spasili se asimiliranja njihovim novim pokretom prema srednjoj Evropi i obalama Dunava, kuda su išla i mnoga druga slovenska plemena, ali ne i Litvanci.

3.- Albanski jezik ima tako mnogo rumunskih reči i drugih rumunskih karakteristika, u gramatici i folkloru, da se zamalo rumunizirao. Pomenuti Akademik Čabej, izjavljuje i dokazuje da se albanski jezik formirao u VI veku nove ere upravo u Rumuniji, na padinama planina Karpati i Beskidi. Po njemu i ova dva toponima su albanske reči.

Da ih mongolski Bugari khana Asparuha nisu prebacili 679. godine naše ere preko Dunava, u današnjoj Bugarskoj, u Trakiji, danas Albanci ne bi postojali.

4.- Albanski jezik nema mnogo tračkih reči, ali ih ima. Povodeći se za njima, austrijski akademik, prof. dr Gustav Vajgand (Weigand, 1860-1930), poznat kao najveći albanolog svog vremena, pomislio je da su ovi Albanci tračkog porekla. Ja sam mu se suprotstavio i dokazao da tračke reči albanskog jezika ne dokazuju njihovo tračko poreklo, već njihov itinerar kuda su prošli na putu od Indije do današnje Albanije. Pre mene suprotstavio mu se akademik Hans Krahe.

Živeći sa svojim kozama po planinama Trakije preko jednog veka, oni ne samo što su se spasili asimilacije od slovenskih Bugara, već su i sami asimilirali porodice Tračana, koje su našli po tim vrletima, a koje su tim planinskim životom izbegli ne samo romaniziranje, već i prelaz sa Balkana u današnju Rumuniju, što se desilo sa pradedovima današnjih Rumuna i Vlaha u III veku naše ere. Preko ovih asimiliranih porodica Albanci su bezsumnje asimilirali, usvojili, i koju tračku reč, kao što su neke od onih, koje nam spominje pomenuti Akademik Vajgand.

5.- Albanski jezik ima i bugarskih reči, pa i gramatičkih karakteristika, što nam dokazuje da su ovi Albanci dugo živeli pod bugarskom vlašću. Naime, oni su živeli pod bugarskom vlašću ne samo u Bugarskoj, već i u Albaniji.

Kako se zna, bugarski khan Boris (852-889), na čelu svoje vojske krenuo je u pohod prema srednjem Balkanu, pa i prema obalama mora Jonskog i Jadranskog. Stigao je i do današnje Crne Gore. On je poveo sa sobom ove Albance kao komoru te vojske i smestio ih u Mat, pokrajina današnje srednje Albanije, iznad Tirane, odakle su ga snabdeli ne samo mesom, sirom i drugim mlečnim proizvodima, već i tadanjom strateškom sirovinom – kožom, jako potrebna za vojsku. To se desilo negde sredinom IX veka naše ere.

Jezik ovih Albanaca nam svedoči ovaj itinerar, sa kojim, kako naglasismo, slaže se i Gojko Vukčević, samo što on identificira ove Albance sa Albancima Kavkaza. Da su došli morsim putem, sa Sicilije, kako nam to pretendira Akademik Deretić, sve što spomenusmo u tačkama 2, 3, 4, 5 ne bi postojalo u jeziku ovih Albanaca. Njihovo postojanje je značajna činjenica, koja se ne može poreći. Naprotiv, ona poriče da su ovi Albanci stigli u Albaniju bilo kojim drugim putem.

6.- Da su Albanci-Šćipetari prethodno živeli na obale Kaspiskog mora (u tamošnjoj Albaniji!), pa morem prešli na Siciliju i južnu Italiju, gde su po Deretiću živeli od VIII veka do 1043. godine, to je oko 3 veka (!), bavili bi se i pomorstvom, jer su i u Siciliji i u južnoj Italiji imali more na dohvat ruke, pa makar i tamo živeli po brdima i planinama. Tako bi imali i svoju pomorsku terminologiju, naravno sa primesama južno-italijanskog jezika. Svetski su naučnisi konstatirali da Albanci nemaju ni ribarsku terminologiju, kamoli i pomorsku, a ja sam tome dodao da dan-danas ovi Albanci ne znaju ni da gotove ribu, pa je i ne jedu, sem onih koji su to posle turske okupacije sišli na obali mora i naučili to od Turaka. Pored srpskih reči oni imaju i italijanske, ali severne, venecijanske, koje su delimično poprimili preko srpskog jezika.

7.- Da su Albance prebacili sa Kavkaza na Siciliju Arabljani i da su tako dugo živeli pod njihovu vlast, oni bi imali podosta arapskih reči. Činjenica je da su arapske reči u albanskom jeziku ne samo brojčano najmanje, već i posredstvom turskog jezika, KUR’ANA i islama. Pa i reč ANIJE nisu primili od onih Arabljana, koji su ih navodno prebacili na Siciliju, već od Arabljana severne Afrike, koji su došli na obale Jadrana kao gusari i pirati, zajedno sa turskim okupatorima, u XVI veku.

8.- U Italiji nema ni traga od ovih Albanaca. Današnji Albanci Italije su iz vremena borbi Skenderbega protiv Turaka, a to je XV vek naše ere. Većina njih su bili pravoslavni (pa i danas su takvi!), što ih je sačuvalo od italijanske-katoličke asimilacije. Svi koji su stigli tamo kao katolici, asimilirali su se. Znači, između ovih Albanaca i onih koje zamišljaju Deretić sa svojim kolegama, nema ništa zajedničkog.

Ako u Italiji nema tragova od Deretićevih Albanaca-Šćipetara, ima tragova od jednih drugih, od Albana, koji su bili keltsko pleme. Razlikujte Albane-Kelte od Albanaca-Šćipetara! Ovi, Albani, u IV veku pre n.e., sišli su iz Škotske sa ostalim Keltima, prešli preko Francuske, Švajcarske, Italije i obalom Jadrana stigli do današnje oblasti Mat u Albaniji. Odavde su preko Balkana, Dunava, Rumunije i ruskih stepa, stigli na obale Kaspiskog mora, gde su formirali pomenutu tamošnju Albaniju. Na ovom putu, od Škotske do obala Kaspika, oni su ostavljaji delove svojih plemena, čitava bratstva. Tako su Albani poznati u Italiji još od vremena Rimljana.

Rimski hroničar Pompej Torg piše: “…kažu da su Albani (Kavkaza,- KB) došli nekada sa Herkulom iz Italije, sa Planina Albani (Monti Albani nalaze se na istoku Rima,- moja beleška,- KB), kada je posle ubistva Heriona, gonio njegova stada po Italiji. Pamti se da su, u vreme rata sa Mitridatom, Albani (Kavkaza) pozdravili kao svoju braću vojnike Pompeja”.2)

Nema sumnje da je u vojsci Pompeja bilo i Albana Italije, koji su se na svom maternjem jeziku sporazumeli sa Albanima Kavkaza. U vezi sa ovim ja sam naveo i K.Tacita i Nerona. Opširnije o ovome vidite moju studiju KO SU ALBANOI ?.3)

I na teritoriji koju danas poznajemo imenom Albanija, u oblast Mat, Kelti su ostavili deo plemena, poznato u istoriji pod imenom Albanoi.

Kad su današnji Albanci-Šćipetari stigli iz Rumunije u Mat (po meni, kako sam već naglasio, to je IX vek naše ere: Akademik Čabej kaže X vek !) našli su tu keltske Albanoe, koje su asimilirali, a njihovo etničko ime ALBANOI, poznatom metatezom albanskog jezika L:R prilagodili su svom jeziku u ALËBAN>ARËBAN>ARBAN, i – zaboravljajući svoje dotadašnje etničko ime – nazvali se tako, što nije izuzetan primer. I slovenski Bugari (Andi) nazvali su se ovako po Bugarima khana Asparuha! I Francuzi su se ovako nazvali po imenu nemačkog plemena Franke! I td.

Znači, današnji Albanci-Šćipetari nisu Kelti, niti pomenuto keltsko pleme Albanoi, ali su od tog plemena, sem etničkog imena, preuzeli i mnogo što drugo, da ih je G.Bajrom smatrao za svoje saplemenike i pisao o njima slavopojke.

Da nisu isti narod, dovoljna je činjenica koju spomenusmo još na samom početku ove rasprave: Albanski-šćipetarski jezik je SATEM, a jezik Kelta (i Albanoa) bio je KENTUM.

U jedanaestom veku naše ere ovi Albanci-Šćipetari počinju da izlaze iz oblasti Mata, pošto su se namnožili i više ih ta oblast nije zapremala. Oni silaze i u dračko polje, pa ih je tu regrutirao 1043. godine drački knez, pomenuti Ðorđe Manijak. Znači, nije ih doveo sa Sicilije sa brodovima, kako to pretendira g. Deretić. Ja ne znam gde je to našao on i čime to dokazuje?

Isto tako i ime ŠĆIPETAR, koliko je meni poznato, potiče iz XVIII veka. Gde ga to našao g. Deretić u VIII veku, i to kod Albana Kavkaza?! Albanci su počeli da se nazivaju Šćipetarima ne po brdima, već po orlu = “shkype>shkipe>shqipe” (prononcira se šćipe), a po primeru Turaka, koji se upravo u to vreme nazvaše OSMANLIJE po apelativu osman = “orao”. I jedni i drugi “sinovi orla”. Hrišćanski Albanci, posebno oni koji su se iselili iz Albanije pre turske okupacije i nastanili se u Grčkoj, Crnoj Gori, Srbiji, Makedoniji, Hrvatskoj i Italiji ne poznaju ime ŠĆIPETAR niti ŠĆIPERI. Dr Petar Bogdan (1625-1689), u njegovom delu CUNEUS PROPHETARUM, Padova 1685, napisano na albanskom jeziku, spominje ih isključivo kao Arbën.

Uz ovo treba znati da Albanci, kad su stigli u današnju Albaniju (IX vek), nisu imali glas Š. Samo posle simbioze sa Srbima (IX-XIV vek) oni poprimaju ovaj glas, pa su se, sledstveno, samo od tog vremena mogli i nazvati Šćipetari, sa Š– (oni to njihovim pismom beleže SHQIPTAR).

Posebno, gde je našao Deretić da su ti “Šćipetari” zamolili cara Vojislava da im dozvoli da se naselje u okolini Rabana, na padinama planine Jablanica, kuda su, kao stočarski narod, čuvali stoku i plaćali porez Srbima?! Kako naglasih, Albance je iz Bugarske prebacio u današnju Albaniju, u oblast Mata, pomenuti bugarski khan Boris (moguće i njegov prethodnik!) i dugo su bili njegovi podanici.

Dodajem: u hronici Atalijatisa, gde piše da je Ðorđe Manijak doveo vojsku iz Italije, piše da je u toj njegovoj vojsci, kojom je pošao protiv Vizanta, sem Romeja, Vlaha i Albanaca, bilo i Bugara (pod kojim imenom su se podrazumevali i Srbi!). Da nije on doveo iz Italije i Srbe na Balkan, godine 1043 ?!

9.- Kako je moguće da se teritorija “Šćipetara” sa Kavkaza, nazove i tamo, na Kavkazu, i ovde, na Balkanu, ALBANIJA?! Pa, ako su se ovi Albanci još tamo, na Kavkazu, zvali Šćipetarima (po Deretiću – Brđani!), zašto se i ta “njihova” teritorija nije nazvala po njihovom imenu ŠĆIPERIJA, pa i ovde – na Balkanu?!

Kako je moguće da u II veku naše ere Klod Ptoleme (Claude Ptolémée, II vek n.e.) – po Deretiću – nazove jedan grad Balkanske Albanije ALBANOPOLIS (odredio mu i geografske kordinate: 46° i 41°5’), kad su ovi Albanci (zvani usto i “Šćipetari” !!!) – opet po Deretiću – stigli u ovoj Albaniji godine 1043, u XI veku ?!

Vaistinu, on nam kaže da se tako nazvao taj grad po Belgradu>Beratu, da je ALBANOPOLIS prevod sa srpskog na – na koji to jezik? POLIS je grčka reč, ali ne i ALBANO, pa ni ALBA! Je li moguće da je Ptoleme kombinovao dva jezika u jednoj reči?! I zašto?! Pre bismo rekli da u toponimu ALBANOPOLIS nemamo prevod BEOGRADA, već složenicu od ALBANO (ime plemena Albano-i) i grčke reči POLIS, koja znači “grad”. Odnosno – GRAD ALBANA.

Da je ovo istina svedoči nam činjenica da se današnji grad južne Albanije BERAT (ime ovo koje bez sumnje potiče iz slovenskog jezika, od BELGRAD !), u vreme Ptolemeja nije zvao ni Berat, niti Belgrad, već ANTIPATREA, pa i PULHEROPOLIS. Po današnjem srpskom BEOGRADU nazvao se BELGRAD negde u VII-VIII veku naše ere, a kasnije, negde u XII-XIII veku, Albanci i Vlasi su to deformirali u BERAT.

ALBANOPOLIS su arheolozi identificirali sa selom ZGËRDHESH, u blizini grada TROJA (alb. Kruja), srednja Albanija.

10.- Sasvim je neprihvatljivo da je drački knez prebacio Šćipetare sa Sicilije u Drač (Albanija) – i to – porodično, sa starcima, ženama i decom, pa i sa njihovom pokretnom imovinom, moguće se misli i njihovim kozama. Knez Drača Ðorđe Manijak bio je tada zauzet prikupljanjem vojnika za rat sa svih strana njegovih poseda, a ne prebacivanjem nekakvih Šćipetara sa Sicilije u Drač, gde bi mu – i da su postojali – stvorili nepredviđene probleme i samo za njihovu ishranu, kamoli i smeštaj.

Pre svega o takvoj njihovoj “seobi” nema nikakvog traga, ni na Siciliji (pa ni u južnoj Italiji!), niti u Albaniji, ni u Draču, niti u okolini ovog grada, pa ni u narodnoj tradiciji.

Albanci tada (XI vek) nisu bili baš sasvim malen narod, kao u IX veku, kad su došli iz Bugarske. Za ova dva veka, gde njihovim poznatim enormnim množenjem, gde asimiliranjem Albanoa, Slovena (Srbo-Crnogoraca, Makedonaca i Bugara), Vlaha i Grka, koje su našli u Matu, moguće da su prešli broj od 50.000 duša, pa su iz svoje sredine mogli izvesti i više od 3.000 ratnika, koje je pomenuti drački knez regrutovao u svojoj vojsci kao najamnike (mercenare), plaćajući ih zato delimično unapred.

Ako su ovi došli sa Sicilije, gde su se to smestili u Drač, makar i u okolini Drača?! Ili su ih ratnici vodili za sobom – gde to ?! – za Vizant, Konstantinopolis?! Čime su se oni izdržavali na putu od Drača do Dojranskog jezera? Najmanje 50.000 duša !

Pa i “molba” srpskom vladaru da im dozvoli da se nastane u Raban – kako to pretendira Deretić – ne stoji. Oni su pali u ropstvo vizantijskog vladara, koji je potukao Ðorđa Manijaka, a ne srpskog “cara” Dobroslava Prvog Vojislava!!! Kao takvi, ako nisu pobijeni, pušteni su da se vrate svojim domovima u Mat i dračka sela, gde su ih čekali roditelji, žene i deca.

Preko svega, taj RABAN nije se stvorio čarobnim štapićem, da bi se tu – sa milošću srpskog “cara”(!) – nastanili Šćipetari, već su ga sami ovi Albanci (i preteče Albanoi!) stvorili u obliku ARBAN, a Srbi su – kasnije (!) – metatezom napravili od toga RABAN.

Ovih deset argumenata mislim da su dovoljni za svakoga da se ubedi da hipoteza dr. Jovana J. Deretića ne može opstati. Argumentum ponderantum, non numerandum!

Činjenice, kojima vlada akademik Kaplan Resuli, su jako interesantne i žao mi je što će on, za kratko vreme, 100% demantirati tezu da su Albanci poreklom Iliri. Mi ne možemo demantirati ono što kaže on. Zabezeknuti smo od činjenica koje nam prezantira.

Atrea KOCANI

–albanski intelektualac

Mislim da svoju hipotezu o poreklu Albanaca g. Deretić treba da je iz osnova prostudira, da je protrese strogo kritički i strogo naučno, a imajući u predvid i ovo što mu navedoh. U svakom slučaju, i njegovo i moje pretendiranje, negira poreklo Albanaca od Ilira, za što sam ja, sledeći snažne argumete pomenutog akademika, prof. dr Gustava Vajganda, Wilijama Tomacheka, Hansa Krahea, V. Pârvana, Sextil Puškariu i mnoge druge, izložio u pomenutoj knjizi dokumenta, činjenica i argumenata, kojima sam nedvosmisljeno dokazao da Albanci nisu ni autohtoni, niti Iliri, ponajmanje i Pelazgi. A ovo je važno, primarno. Kojim su putem došli u današnju Albaniju, onim kojim pretendiram ja, ili onim kojim pretendira Doktor Dretić, skoro nema nikakve važnosti.

    Ženeva,

dana 12. marta 2010.*)

___________________

1) VUKČEVIĆ, Gojko: O PORIJEKLU ILIRA, Podgorica, 1992, str. 198.

2) TORG, Pompej: ISTORIJA FILIPA XLII – 3; ALIJEVK.: ANTIČNIE ISTOČNIK PO ISTORII, Baku 1987. Citiramo po VUKČEVIĆ Gojko: cit. delo, str. 73.

3) BUROVIĆ, Kaplan: KO SU ALBANCI ?,- Ženeva 2007, str. 11. Drugo izdanje – IK GAMBIT, Jagodina 2013.

*) U prvom izdanju knjige KO SU ALBANCI ? (2007) ova rasprava ne postoji. Objavljena je sprva na sajtu GLAS DIJASPORE, Libek (Lübeck-Nemačka), 10.IV.2010., a pod naslovom Dokumentirano poreklo Albanaca. Do 2011. ne znamo da ju je ma ko u bilo čemu osporio, pa ni sâm dr. Jovan Deretić. Naprotiv, autoru su stigle i mnoge čestitke. Jedan od njih, Lazar Vujatović, iz Londona, između ostalog piše mu i ovo:  “Морам рећи да сам као Србин фрустриран на САНУ, што не пoсвeћуje већу пажњу вашем научном раду, који је у потпуности потврђен и студијама као што су ове од Владимира Орела. Умјесто тога, САНУ уступа позицију научницима као што је Деретић и Терзић, чији приступ aлбанолошком проблему, или је полумитолошки, у случају Деретића, или рестриктиран на три тезе и никакву другу могућност, осим те три тезе, као што је то код Терзића. Сa вeликим пoштoвaњeм Лaзaр ВУJATOВИћ. »

Dana 15. februara 2011, na sajtu NOVINAR.de, ova je rasprava preštampana sa neznatnim ispravkama. Odmah su je prodiskutirali “Srbin Svetosavac” i “Srpkinja Svetosavka”, koji su se pre neki dan javili na ovom sajtu i kao “komentatori” dopisa Luke Tomovića Vapaj Albanaca. Oboje se klinju u sveca i u keca da su SRBI, i to svetosavski, zakleti PRAVOSLAVNI SRBI, ogorčeni neprijatelji Albanaca. Svetosavac u rukavicama nastojava da ispušti vodu Akademiku Buroviću, a Svetosavka oplakujući ga krokodilskim suzama za patnje koje je pretrpeo po albanskim zatvorima, psuje sve Srbe u – “dupe”, pošto – po njoj – oni obraza nemaju. Svetosavac i Svetosavka su ista osoba, Albanac, nama dobro poznat sa ostalih sajtova, koji svakako intrigira, laje i kleveće protiv Akademika Burovića, nastojavajući da protiv njega nahuška Srbe, koje, preko ovakvih komentara, nastojava da ih dekurajiše, da bi položili oružje pred Albancima, da poreknu srpstvo i okrenuli se protv svog naroda.

Dana 18.II.2011. pojavila se i nekakva druga protuha – PORA61, sa svojim smicalicama i izmišljotinama protiv Ak. Burovića. Mora da je i on “Svetosavac”. Nema riječi, pametni si ovi Albanci, samo što nema psa koji će polokati tu njihovu pamet. Za opširnije u vezi ovih Albanaca koji nam se pretstavljaju srpskim imenima, pa i kao Svetosavci, vidite djelo ALBANSKI BUMERANG Sad Sagića, Ulcinj 2011.

Vlasnik portala NOVINAR.de, koji nam se pretstavlja imenom Srđan Marjanović (mora da je i on neka protuha), pozvao je Akademika Deretića da odgovori Akademiku Buroviću, ali mu se ovaj nije odazvao.

Ova je rasprava objavljena 2011. na stranicama akademikove knjige ODAN I ODRAN. Posle nedelju dana preštampana je na stranicama lista TABLOID, God. VIII, Br. 235, Beograd, 23.VI.2011, ali pod naslovom Albanci, Albani, Albanoi – nije svejedno. Tada se na stranicama TABLOIDA God. VIII, Br, 237, Bgd. 21.VII.2011, pojavio Akademik Deretić komentom Morava nije za neplivače, nedostojnim u svakom pogledu, optužbama i uvredama protiv Akademika Burovića, demostrirajući uz to i notorno nepoznavanje albanoloških problema. Akademik Burović mu je dostojanstveno odgovorio, akademskom akribijom i etikom, pa i humorom, a pod naslovom Nekorektna polemika Akademika Deretića, TABLOID God. VIII, Br. 239, Bgd. 18.VIII.2011. Posle ovoga, na stranicama TABLOIDA God. VIII, Br. 240, Bgd. 01.IX.2011, pojavio se i prof. dr Dragoljub Petrović sa polemikom Istorija ne prihvata površnost, kojom (bez ikakve diskusije!) odbacuje Akademika Burovića, njegove teze, a pravi se kao da je za Akademika Deretića, koga nemilosrdno kritikuje pa ga optužuje i za površnost, demostrirajući i on svoje nepoznavanje albanoloških problema. Akademik Burović je i njemu dostojno odgovorio polemikom Naučni problemi se ne rešavaju glasanjem, TABLOID God. VIII, Br. 241, Bg. 15.IX.2011. Pošto je ovaj Petrović nokautiran, stupio je na ring njegov brat Ilija Petrović, preko portala VASELJENSKA TV.com, Beograd, dana 17. februara 2013., paskvilom, gdje prede i naklapa tobože o Albancima, ništa manje već u 4 nastavaka ovog portala, a pod naslovom ALBANCI. Praveći se kao da tobože piše o Albancima, on se osuo protiv Akademika Burovića, falsifikatima, lažima, intrigama, pa i psovkama i uvredama, sve u stilu nama poznatih albanskih protuha i ličnosti. Iako zna sasvim dobro da su Akademika Albanci na živo odrali 10 puta uzastopno, tražeći od njega pa se izjavi za Albanca, Ilija Petrović ga arbitrarno proglašava za “islamiziranog Albanasa”, pa ga naziva ništa manje već i “šiptarsko lajavo kopile”. Akademik mu je odgovorio svojom opširnom studijom INTRIGE I FALSIFIKATI ILIJE PETROVIĆA, objavljena na tom portalu dana 16. maja, na koju Ilija Petrović nije odgovorio, ali je nahuškao protiv Akademika čitav čopor pasa da laju svakakvim besmislicama, psovkama i uvredama, koje im je sigurno sâm on sastavljao i postavljao na tom portalu kao “komente”. Poslije nekoliko mjeseci ovaj se Ilija pojavio i na portalu ŠTAJERSKE NOVICE.eu, odakle se povukao podvijena repa, demaskiran kao agent titoizma, kao intrigant i falsifikator sa flagrantom i besnom titoističkom mržnjom protiv našeg Aklademika.

Godine 2013, pošto se o ovoj raspravi nastavlja po portalima da se diskutira, Akademik Burović joj je priredio jedno posebno izdanje, zajedno sa svojim diskusijama i komentima čitalaca, a pod naslovom HIPOTEZE O POREKLU ALBANACA.- REDAKTOR.

Чланак АКАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИЋ: ХИПОТЕЗЕ О ПОРЕКЛУ АЛБАНАЦА -Увези ненаучних ставова неких српских научника – се појављује прво на ИСКРА.

Albanci poznaju sasvim dobro francuskog etnografa, geologa i putopisca Ami Bue (Ami Boué, 1794-1881), koji je proputovao uzduž i popreko Albaniju. Pisali su o njemu napise, pa su ga uveli i u njihovu enciklopediju FJALORI ENCIKLOPEDIK SHQIPTAR, Tirana 1985, str. 122, kol. II, gde kažu: „Njegova glavna dela sa interesom za albanska pitanja su LA TURQUIE D’EUROPE (Pariz, 1840) u 4 toma i RECUEIL D’ITINERAIRES DANS LA TURQUIE D’EUROPE (Beč, 1854). Pretstavlja podatke za političku i ekonomsku istoriju Albanije, i za odlike materijalne i duševne kulture (društvena organizacija, stan, odeća; moralne odlike i dr.) Iako daje neke diskutabilne procene, podaci autora imaju poznavalačku istorijsku vrednost.“

U nastavku albanski akademici govore o njegovom doprinosu u oblast geologije, o depozitiranjima kretaka, paleogena i neogena, pa da je između ostalog pisao i o izvoru katrama u Selenici (Albanija), za termomineralne vode Debra (Makedonija) i Fushë Kruje (Albanija), kao i za gipse Vlore (Albanija).

Kako se zna, Debar se nalazi u Republici Makedoniji, ali ga ovi albanski akademici i „internacionalisti“ tretiraju kao svoj, albanski grad, što čine i sa ostalim gradovima eks-Jugoslavije, posebno našim Kosmetom. Ali ne i sa grčkim gradovima i pokrajinama.

U jednom od tih dela Ami Bue je pisao i ovo o Albancima:

“U suštini ovi Arbanasi nisu ništa drugo nego rasa bastarda, pomešana mnogo sa srpskom krvlju, kao što su pomešani Grko-Albanci u Epiru. Oni su došli na mesta odakle su emigrirali Srbi, napustivši ih 1690. i 1737. Njihovi fisovi ili plemena…mnogobrojna su…i sva potiču od mešanih alijansa albano-srpskih”.1)

Ovi Albanci, ne samo u njihovoj enciklopediji, već ni u napisima, kojima su ga tretirali, ne spominju ovo. Apsolutno nigde. Sledstveno nisu mu za ovo ni prebacili nijednu reč, kamoli i da su ga satanizirali, kao što su satanizirali Toma Marnavića zato što je rekao za Skenderbega da je Srbin, da ne govorimo za sataniziranje Vladana Ðorđevića i posebno Kaplana Burovića, koji im je nehotice stao na žulj, obeladanujući neke za njih nepoželjne naučne istine. Jednostavno su prešli preko toga ćutke. A mislimo da su reči “rasa bastarda” Ami Bue mnogo teže od reči “Srbin” Toma Marnavića.

Ami Bue treba da je srećan što nije ni Sloven, kamoli i Srbin, jer bi mu za te reči ovi albanski “komunisti” izvadili ne samo oči, već bi ga i na živo odrali, pa i nepečenog pojeli. A srećan treba da bude i što nije dospeo da upozna i ove nove Albance, koji – busajući se u prsa i za proleterski internacionalizam – pretendiraju za sebe da su čiste, nemešane krvi, i to plave.2)

Skoro jedan vek posle ovog Francuza, godine 1935, osnivač i vođa neoalbanizma (neoshqiptarizmi) Branko Merdžani (Merxhani) piše:

“Albanci nisu čisti i etnički nemešani, jer u svojim žilama imaju slovenske krvi, grčke, turske, arabske, čerkeske, italijanske, francuske, nemačke i druge”.3)

Albanski buržuji mu ne rekoše ništa, ponajmanje da ga bilo kako persekutiraju, kamoli i da ga sataniziraju. Znajući da ovaj osnivač neoalbanizma piše istinu, ali i da militira za albanski nacionalistički prosperitet, oni su mu to samo prekrili sa ćutnjom.

I dok su oni ćutali i tada i sada, albanski “komunisti”, pod zastavom Envera Hodže, a u ime njihovog “proleterskog internacionalizma”, izvadiše te njegove reči iz aršive, otresoše mu prašinu i paučinu, pa ga i mrtvog osudiše, pribiše ga na stub srama kao izdajnika albanskog naroda.

Treba znati da ovaj Branko Merdžani nije bio Albanac. On je bio Vlah, ali se kao i svi drugi Vlasi Albanije nacionalno nije čuo živ, pa je i militirao za stvar albanskog nacionalizma, da bi tako privredio sebi zalogaj hleba. Istovremeno, kako vidite iz njegove izjave, pod maskom neoalbanizma on je militirao i za istorijsku istinu o Albancima, kao i mnogi drugi Vlasi i nevlasi, pa i naši Sloveni, kojima je sudbina odredila da žive na teritoriji današnje Albanije, pod vlast Albanaca.

Albanci su tada (1935) i sada (1982) znali sasvim dobro da Branko Merdžani nije Albanac, već Vlah. Ipak mu to nisu spomenuli ni tada ni sada, jer ime VLAH je u Albaniji bilo (i jeste!) TABU, zabranjeno. Oni su sve Vlase, koji po hrvatskoj WIKIPEDIJI sačinjavaju u Albaniji ništa manje već 302.000 stanovnika, registrirali kao Albance i usiljeno radili i rade na tome da ih asimiliraju4). Osuđivanje Branka Merdžani-a kao Vlaha, pobudilo bi kod ostalih Vlaha nacionalna osećanja i svest, što ni albanski buržuji, pa ni “komunisti” nisu imali računa da izazovu.

Ali eto, i jedan “Albanac” je priznao koktej albanske krvi. Drugi Albanci (Bez navodnika!), nastavljaju da se busaju u prsa da su čiste, neizmešane krvi. U isto vreme oni nam se busaju u prsa i za “proleterski internacionalizam” i svakako osuđuju rasizam, ali samo kod drugih naroda, jer za svoj narod pretendiraju da su savršeni, sasvim besprekorni internacionalisti. Među njima, više no ma ko drugi, upravo ipsissimus Enver Hodža !

Kod nas, u Jugoslaviji, ne samo komunisti, već i najobičniji nacionalisti, ne samo pod zastavom Titovog “komunizma”, već i aktuelno, sada – kad nam se i Titovi “komunisti” busaju u prsa za antikomunizam, ne samo usmeno, već i pismeno, preko njihovih knjiga, priznaju javno da naša, srpska krv, nije baš čista, jer smo je tu i tamo, milom i silom, izmešali sa prolaznicima preko naših teritorija. Koliko za primer vidite delo Mr. Živka B. Markovića KARAÐORÐEVA SRBIJA, Bern 2006.

Na svetu nema naroda čiste krvi. I najveći narodi na svetu, sa svojom vekovnom državom, izmešali su se. Posebno su se izmešali mali narodi, koji su živeli u simbiozi sa drugim narodima, kao i oni koji su bili okupirani i svoju državu su stvorili kasno, kao što je to konkretno slučaj sa Albancima, koji još nisu proslavili ni 100-godišnjicu svoje nezavisnosti.

Sa druge strane, pretendiranje za čistu krv, kako to čini Enver Hodža i njegovi sledbenici, nije samo jedna notorna laž, neistina, već i čisti rasizam.

Bazirajući se na ovu dokumentiranu činjenicu, na jasno vidljivu mešavinu krvi kod ovih Albanaca, pa i na njihovu spoljašnju razliku (Naročito između Albanaca Juga i Severa Albanije!)5), svetski su naučnici izveli zaključak da su Albanci mešavina ostataka raznoraznih postojećih naroda Balkana, pa i onih koji su prohujali kroz Balkan i više ih nigde nema. To je jedna od teza o poreklu ovih Albanaca, koju je prihvatio i zastupa kod nas akademik, prof. dr Milutin Garašanin6), ali koja ne odgovara istini, jer – makoliko bili izmešani Albanci, ipak je postojao jedan gro, jedno jezgro, substrat, koji je nosilac gena i svih drugih odlika ovog naroda, kojim su oni nadvladali pridošlice, ostatke drugih naroda, pa ih i asimilirali, albanizirali. Stvar ova koja se manje-više zbila, kako rekosmo, i sa ostalim narodima Balkana i sveta, kako malim, tako i najvećim.

Zatvor u Burelju,

Albanija, godine 1982.*)

________________

1) BOUE, Ami: RECUEIL D’ITINERAIRES DANS LA TURQUIE D’EUROPE,- Beč, 1854, str. 68.

2) HOXHA, Enver: RREZIKU ANGLO-AMERIKAN PËR SHQIPËRINË, Tirana, 1982, str. 90.

3) MERXHANI, Branko: list ILLYRIA, Tirana, 24.VIII.1935, str. 5.

4) Opširnije o ovome vidite moje delo DENIGRIME ANTI ARUMUNE (ANTIVLAŠKA DENIGRIRANJA), Ženeva, 2009.

5) Razlika između Albanaca Juga, tzv. Toske i Ljabi, sa Albancima Severa, Gege, tako je velika ne samo u izgledu njihovom, već i u jeziku, nošnji, običajima i karakteru, da su neki gotovo s pravom rekli da imamo posla sa dva različita naroda. Posebno, ako uzmemo za dva različita naroda Srbe sa Hrvatima, Bosancima, Makedoncima, Crnogorcima, pa i sa Bugarima. Ako su ovi različiti narodi, utoliko su pre dva različita naroda albanski Toske-Ljabi sa Gegima.

6) SRPSKA AKADEMIJA NAUKA I UMETNOSTI: LES ILLYRIENS ET LES ALBANAIS, Beograd, 1988.

*) Prilikom pripremanja ovog eseja za štampu, pridodata su mu saznanja o Albancima, koja je vreme donelo. Pogrešno, zaboravio sam da ovaj esej unesem u prvo izdanje mog dela KO SU ALBANCI ?, objavljeno godine 2007.

Чланак АКАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИЋ: Коктел албанске крви се појављује прво на ИСКРА.

Pitanjem porekla Albanaca evo će dva veka što se naučnici sveta bave (ima pojedinaca koji pripadaju i ranijim vekovima!), a od početka svog nacionalnog preporoda (1878) bave se i sami Albanci, koji su, prirodno, posebno zainteresirani, pa i impenjirani za to.

Egejska seoba naroda, prema nemačkom akademiku, prof. dr V. Milojčiću (Jugosloven koji je živeo i radio u Zapadnu Nemačku), imala je tri uzastopna vala:

U prvom i drugom valu, vekovi XIII – XI pre naše ere, uzela su učešće grčka plemena, koja silaze iz Centralne Evrope i smeštaju se na Balkan, na obale Egejskog mora, Male Azije i Istočnog Mediterana, pa su svojim brodovima dospeli i do obala Severne Afrike, kao i do obala JužneI talije – Sicilije, tamaneći i asimilirajući Pelazge.

U trećem valu, vekovi IX-VIII p.n.e., uzela su učešće plemena poznata pod zajedničkim imenom Iliri, koja isto tako silaze iz Centralne Evrope i smeštaju se na Zapadni deo Balkana, konkretno: u Severo-istočnoj Italiji, Sloveniji, Hrvatskoj (duž obala Jadranskog mora, Dalmacija), u Bosni, Hercegovini, Crnoj Gori i u predelima današnje Severne i Srednje Albanije. Kako se zna, ova plemena su se često premeštala iz jedne oblasti u drugu, pa su tako prispela i do obala Lihnidnih jezera (Ohridsko i Prespansko) u Makedoniji, do obala reke Vardar, pa i do Morave, Dunava i Save.

Sa akademikom Milojčić složili su se svi naučnici sveta, izuzev albanskih ekstremnih nacionalista, koji – pretendiraju za sebe da su Iliri. Izuzetak čini prof. Aleks Buda (1911-1993), predsednik Akademije nauka Albanije, koji priznaje da su Iliri došli na Balkan iz Srednje i Severne Evrope, u kasna vremena, zajedno sa kulturom gvožđa.1)

Drugi Albanci pretendiraju da su Iliri došli na Balkan pre Grka, jer – pošto uvideše da ne mogu dokazati da su autohtoni, ni Pelazgi – hteli bi da budu bar prvi došljaci na Balkan, pre svakog drugog naroda. U toj kolotečini među Albancima (pa i među njihovim „akademicima“!) ima i takvih superkluga (pametnjakovića), koji i dan-danas pretendiraju da su Iliri i Pelazgi isti narod2), da su Iliri promenili svoj substrat i tako proizašli od Pelazga, kao Trojanci, Tračani (Dačani, Geti, Dardanci), Serboni, Sarmati, Andi, antički Makedonci, Etrurci, Latini, Kelti i dr., koji su to učinili bez promene substrata, iako – kako sam to izneo u jednoj drugoj studiji3) – svetski naučnici, pa i najveći albanski istoričari (sami oni!), već su javno i službeno priznali da Albanci sa Pelazgima nemaju nikakve veze.

Isto tako i Iliri sa Pelazgima nemaju nikakve veze. To su dva sasvim drukčija naroda, ma da su oba Indoevropljani, ali sa sasvim posebnim jezičnim karakteristikama. Dok je jezik Pelazga, koji su ušli na Balkan preko Male Azije i Mramornog mora, imao karakteristiku SATEM, ilirski je imao karakteristiku KENTUM. Jedan narod sa karakteristikom kentum, bez promene substrata ne može proizaći iz jednog jezika sa karakteristikom satem. I samo ovo je dovoljno da se obori pretendiranje Albanaca da su Iliri pelaškog porekla. Mi se nećemo baviti opširnije ovim problemom, pošto je naučno tretiran od drugih, koji su se složili sa pomenutim nemačkim Akademikom Milojčić, pa i sa austrijskim Akademikom Majer, koji nam je naučno dokazao da Albanci nemaju ništa zajedničkog sa Pelazgima.

Iliri su se smestili na Balkanu po ognjištima Pelazga i Grka, pa i Tračana – kako kaže Karl Paul (Carl Paul, 1839-1901), koje su proterali, tamanili ili i asimilirali, obična stvar u ta vremena sa svim narodima. Kasnije, kad će se ojačati grčki elemenat po primorskim gradovima Jadrana, izgrađenih od grčkih kolonista, Iliri će se podvrći grciziranju, koje je prekinuto invazijom Rimljana na obale Jadrana u II-I veku pre nove ere.

Prvi koji spominje Ilire je istoričar antičke Grčke Herodot (oko 490-425), poznat kao Otac istorije. Znači, u vreme Trojanskog rata (vek XI) Iliri nisu bili na Balkanu, jer – da su bili – spomenuli bi ih u nama svima poznate grčke epove ILIJADA i ODISEJA, kao što se spominju svi drugi narodi tog vremena. Nespominjanje Ilira je i jedan argumenat da oni nisu proizašli od Pelazga. Dardanci se spominju, što znači da ovi nisu Iliri.

Upola grcizirani, duž rimske okupacije, Iliri su se podložili romaniziranju i hrišćaniziranju, koje im dođe iz Rima sa rimskim konsulom Emilianus Paulus, poznat kasnije kao Sveti Pavle. Do kraja rimske periode Iliri su se romanizirali potpuno, za što je na poseban način doprinela crkva i hrišćanstvo, koje nisu tolerisale politeizam. Pošto Rimljani prihvatiše hrišćanstvo, ono je postalo snažna poluga za romaniziranje svih naroda Rimske imperije i učvršćivanje vlasti rimskih konsula i imperatora u pokorenim zemljama. Ovako, sa isključenjem Grka, romanizirali su se ne samo nepismeni Iliri, već i pismeni Etrurci, svi narodi Apeninskog poluostrva, narodi Iberskog poluostrva, Španci, Portugalci, zatim Francuzi (Gali), narodi Balkana, Albanoi, Tračani, Dačani, Rumuni, Vlasi, Dardanci, pa i dobar deo Grka.

Sve do početka grciziranja, Iliri su živeli u primitivnoj zajednici, ma da su tu i tamo i oni imali robove. Grciziranjem i, posebno romaniziranjem, raspala se njihova primitivna zajednica i plemensko ustrojstvo. Iz dana u dan u njihov život sve dublje i dublje prodiru robovlasnički elementi života i ustrojstva.

Kao primitivan narod, Iliri nikada nisu upotrebljavali njihov jezik u pisane stvari, pa ni na svom nadgrobnom kamenju. Opismenjeni Iliri upotrebljavali su isključivo ili grčki, ili latinski jezik i pismo, jer su se samo preko tih jezika kulturno uzdizali i sporazumevali. Tako da do danas nije otkriven nijedan tekst na ilirskom jeziku. Prema tome, ilirski se jezik ne poznaje. I pored toga, bazirajući se na neke reči, koje su sačuvane i stigle do naših dana posredstvom drugih jezika, nauka je konstatirala da je ilirski jezik bio tipa KENTUM.

U IV veku p.n.e. desila se tzv. Seoba Kelta. Ova je seoba potresla i Balkan, pa i predele današnje Srednje Albanije, gde su živeli Iliri. Većina Kelta se povukla sa Balkana i nastavila svoj put preko današnje Rumunije, Ukrajine, Rusije, prema Kavkazu i obalama Kaspiskog mora. Ali su tu i tamo, gde god su našli pogodne uslove za život, ostala pojedina plemena, bratstva. Tako su u Matu, pokrajina današnje Srednje Albanije, ostali delovi plemena Albanoi, više bratstava, o kojima sam pisao u mojoj studiji Ko su Albanoi?.

Duž vekova III-V naše ere Balkan su preplavili tzv. Varvari, Goti, Vizigoti, Ostrogoti, Gali, Sarmati, Alani, Markomani, Huni, Avari, koji ga opljačkase, spališe i opustošiše. Evo šta piše Sv. Jeronim iz Stridona Dalmacije, hroničar kraja IV veka:

„Ježim se kad pomišljam da prikažem razaranja našeg vremena. Ima više od 12 godina što krv teče kao reka: Goti, Sarmati, Alani, Markomani pustoše i pljačkaju Trakiju, Makedoniju, Dardaniju, Tesaliju, Akaju, Epir i svu Panoniju. Svuda nasilja, teror, svuda uzdasi, svuda strašna figura smrti. Za ovo svedok je Ilirija, svedok je Trakija, svedok je i mesto gde sam se rodio, gde se sve razori, sem neba i zemlje, drača i gustih šuma.„4)

Varvari nisu samo ubijali, već su odvodili i sa sobom, putevima njihovih pustošenja, desetinama i stotinama hiljada zarobljenika, sve pretvoreno u roblje, sve odvedeno sa Balkana. Sledstveno, posle ovih razaranja i pustošenja stanovništvo Balkana se mnogo-mnogo proredilo.

U ovo vreme počinju i Sloveni da prelaze Dunav. U početku sa Avarima, kao izvidne jedinice, koje su isto tako pustošile i pljačkale, a zatim su počeli da prelaze Dunav i sa porodicama, te više nisu pljačkali, već su se nastanjivali u opustošenim predelima, kao sedentarni zemljoradnici, koji više nisu mislili da se otuda udalje. Oni su se tu nastanjivali za stalno. Pozivani su za to i od vizantijskih imperatora, pošto su opustošeni predeli trebali da se ekonomski obnove, a granica na severu imperije da se brani od novih Varvara i pljačkaša. Oni koji nisu pozvani od imperatora, prelazili su Dunav samovoljno i snagom svog oružja osvajali teritorije i gradove, pa i takva utvrđenja kao što je bio Durrhachium (Drač, glavni današnji primorski grad Albanije). Godine 548. nove ere Sloveni, pradedovi današnjih Srbo-Crnogoraca i Makedonaca, snagom svog oružja osvojiše Durrhachium.

Naglašavam ovde da je jedan deo ovih Slovena stigao na Balkan vekovima pre, zajedno sa Pelazgima, koji su ušli na Balkan preko Male Azije. Kad su stigli na Balkan Iliri, Sloveni su se povukli na severu Dunava. Jedan deo ovih Slovena opstali su tu, na teritoriji današnje Rumunije i njih poznaje istorija sa imenom Andi. Drugi deo, sada i oni poznati sa imenom Serboni, nastavili su svoju seobu do Kavkaza, gde ih beleži Ptolomej u II veku naše ere. Negde u to vreme oni se vraćaju prema Srednjoj Evropi i, zajedno sa ostalim Slovenima, opet silaze na obale Dunava i, odavde, kako smo rekli, iznova ulaze na Balkan.

Ovi Sloveni, koji dolaze sa ruskih stepa, i pogotovo Dačani, koji se u II-III veku nove ere sele sa Balkana i nastanjuju se u današnjoj Rumuniji, izazvali su novu seobu Anda, koji prelaze Dunav i, u III veku naše ere, nastanjuju se u Trakiji, teritorija današnje Bugarske.

U kakvom su stanju našli Sloveni Kosovo, kad su se tu nastanili u V veku, eto što priznaju sami albanski istoričari:

„Godine 441, Atila, vođa Huna…osvoji, pograbi i poruši jedan veliki broj gradova Makedonije i Ilirije, i posebno u Dardaniji (= Kosovo). Vizantijski istoričar Prisk, koji je prošao po ovim oblastima sa jednom delegacijom, koja se upravila za na dvor Atile, kaže nam da je Dardanija pretvorena u nenastanjenu pustinju, koju su bile prekrile šume. Kuda god su prošli, Huni su pljačkali i odvodili sa sobom jedan veliki broj stanovništva kao ratne zarobljenike. Među ovim robovima, Prisk kaže da je video i Ilire sa obala mora“.5)

Neki albanski “naučnici”, pretendirajući da su Iliri i da su u odnosu na Slovene bili jako razvijeni, na jednom neuporedivo višem kulturnom stupnju, prave svakakva besmislena upoređenja i poniženja Slovena, posebno Srba. Englez Noel Malcolm, koji se povodi za njima piše:

“Prve opise za njih (Srbe) ostavili su nam vizantiski autori, koji nam ih opisuju kao divlje stanovništvo, više stočarsko negoli poljoprivredno, sa mnogo glavara, ali bez vrhovnog vođe. Za jedno plemensko stanovništvo, sa jednim prilično niskim stepenom materijalne kulture, prispeće na obale Dunava i njihov pogled prema jugu, može se uporediti sa jednim ogladnelim čovekom, koji oslanja svoje lice na izlog dućana pun prehranbenih artikala”.6)

Prethodne opise vizantijskih autora gospodin Malcolm izgleda nije ni video, jer i on vidi samo ono što se sviđa veliko-albanskim šovinistima i rasistima. Činjenica je neosporna da Sloveni nisu nasledili “procvetali” Balkan engleskog falsifikatora istorije Malcolm, već “nenastanjenu pustinju” vizantijskog istoričara Prisk. Jako proređeno stanovništvo Balkana Sloveni su asimilirali, izuzev Grka, Albano-a, Rumuna i Vlaha. Delimično su i njih asimilirali, ali ne sve. U predelima današnje Grčke, ne samo što nisu asimilirali Grke, već su Grci asimilirali Slovene, kao što su ih tu i tamo asimilirali i Rumuni, pa i Vlasi.

Posle VI veka Iliri se više ne spominju u nikakve napise. Poslednji ostaci Ilira pretopeni su sa Slovenima duž njihovog zajedničkog života.

U srednjem veku, po raznim napisima, srećemo opet ime Ilira i Ilirija, ali sada se tim imenima podrazumevaju Sloveni i Srbija, Makedonija, Crna Gora, Bosna i Hercegovina, Hrvatska.

U srednjem veku, upravo godine 1043., po prvi put u istoriji čovečanstva spominju se i Albanci-Šćipetari na teritoriji današnje Albanije, upravo u njenom srednjem delu, u poleđini grada Drač, kako se tada na srpskom jeziku zvao taj grad, poznat u antička doba pod imenom Epidamnus, zatim Durrhachium.

Te godine, 1043, pod komandom dračkog kneza Ðorđa Manijaka, jedna vojska od Normana, Bugara, Grka i Albanaca (arvanitai), krenula je preko Ohrida za Thesaloniqi (Solun) i otuda u pravcu Carigrada. Hroničar tog vremena, Michael Attaleiates, u jednom svom spisu spominje to i, uz to – Albance. Ana Komnen, koja je iz XI i XII veka, odredila je i granice tadašnje Albanije. Ona kaže da se u XI-XII veku Albanija prostirala u predelu između reke Crni Drim (na Istoku) i Jadranskog mora (na zapadu), i – na severu – do reke Drim, a na jugu do reke Škumbini. I Marino Barlecio (Barlezio, 1460-1512) kaže da se Epiroti (= Albanci) i Epir (Albanija) prostiru na sever do reke Drim, da preko Drima nema Albanaca, pošto tamo žive Iliri (= Sloveni). Skadar, od 910. godine naše ere i za 500 godina redom bio je prestonica Crne Gore i Srbije. Mi možemo slobodno verovati Barleciu, jer je tada živeo u Skadru, borio se rame uz rame sa Ilirima (Slovenima) za odbranu Skadra od turskog napada i, sve što piše, video je svojim očima. On je autor dobro poznatog dela DE OBSIDIONE SCODRENSI (OPSADA SKADRA), objavljeno na latinskom jeziku u Veneciji 1504. godine. Ovo nam kažu i ostali istoričari tog vremena, pa i takvi autori koje Albanci smatraju za svoje. Koliko za primer spomenuću biskupe Marin Bici i Petar Mazarek. Za obojicu Albanci pretendiraju da su njihovi, Albanci. Ovo nam u poslednje vreme reče i Englez Robert Elsije, poznat kao veliki prijatelj Albanaca. Evo kako se on konkreto izražava:

« U Srednjem veku nije bilo mnogo albanskog stanovništva po primorskim albanskim gradovima. Stanovnici Durresa (Drača) bili su pretežno Venecijanci, Grci, Jevreji i Sloveni. U Skadar su živeli Venecijanci i Sloveni, dok u Vlori Grci Vizantinci ».7)

Ne znajući oklen su stigli na Balkan Albanci, u početku naš Dalmatinac Tuberone Cervo (1455 – 1527), poznat kao istoričar, a zatim i norveški naučnik, istoričar i akademik, prof. dr Hans Tunman (Hans Erich Thunmann, 1746-1778), postaviše hipotezu o poreklu Albanaca od Pelazga, koju prihvatiše skoro svi, posebno August Šlaiher i Georg fon Han, dva najveća pelazgomana svih vremena, koje su nadmašili, razume se, samo albanski pelazgomani.

Svima dobro poznati austrijski akademik, prof. dr Gustav Majer, pošto je strogo naučnom analizom oborio hipotezu o poreklu Albanaca od Pelazga i – pošto je rekao da su Albanci bratski narod sa baltičko-slovenskim Litvancima – prvi je koji lansira novu hipotezu o Albancima. On je rekao da je albanski jezik nastavak jednog dijalekta ilirskog jezika8). A ovo znači da su i Albanci ili Iliri, ili sinovi Ilira. On je to samo rekao, pretpostavio. Apsolutno ničim nam to nije dokazao.

Zbog toga što su u to vreme Albanci bili slabo poznati, a o njihovom jeziku nisu postojale nikakve studije, kao i zato što su u to vreme naučna istraživanja o narodima bila podložena romantizmu, pretpostavka Gustava Majera (a pre njega imamo slovenskog istoričara T.Cervo i srpskog biskupa Petra Mazareka!) je prihvaćena kao OPINIO COMMUNIS i naučnici su se držali nje sve do početka XX veka. U istoriji albanologije su poznati kao veliki iliromani Leak, Hahn, Xylander, Miklošić, Meyer, Jokl, Pedersen, Krečmer, Cimohovski, pa i mnogi naši: Milan Šuflaj, Dimitar Tucović, Henrik Barić, Ljubo Bulatović-Ibrijski, Božidar Ferjančić, Momčilo Spremić, Bogoljub Hrabak, Mirko Bajraktarević, Živko Avramovski, Gojko Vukčević, Dragoslav Srejović, Borivoje Čović, Relja Novaković i dr. Među nealbancima, ovi poslednji, zajedno sa Hrvatom Antun Majer, moguće su poslednji Mohikanci te hipoteze. U toj romantičnoj, prednaučnoj fazi razvoja albanoloških studija, zbog nedostatka dokumenata i naučnih činjenica, svi su oni intuitivo pretpostavili da su Albanci genealoški sledbenici Ilira, pa i Pelazga. Neki nastavljaju da kažu to i dan-danas, štaviše i sa fanatičkim i najfundamentalističkim insistiranjem, ne uzimajući ni najmanje u obzir naučnu istinu! Za njih je albanski jezik upravni nastavak ilirskog jezika. Sledstveno, i Albanci su za njih upravni, genetički sledbenici Ilira.

Ponavljam: P r e t p o s t a v i l i ! Apsolutno niko od njih ničim to nije dokazao. Znači, imamo posla samo sa jednom najobičnijom pretpostavkom, sa jednom hipotezom, u čiji prilog nijedan od onih, koji su je lansirali ili prihvatili, ne samo što nije doneo nikakav naučni argumenat, već se nije ni pobrinuo za to. Ni za ilirsku, kamoli i za pelašku. Tako Franz Miklošić kaže: „današnji albanski jezik, koji mi smatramo za nastavak ilirskog jezika“9). Kao Miklošić, koji nam ne pretstavlja nikakav argumenat o ilirskom poreklu albanskog jezika, tako su postupili i svi ostali.

Pomenuti Albanac Aleks Buda kaže da Tunman i Han su „u romantičnoj fazi albanoloških studija…polazeći samo od formalnih jezičnih kriterija, uzimajući svaki stari indoevropski elemenat onomastike za ilirski i svaku staru karakteristiku predistorijske keramike Centralno-Istočne Evrope kao ilirsku, prešlo se u PANILIRIZAM, koji je vladao do 30-tih godina ovoga veka (XX,- KB). Pioniri panilirizma bili su arheolozi i filolozi G.Kossina, R.Much. C.Schuchhardt, J.Pokorny…Uticaji ovih koncepcija nisu nestali ni danas potpuno“.10)

Albanci su kasno sišli na polju nauke, pa i svoje albanologije. Među njima mislim da su prvi neki iz albanske dijaspore u Italiji, obrazovani po italijanskim školama, koji su bili pod uticajem pomenutih svetskih naučnika. Albanci Albanije, sve do njihovog nacionalnog preporoda, nisu ni nos privirili u albanologiji ni u kom pravcu. Oni su masovno bili nepismeni. Albanski akademik, prof. Dimitar Šuterići (Dhimitër Shuteriqi, 1915-2003), piše da su se u ta vremena pismeni Albanci brojali na prste jedne ruke. Ali, kad se opismeniše, posebno kad im postade jasno da je pelaška hipoteza naučno oborena i neodrživa, neprihvatljiva od svetskih naučnika11), oni se grčevito uhvatiše za ilirsko-albansku hipotezu, kao davljenik koji se hvata za slamku, ma da još uvek među njima tu i tamo srećemo i po kojeg Pelazga.

Prihvatanje ovih hipoteza od strane Albanaca odgovaralo je, prijalo je njihovim nacionalnim i nacionalističkim interesima i stremljenjima, aspiracijama. Albanski nacionalisti, ne samo što je srdačno prihvatiše, već – pretendirajući da je ona neosporno i dokazana – vihorili su je kao zastavu svojih pretenzija, pa je pretvoriše i u ubojno koplje za njihov nacionalni preporod i njihova pretendiranja na teritorije susednih naroda i država, koje smatraju dan-danas kao svoju prćiju, legitimno nasljedstvo „svojih“ pelaško-ilirskih pradedova.

Upravo zato su se oni upinjali i upinju se na nju i dan-danas. Oni su bili i jesu spremni da proglase za zakletog neprijatelja albanskog naroda svakoga ko i posumnja u tu hipotezu, da ga sataniziraju, pa i da ga ubiju. U jednoj drugoj studiji mi smo spomenuli kao takvog Albanca Mojkom Zeqo. Ovde ćemo spomenuti drugog Albanca, Albert Kotini, koji me proglasio za antialbanca zato što se ne slažem sa njihovom falsifikovanom istorijom, što se ne slažem sa njihovim pretendiranjem da su autohtoni, sledbenici Ilira, pa i Pelazga.12)

Kao iliromani istakli su se među Albancima akademici, prof. dr Ećrem Čabej (Eqrem Çabej, 1908-1980), dr Aleks Buda (1911-1993), prof. Šaban Demiraj (Shaban Demiraj), prof. dr Androkli Kostallari, Muzafer Korkuti, Muzafer Džadžiu (Myzafer Xhaxhiu), Zef Mirdita, Skender Rizaj, Ali Hadri, a u poslednje vreme – moguće kao njihov poslednji Mohikanac – i Ismail Kadare, pa i mnogi drugi, koji – kao ovaj poslednji – nemajući ni pojma o albanološkim problemima, stavljaju nam veliko-albansku politiku albanske feudo-buržuazije u prvi plan svojih „naučnih“ istraživanja i pretendiranja, stvar koju im je tražio njihov führer Enver Hodža, koji je i javno priznao da oni svoju politiku imaju u prvi plan i da – sledstveno – njihovoj nauci nedostaje naučna objektivnost.13)

Vremenom, novo pokolenje svetskih naučnika, otcepivši se od prednaučnih, intuitivnih i romantičnih stavova, koji su vladali u albanologiji do prvog frtalja XX veka, otkrili su takve naučne činjenice, na bazi kojih im rezultira da Albanci ne samo što nisu genealoški sledbenici Pelazga, već ni sledbenici Ilira. Tako oni ustaju protiv hipoteze o ilirskom poreklu Albanaca, iznoseći za to dokumenta, činjenice i svoje strogo naučne argumente. Među prvima su Adelung (Johann Christoph Adelung, 1732-1806)14) i Kopitar (Jernej Kopitar, 1780-1844)15). Samo što se ni oni nisu zauzeli i dokazivanjem svoje hipoteze o neilirskom poreklu albanskog jezika. Tako da zasluga početnika ove nove hipoteze pripada austrijskom arheologu Karl Paulu (Carl Paul), koji, u podršci hipoteze svojih prethodnika da albanski jezik nema veze sa ilirskim, donosi nam prvi naučni argumenat: KENTUM-SATEM, koji je i glavni argumenat, najvažniji16). Tezi Karla Paula da Albanci nisu Iliri dali su svoju svestranu podršku sa serioznim naučnim argumentima skoro svi naučnici vremena, među koje zaslužuju da se spominju: Hermann Hirt, Gustav Weigand, Vladimir Georgiev, I.I.Russu, Grigore Brânkuch, Hans Krahe (u delu ALTEN BALKANILYR, HAMER 74), J.Pokorny, Paul Kretschmer, V.Pârvan, S.Puškariu, jugoslovenski akademici prof. dr Henrik Barić, prof. dr Ivan Popović, prof. dr Kaplan Burović,  Makedonaci dr Risto Ivanovski, dr. Petar Popovski i puno drugih. Oni ne samo što se slažu sa tezom o neilirskom poreklu Albanaca, već svaki od njih, studirajući problem prudentno, sa naučnom akribijom, znači bez pristrasnosti i kojekakvih tendencija, pretstavili su nam i svoje argumente o tome, sasvim naučne, istorijske i jezične, zatim etnografske, foklorističke, antroponimiske i arheološke. Oni i njihovi sledbenici poređali su niz sasvim ubedlivih argumenata, kojima naučno i nedvosmisljeno dokazuju da Albanci ne samo što nemaju nikakve genealoške veze sa Pelazgima, već ni sa Ilirima.

Tako nemački akademik, prof. dr. Gustav Vajgand (G.Weigand, 1860 – 1930), linguista i balkanolog, posebno poznat kao istraživač rumunskog i aromunskog (vlaškog) jezika, pošto se zauzeo i studiranjem ostalih jezika Jugo-istočne Evrope, naročito albanskog i bugarskog, za što je preduzeo i putovanja u te zemlje, da bi se na licu mesta upoznao sa fenomenima i istinom, pretstavi svetu njegovih 12 argumenata17), kojima nam na sasvim naučan način i sasvim neoporecivo dokaza da Albanci nemaju ništa zajedničkog sa Ilirima. Otkrića akademika Vajganda pobudila su interesovanje za njegovu tezu mnogih svetskih naučnika, koji se sada aktivno i strogo naučno bave albanološkim problemima, među kojima ću spomenuti ovde nemačkog naučnika, akademika prof. dr Hermanna Hirta, koji – suprotstavlajući se Paulu Kretschmeru o ilirskom poreklu Albanaca i njihovog jezika – donosi nam 6 glavnih argumenata18) da Albanci sa Ilirima nemaju ništa zajedničkog; pa bugarskog naučnika, akademika prof. dr Vladimira Georgieva, koji ređa 15 argumernata o tome, pa i naš akademik svetskog glasa prof. dr Henrik Barić, koji pridodaje 4 novih argumenata, zatim rumunski naučnici – akademik prof. dr V.Pârvan i akademik prof. dr Sextil Puşkariu, pa i – kako se albanski predsednik Akademije nauka dr Aleks Buda izrazio – čitav jedan kvart drugih naučnika i akademika, profesora i doktora nauka, koji prihvatiše hipotezu Karla Paula i snažno su je podržali i podržavaju je svojim naučnim otkrićima, priloživši nove argumente o nepostojanju ma kakve veze između Ilira i Albanaca. Među njima – i ja, koji sam ova istraživanja započeo još 1955. godine kao student albanologije u Skoplju, pa ih nastavljam evo punih 50 godina. Bazirajući se na ono što su otkrili moji prethodnici i ono što sam lično otkrio, konstatirao i dodao, navodim ovih 15 argjumenata o nepostojanju ma kakve genealoške veze između Ilira i Albanaca:

1.– Argumenat KENTUM – SATEM.

2.– Antički toponimi Albanije.

3.– Broj pozajmica iz starogrčkog jezika.

4.– Put pozajmica iz latinskog jezika.

5.- Romanizacija.

6.– Pomorska i ribarska terminologija.

7.-Albanci se ne spominju u ranom srednjem veku na teritorijama gde aktuelno žive.

8.-Homo Georgicos.

9.- Slaganja albanskog jezika sa baltičko-slovenskim jezicima.

10.-Rumunsko-albanska slaganja.

11.-Nedostatak tragova starog dalmatskog uticaja.

12.– Keltski elementi kod Albanaca.

13.- Hrišćanstvo.

14.-Arheološki i drugi dokazi materijalne i duševne kulture albanskog naroda.

15.- Analiza ADN.

Da sada uzmemo u detaljnu naučnu analizu svaki argumenat posebno, da bismo videli o čemu je reč i u čemu je stvar:

1. 1.- Argumenat KENTUM – SATEM.

Autor ovog argumenta je pomenuti nemački naučnik, akademik prof. dr Karl Paul, ali ga obrazložio naučno drugi nemački naučnik, akademik, prof. dr Hermann Hirt, koji kaže: „Jezik Veneta, koji su prema Herodotu bili Iliri, bio je jedan KENTUM jezik. I od jezičnih ostataka ostalih Ilira izlazi da su oni imali jezik KENTUM“. U nastavku H.Hirt nam navodi, između ostalih, ime ilirskog vojskovodje Vescleves, ime Voltureks, ime plemena Agriañes ili Agrìai i dr. Polazeći od ovog argumenta, H.Hirt kaže da „albanski jezik sa ilirskim nema veze“. (Cit. delo, str. 179-188.)

Profesor Berlinskog univerziteta, Franc Bop (Bopp, 1791-1867), poznati nemački lingvista, glavni osnivač komparativne istorijske indoevropske lingvistike, studirao je i albanski jezik i, pošto je učinio manje više celovitu istorijsku analizu gramatičkoj strukturi i nekim leksičkim elementima albanskog jezika, definitivno je utvrdio da je taj jezik deo indoevropske jezične familije, gde zauzima jedno posebno mesto, kao zaseban jezik19). Kasnijim studijama, svi svetski naučnici, koliko za primer spominjemo Xylander-a20), Barić-a, pa i najpoznatiji albanolozi Albanije, nisu učinili ništa drugo, samo što su potvrdili konstatacije profesora Bopa.

Indoevropski jezici, duž njihovog istorijskog razvoja, evoluirali su sve više i više, odvajajući se i udaljujući se jedan od drugog. Ovaj razvoj, vremenom, doneo je takve promene u svim njihovim fonetičkim podsistemima i gramatičkoj strukturi, da su se oni korenito razlikovali jedan od drugog. Oslanjajući se na način kako su pojedini jezici reflektirali palatale, podeleni su u dve velike mnogo stare « dijalektalne » grupe, koje – prema vladajućem mišljenju – tu promenu palatala treba da su izvršile još u drugom milenijumu pre nove ere.21)

Ove dve stare jezične grupe su SATEM i KENTUM, nazvane ovako prema broju STO njihovih jezika. Priznali su ovo svi svetski naučnici, Pedersen, Krečmer, pa i Andre Martine (André Martinet), jedan od najvećih lingvista današnjice, strukturalist i osnivač funkcionalne lingvistike, profesor u L’Ecole pratique des hautes Etudes, a zatim i profesor na Sorboni: 10 godina je predavao i na Universitetu Kolumbija u Njujorku.22)

Glavna razlika između ove dve jezične grupe konsistira u načinu reflektiranja indoevropskih palatala k`, g` (= ћ, ђ). Evo da uporedimo nekoliko reči latinskog kentum jezika sa sanskritskim satem jezikom:

LATISKI : CENTUM « sto », COR / CORDIS « srce » ; -LINGUA « jezik », -AQUA « voda », AGÔ « činim » ,GENER « zet » i td.

SANSKRITSKI : SHATAM « sto », KRAVIS, KRAVYAM « meso », PANČA « pet » (<*PENQUE), YUGAM « jaram », RAJAS (= radžas) « mrak », JANU (džanu) « koleno » i dr.

U grupi SATEM jezika ulaze: indijski (sanskritski), persijski, armenski, tračanski, svi baltičko-slovenski jezici, ruski, srpski i albanski.

U grupi KENTUM jezika ulaze: latinski, etrurski, keltski, grčki, germanski jezici, tokarski, hetitski i ilirski.

Herman Hirt kaže: „Nastojanja nekih, da dokažu satem karakter mesapskog jezika, nisu neosporiva…Veneti i Mesapi pripadali su jednom jezičnom stablu. Njihovi jezici treba da se uključe u kentum jezike, sa kojima albanski jezik nema nikakve veze“.

Henrik Barić, koji podržava ovu podelu jezika, kaže :

«Arbanaški jezik je neosporno jezik grupe SATEM, u kojoj su indoevropski palatali zamenjeni sibilantima (v. § 4), uporedi arbanaški sorrë : lat. cornix ; arb. zorrë : lit. zarna, nem. garn. ».23)

Isto to kaže i Norbert Jokl, poznat kao najveći prijatelj albanskog naroda. Ponovili su to i albanski akademici prof. dr Ećrem Čabej, prof. Šaban Demiraj i svi drugi redom. Nema tog Albanca koji nije prihvatio ovu podelu i koji se nije složio sa satem karakteristikom albanskog jezika, izuzev onih Albanaca koji o ovom problemu nemaju pojma.

Kako vidite, ilirski i albanski jezik pripadaju sasvim različitim grupama jezika. Prvi je KENTUM, a drugi je SATEM.

Sledstveno, albanski kao satem jezik (stvar ova – ponavljamo – koju do danas nije niko porekao, pa ni sami Albanci !)24), ne može biti sin ilirskog jezika, koji je bio jezik kentum. A za posledicu – ni Albanci ne mogu biti sledbenici Ilira i ni kojeg drugog naroda sa jezičnom karakteristikom kentum, znači ni sledbenici Etruraca, ili zapadnih Pelazga i dr.

Iz jednog kentum jezika može proizaći samo jedan kentum jezik, kao što i iz jednog satem jezika može proizaći samo jedan satem jezik, izuzev slučajeva kad imamo promenu substrata, kao što je slučaj sa savremenim rumunskim jezikom, koji je nekada bio satem jezik, ali – pošto je promenio svoj substrat putem latinizacije – on danas nije više satem jezik, već kentum. Isti je slučaj i sa vlaškim jezikom. Albanski jezik nije pretrpeo promenu svog substrata, sa čime su saglasni svi naučnici sveta (pa i albanski!), bez izuzetka. Prema tome, albanski jezik, kao jedan satem jezik, ne može biti direktan nastavak ilirskog kentum jezika. On ne može biti ni njegov sin, niti bilo kakav derivat ilirskog jezika, kao što ni rumunski savremeni jezik nije više ni sin, niti derivat tračkog jezika.

Argumenat KENTUM-SATEM je jako važan i naučno nepobitan. On nam sasvim jasno i nedvosmisleno dokazuje da albanski jezik nije ni upravni nastavak ilirskog jezika – ilirski (kako pretendiraju Albanci: setite se samo Albanca Preljoc Margilaj, koji se upinje da su Iliri govorili albanski i da Albanci govore ilirski)25), ni sin ilirskog jezika, niti da je dijalekat, ili rezultat jednog prirodnog, normalnog razvoja. Ovaj argumenat isključuje svaku dalju diskusiju za ilirsko poreklo albanskog jezika i Albanaca, čineći to naučno nemogućim.

I pored toga, mi se za našu tezu, da Albanci nisu Iliri, ne oslanjamo isključivo na argumenat kentum-satem. Ali, i da nemamo drugih argumenata, i samo ovaj bi bio dovoljan. Očiglednost ovog argumenta je tako velika, da je i jedan od najvećih albanskih iliromana, pomenuti profesor Šaban Demiraj, izjavio: „I uistinu, kad bi bilo tačno jedno takvo pretendiranje (da je ilirski jezik bio kentum, a albanski da je satem!- KB), onda svaka dalja diskusija za ilirsko poreklo albanskog jezika teško da bi našla jedan siguran oslon »“.26)

Igrajući kartu velesila, koje su imale za cilj da upotrebe Albance kao topovsko meso za svoja osvajanja (za što su činili i čine sve da ih indoktriniraju iliromanijom!), neki „naučnici“ sveta, podržavajući kolonijalnu politiku svojih zemalja, a videći da ne mogu oboriti naučna otkrića Karla Paula i Hermana Hirta da je ilirski jezik kentum, suprotstaviše se argumentu kentum-satem, izmišljajući dva dijalekta ilirskog jezika: severni i južni. Po njima samo je severni dijalekat (Veneti) bio kentum, dok je južni – tobože – bio satem. Mnogi su od njih to činili i samo da bi se dodvorili albanskoj buržuaziji, za koju počast ili i za pseću kost.

Kako se zna, Albanci danas žive na prostorijama gde su nekada živeli južni Iliri.

I za ovu hipotezu se albanski „naučnici“ uhvatiše kao davljenik za slamku, posebno pomenuti Š.Demiraj, koji se izuzetno zauzeo ovim problemom. Kako rekosmo, on priznaje da je severni dijalekat ilirskog jezika bio kentum, ali nastavlja: « imajući u vidu poznatu činjenicu da je albanski jezik tipa SATEM. Ostaje da odredimo, u prvom redu, kakvog je tipa bio južno-ilirski jezik, SATEM ili KENTUM ? »,- kaže on27). Pa jezičkim kalamburima i žongliranjem učinio je sve da nam dokaže da je južni dijalekat ilirskog jezika tobože bio satem.

Rekao sam i kažem gospodinu Demiraj: „Etimološke prove ove vrste degradiraju ponekad u utančana žongliranja, ali uzaludna, sa fonetskim zakonima i sa korenima reči i indoevropskim sufiksima, koji gore spleću stvar, negoli što je raspleću“. Ove mu je reči rekao pre mene, od vremena, V.Besevliev, ali im g. Demiraj nije poklonio pažnju.

Hirt kaže: „podela ilirskog jezika u dva dijalekta (kentum i satem) je neosnovana“.

Jedan jezik ili je kentum, sa svim svojim dijalektima, ili satem. Ne može jedan te isti jezik (bilo i jedan dijalekat tog jezika!), da bude i kentum i satem. Ako je severni deo jezika (dijalekat) KENTUM, onda je i južni deo (dijalekat) KENTUM. I obratno. Kad bi bio, kako Š.Demiraj pretendira, severni kentum a južni satem, onda ovde ne bismo imali jedan te isti jezik, ne bismo imali ni dva dijalekta jednog te istog jezika, već bismo imali DVA JEZIKA. I to sasvim drugčija! Severnjaci se sa Južnjacima ne bi ni najmanje razumeli, kao što se ne razumeju aktuelno germanski (KENTUM) jezici sa slovenskim (SATEM) jezicima. Tako, ako bi severni kentum jezik (Veneta) bio ilirski, onda južni satem jezik (Labeata ili Taulanta) ne bi bio ilirski. Ovaj drugi bi trebao da bude jedan sasvim drugačiji jezik, bez ikakve veze sa prvim.

Jesu li Iliri bili dva različita naroda: severni Iliri i južni Iliri ? Kako se zna, južni Iliri nisu bili ništa drugo do plemena severnih Ilira, koja su, duž migracije, potisnuli jedan-drugog na jug.

Južni Iliri su i Mesapi. Njihova jezična karakteristika je kentum, a ne satem, kako bi trebalo da bude kad bi južni Iliri imali tu jezičnu karakteristiku.

Južni i severni Iliri bili su u blizini jedni drugih, na jednoj uskoj zoni jugo-zapadnog Balkana i u vremenskom aspektu neodelivi. Sloveni obala Atlanskog okeana sa Slovenima obala Tihog okeana su hiljadama kilometara daleko jedni od drugih i u aspektu vremena imaju skoro dve hiljade godina što su odeljeni. I pored ovoga, kako oni Atlanskog okeana, tako i oni Tihog okeana, imaju satem jezik.

Nastojanje prof. Demiraj da dokaže karakteristiku satem južno-ilirskog jezika je propalo, štaviše i smešno. Ono ima prosto politički karakter, ni najmanje naučni, što će pred svoju smrt priznati i njegov mecena Enver Hodža, izjavljujući – kako smo to već naglasili – da albanskoj nauci nedostaje naučna objektivnost. Godine 1972., na Prvoj Skupštini ilirskih studija u Tirani, poznati italijanski balkanolog, akademik, prof. dr Guliano Bonfante rekao mu je oči u oči:

“Trački (i dačanski) jezik bio je bez ijedne sumnje SATEM jezik…dok je ilirski (sa mesapskim) bio skoro sigurno KENTUM (Ovo je  moje mišljenje a i mišljenje pokojnog Krahe). Sada albanski jezik je bez sumnje substancialno jedan SATEM jezik, kako to pokazuju mnoge forme sasvim jasne…“28)

A to je jednog dana i sâm Š.Demiraj priznao, izjavljujući da su ilirski i albanski „dva jezika“.

Sledstveno, treba da prihvatimo naučna argumentiranja da su ilirski i albanski dva različita jezika i, kao posledica toga, da su Iliri i Albanci isto tako dva različita naroda.

KENTUM-SATEM je argumentum crucis, koji nedvosmisljeno obara ilirsku hipotezu. On isključuje svaku dalju diskusiju za ilirsko poreklo albanskog jezika i Albanaca, što – kako ćete videti u nastavku – prinuđen je da prizna i sâm predsednik Akademije nauka Albanije, koji se više i stručnije od ma kog drugog Albanca zauzeo upravo problemom ovog argumenta.

Da se zna i ovo: Albanski „naučnici“, „akademici“, pošto su videli nemogućnost, absurdnost njihovog pretendiranja da je samo severno-ilirski jezik Veneta bio kentum, dok južno-ilirski satem, izbrisali su Venete iz liste Ilira. Vidite za ovo njihov citirani ENCIKLOPEDISKI REČNIK, str. 394 i na kojoj god strani budete hteli. Idući im po voli, Englez Noel Malcolm izbacuje i Mesape iz liste Ilira.29) Vidi se jasno da oni pod svaku ceni hoće da izvedu Ilire sa SATEM karakteristikom. A tako se ne pravi nauka.

2. 2.- Antički toponimi Albanije.

Nijedan od poznatih antičkih toponima prostora, gde danas žive Albanci, nema etimologiju iz albanskog jezika. Svi su oni sa stranom, nealbanskom etimologijom, što su nam dokazali svetski naučnici, među kojima spominjeno nemačkog akademika, prof. dr Gustava Vajganda, koji se prvi bavio ovim problemom, zatim rumunski akademici prof. dr V.Pârvan i prof. dr S.Puškariu, pa pomenuti italijanski akademik Bonfante, pa bugarski akademik, prof. dr Vladimir Georgiev i drugi. Da su Albanci autohtoni, u najmanju ruku sledbenici Ilira, bar bi neki od poznatih antičkih toponima Prevalitanije bio sa albanskom etimologijom. I glavni grad Albanije – Tirana – ima grčku etimologiju.

Vajgand kaže:„Latinski toponimi Albanije nemaju onaj fonetski oblik, koji bi trebalo da imaju, da su Albanci živeli stalno na današnjim njihovim oblastima. Oni imaju oblik starog dalmatskog jezika.“30)

Da su Albanci živeli stalno u današnjoj Albaniji, onda nasleđena imena mesta od starih vremena treba da imaju fonetski razvoj albanskog jezika. Ona taj razvoj nemaju. Da bi dokazao ovu svoju tezu, Vajgand uzima u naučnu analizu nekoliko značajnih toponima Albanije, kao što su Tomor, Shkumbin, Durrës, Vlorë, Pojan, Devoll i dr.

« Da Albanci nisu živeli stalno u ovim oblastima,– kaže on,- vidi se otvoreno od imena mesta koja imaju slovenski karakter. Najviša planina Srednje Albanije ima ilirsko ime Tòmaros ili Tomàros. Fonetski ovaj toponim treba da bude na albanskom jeziku Tomër ili Tëmar. U albanskom jeziku nenaglašeni samoglasnici stare periode promenjeni su (razvili su se) u ë. U prvom slučaju Tòmaros, a je nenaglašeno, u drugom slučaju je o nenaglašeno. Umesto toga imamo slovenski fonetski oblik Tomor. Najveća reka Srednje Albanije je Shkumbini. Ona se u antička vremena zvala Genusus, zatim Vrego: u romanska vremena zvala se Hiscampa, Skampa. Zatim nam izlazi latinski oblik Scampinus, odakle je izašao slovenski oblik *Skompin, koji je sačuvan u italijaniziranom obliku Scompino, Skumbino. Od slovenskog Skompin došlo je alb. (gegsko) Shkumbini. Da je došlo iz starog ilirskog, trebalo bi da imamo reč Shkëmbë od Scampa, kao što imamo këmbë od camba. »

Toponim Durrës došao je od italijanskog Durazzo. Da je došao od Dyrrachium, Durachium, imali bismo oblik Dreq. Po Vajgandu it. Duràzzo>Durès, sa deplasiranjem akcenta unapred, postalo je Dùrës, pošto -as je jedan neobičan sufiks u albanskom jeziku, dok je -ës jedan običan.

Jedan značajan primer je današnje ime grada Aulona, koje je sačuvalo stari oblik u grčkom i italijanskom jeziku: Avlona (Ablona, Avellona, Aulona, godine 458). Ali na albanskom imamo Vlorë, što je moglo da postane samo posredstvom slovenskog, u kojemu, pošto je palo početno a-, postalo je Valona, što se desilo u vreme Velikog Simeona31), jer da su bili Albanci tu u VI i VII veku, kad su se pojavili Sloveni po prvi put u te krajeve, imali bismo oblik Valinë. Slovenski oblik Valona dao je italijanski oblik Valona, Lavellona, a u usta Albanaca Vëlonë, zatim Vëlorë. Da je bio toponim nasleđen od ilirskog jezika, trebao je da se promeni u Avlunë, Avlurë.

Isto tako i imena Pojan (Apollonia) i Dëvol (ilirski grad Dhboia) Vajgand izvodi od slovenskog Пoљaнa, odnosno ДЬвoл.

Sem ovih, kao primere, Vajgand donosi i mnoge druge toponime iz oblasti Skadra (Shkodër) i Berata (Tomorrica). Sve ove, izuzev malog broja, on ih izvodi iz slovenskog jezika.

Vajgand kaže: « Lingvisti, neke toponime Ilirije hteli bi da objasne posredstvom albanskog jezika, sa ciljem da dokažu da je ova zemlja bila mesto odaklen su izašli Albanci. Ovako reč DALMATIA i DELMATIA, kažu oni, je mesto ovaca, pošto se « ovca » na albanskom jeziku kaže « delme ». U ovom slučaju, da bi se verovala ova etimologija, sufiks -at treba da bude ilirski. Zna se da poreklo tog sufiksa nije nimalo albanski, jer je ušao u ovaj jezik u kasna vremena kao jedan uzajmljen sufiks iz latinskog jezika, kako ga nalazimo kod reči Malinati, Pulati, Kastrati, Bushati, i dr. Tada, istim tim pravom, treba da računamo ovde i reči Dalminium, Delminium, slovenski ДлЬмнo, srp. Думнo. Ali nijedan od gradova starine, koji su sačuvali njihova stara imena, a koji se nalaze na zemljištu gde se danas prostire albanski jezik, kao Skodra, Lissos, Ulkinion, Epikaria, Sarda, Aulon, ne može da izađe iz albanskog jezika, utoliko manje i imena reka Aous, Genusus, Apsus, Matia, Drilon…

Da se Albanija na severu Škumbina romanizirala, ovo vidimo kod imena mesta na latinskom jeziku, koja su se sačuvala do danas i nemaju ni oblik prostih albanskih reči, ni rumunskih, već imaju oblik starog dalmatskog jezika, koji je prestao da se dalje razvija zbog dolaska Slovena ».32)

Ovde Akademik Vajgand donosi za primer nekoliko toponima, kao Petrosa (jedno mesto ruševina u blizini Tirane), Valbona (jedna transverzalna dubrava Drima), Domni (jedno selo blizu grada Shkoder-Skadar), Patosa (u Malakastri), Surella (u okolini Tirane), Kupra, Oblika i dr. Etimologiju ovih toponima Vajgand ne izvodi iz albanskog jezika, ni iz rumunskog, već iz dalmatskog.

I imena planina Dormitor i Visitor, Vajgand ne izvodi iz rumunskog jezika (kako su verovali rumunski naučnici), već iz dalmatskog.

Mislim da Akademik Vajgand ima potpuno pravo. Ovo nam potkrepljuje činjenica da ni najobičnije latinske reči u albanskom jeziku nisu ušle neposredno, već posredstvom jednog drugog jezika, što ćemo videti u nastavku.

Profesora Vajganda su podržali i svi drugi svetski naučnici. Tako i pomenuti V.Georgiev, dokazujući da Albanci nemaju veze sa Ilirima. Između ostalog i on se oslanja na antičke toponime Albanije, od kojih nijedan ne nalazi sa albanskom etimologijom33). Konkretno on kaže:

1. a) Stari predrimski toponimi današnje Albanije, kao SHKODRA od SCODRA, TOMOR od TOMARUS, albanski ih jezik nije nasledio direktno iz predrimskih jezika (recimo ilirskog) te oblasti. Bazirajući se na svedočanstva istorijske fonetike albanskog jezika, ovi toponimi nisu bili u neprekidnoj upotrebi Albanaca, od predrimskog doba.

Da alb. oblik Shkodër (pa i Rogame) ne potiču od ilirskog jezika, složio se i N.Jokl, najveći strani iliroman, koji – kad se upoznao sa ovim činjenicama, digao je ruke od iliromanije, pa je štoviše izjavio da Albanci ne samo što nisu atohtoni, već su u njihove albanske prostorije – Mat – stigli jedno 3-4 veka posle nove ere.

1. b) Latinski toponimi Albanije ne pretstavljaju nam fonetski izgled albanskog jezika, već onaj latino-staro dalmatskog, koji se esencijalno razlikuje od rumunskog.

Ovo je albanskim naučnicima ponovio V.Georgiev i sred Tirane, godine 1972., sa svojim prikazom, koji je pročitao na njihovoj Skupštini ilirskih studija34). Na toj Skupštini i Profesor Buda je priznao prelaz mesne toponomastike u albanski jezik posred jednog slovenskog mediuma.35)

Slovenski karakter toponima Albanije dokazuje ne samo da Albanci nisu živeli od davnina tu, na tim prostorima, u njihovim današnjim oblastima Albanije, već da su oni u tim oblastima stigli posle Slovena, Srba, Makedonaca i Crnogoraca. Ovo nam kaže i A.M. Seliščev36) i mnogi drugi naučnici i istraživači albanološke istine.

3. 3.- Broj pozajmica iz starogrčkog jezika.

Svi jezici, bar ovi evropski, imaju pozajmica iz klasičnih jezika, starogrčkog i latinskog. I oni koji nikada nikakav fizički kontakt nisu imali sa nosiocima tih jezika. Razume se, utoliko pre i utoliko više oni narodi koji su imali i lični kontakt sa Grcima i Latinima, Rimljanima. Neki od ovih naroda, u kontaktu sa Rimljanima, toliko su pozajmili iz latinskog jezika da su latinizirali svoj jezik, kao što su konkretno Iliri, Tračani, Dačani, Dardanci, Rumuni, Vlasi, Francuzi, Španci, Portugalci.

Da su Albanci Iliri, ili da su bar bili na Balkanu za vreme rimske okupacije, sigurno bi se i oni latinizirali, kao i svi drugi narodi Balkana. Albanci ne samo što nisu latinizirali svoj jezik, već i pozajmica iz starogrčkog imaju sasvim malo u odnosu koliko bi trebalo da imaju da su sinovi Ilira, ili starosedeoci, iz vremena antičkih Grka i Rimljana. Vladimir Georgiev, koji se posebno bavio studiranjem pozajmica albanskog jezika iz grčkog i latinskog, kaže:

– Staro-grčki elemenat u albanskom jeziku je redak, dok novogrčki je nešto veći.

Sa ovime se od vremena složio i N.Jokl, kao i svi drugi.

Nasuprot, Albanac Demiraj pretendira da albanski jezik ima 21 reč iz starogrčkog jezika, računajući tu i reči koje nisu uzete iz starogrčkog, kao bretëk – bertkosë (srp. „žaba“), koja je u albanski jezik ušla iz rumunskog – „broatec“. Demiraj priznaje da albanski jezik nije uzeo te reči direktno iz starogrčkog, već indirektno, preko svoje „majke“ – ilirskog jezika, što sigurno nije istina, jer bi za to trebalo da Albanci budu sinovi Ilira.

Albanac Čabej i mistificira u vezi starogrčkih pozajmica. Svestan da ih je vrlo malo, u njegovim studijama on ih ne odvaja od vizantinizama i novo-grčkih pozajmica. Štaviše, uvodi u listi tih pozajmica i srbizam gështenjë (od srp. kesten). (ÇABEJ, Eqrem: STUDIME ETIMOLOGJIKE NË FUSHË TË SHQIPES, tom I, Tirana 1982, str. 129.)

U srpskom jeziku, koji nije imao direktan kontakt sa starogrčkim, ima više starogrčkih reči, negoli u albanskom jeziku. Starogrčke reči albanskog jezika, kao i srpskog, ušle su u ovim jezicima posredstvom. A ovo znači da Albanci, kao i Srbi, nisu autohtoni. Sa druge strane ovo znači da Albanci nisu ni Iliri.

4. 4.- Put pozajmica iz latinskog jezika.

Kad dva naroda žive jedan pored drugog, utoliko više kad žive i zajedno, nemaju potrebu za posrednika: prirodno je da jezične pozajmice prenose jedan drugome neposredno, direktno.

Svi naučnici sveta, koji su se seriozno bavili studiranjem latinskih pozajmica u albanskom jeziku, konstatirali su da one nisu ušle u taj jezik direktno, neposredno iz latinskog jezika, pa ni iz dalmatskog. Latinske reči albanski jezik ih ima posredstvom nekog drugog jezika. Ovim se problemom prvi bavio Gustav Vajgand, a za njim i Vladimir Georgiev, koji kaže da je najstariji sloj latinskih reči ušao u albanski jezik posredstvom staro-rumunskog, iz istočno-balkanskog latinskog jezika, a ne iz dalmatskog, ne iz zapadno-balkanskog latinskog jezika, kako bi trebalo da bude, kad bi Albanci bili sledbenici Ilira, ili bar starosedeoci, iz vremena rimske okupacije. Tako npr. staro-latinski caballum, rum. „cal“, alb. „kal“; staro-lat. cubitum, rum. „cot“, alb. „kut“, staro-lat. lucta, rum. „lupta“, arum. „lupta“, alb. „lufta“, i dr.

Posle rumunskog jezika mnoge je latinske reči preneo albanskom jeziku i jezik keltskog plemena Albanoi, koje će Albanci asimilirati u IX-X veku n.e. Upravo X vek i jeste poslednji stadij ulaza latinskih reči u albanski jezik. Od XI veka Albanci dolaze u doticaj sa Mlečanima i, preko njih, počinje infiltracija italijanskih reči.

Koliko za primer naglašavamo da latinsko kratko u, kako u rumunskom, tako i u albanskom jeziku, pa i u sardskom, dalo je u, što nije slučaj sa drugim romanskim jezicima, gde je obično dalo -o-, ili koji drugi samoglasnik. Uporedi lat. pullus, alb. pulë, rum. pui, ital. pollo; lat. avunculus, alb. ungj, rum. unchiu, fr. oncle i dr.

Dodajem ovo: činjenicu da i najobičnije latinske reči u albanskom jeziku nemaju onaj fonetski oblik koji bi trebale da imaju, kad bi Albanci bili genetski sledbenici Ilira, naročito da su i meštani, ili autohtoni, kako to oni pretendiraju, a ne došljaci, konstatirali su i istakli svi naučnici sveta, pa i najveći albanski lingvista svih vremena, poštovani akademik prof. dr Ećrem Čabej37), koji se posebno zauzeo ovim problemom.

Znači, latinske reči Albanci nisu uzeli direktno od Rimljana, već posredstvom jednog drugog jezika. A to, sa druge strane, znači da Albanci nisu nikada ni bili u direktnom dodiru sa Rimljanima, što opet znači da Albanci nisu bili u oblastima gde su danas, kada su tu bili Rimljani. A  I l i r i  s u  b i l i. Onda? Zar ovo ne znači da Albanci nisu ni autohtoni, niti Iliri?!

Da su Albanci sinovi Ilira, posebno i autohtoni, pozajmice iz latinskog jezika ne bi dospele kog njih preko jednog drugog jezika, pošto bi kao autohton narod bili u direktnoj vezi sa nosiocima tog jezika – Latinima. Posredstvo u latinskim pozajmicama svedoči nam da Albanci nisu imali fizičkog dodira sa Latinima, Rimljanima, što – sa druge strane – znači da nisu ni Iliri, niti autohtoni.

5. 5.- Romanizacija.

Kako smo već naglasili, na Balkanu, sem grčkog, svi drugi jezici su se romanizirali, pa i oni najvećih naroda, kao što su bili Iliri, Tračani, Dačani. Poznati rumunski naučnik I.I.Russu kaže da su se Iliri romanizirali „rano i na intenzivan način“38). I Albanac A.Buda priznaje: „ne može se negirati…masivni fenomen romanizacije u Iliriji“39). Na str. 61 on priznaje punu romanizaciju Južne Ilirije, teritorija koju nastanjuju danas Albanci.

Romanizirali su se i rumunski jezik, pa i vlaški, koji nisu bili baš u neposrednom kontaktu i tako teritorijalno bliski sa latinskim jezikom, koji nisu imali ni kulturne latinske centre kao Durrhachiun i Apolonija, kamoli ilirski jezik, koji je bio u neposrednom kontaktu sa latinskim, sasvim blizak teritorijalno i pod jakim uticajem kulturnih centara Durrhachium i Apolonija. Svi naučnici, koji su se bavili ovim problemom, jednoglasno su se složili u ovome.

Slažu se i Albanci da njihov jezik nije latiniziran, nije romaniziran.

Šta više, možemo dodati i ovo: rumunski jezik je počeo da se romanizira kad je završena romanizacija ilirskog.

Kako je moguće ovo, ako su ovi Albanci Iliri, pa – po njima – i stanovnici Durrhachiuma i Apolonije, koji su zračili romanizaciju i u vrletima Trakije (Planina Balkan) i u vrletima Dakije (Planine Karpati i Beskidi)?!

Neromanski karakter albanskog jezika neosporno je svedočanstvo da Albanci nisu Iliri i da, u vreme romaniziranja Balkana, oni nisu bili tu.

6. 6.- Pomorska i ribarska terminologija.

Kako se sa sigurnošću zna, Iliri su bili narod koji se bavio pomorstvom i ribarenjem. Prema tome, oni su sigurno imali i svoju bogatu pomorsko-ribarsku terminologiju, kao i svi drugi primorski narodi. Da su Albanci potomci Ilira i da su bar živeli od starine na obalama Jadranskog i Jonskog mora, gde aktuelno žive, i oni bi se bavili pomorstvom i ribarenjem, kao i svi drugi primorski narodi, pa bi imali i svoju pomorsko-ribarsku terminologiju, ili bar nasleđenu od svojih pretendiranih pradedova Ilira.

Činjenica je neosporna da Albanci nemaju svoju, kako oni kažu – „autohtonu“ pomorsko-ribarsku terminologiju. Ni elementarne pomorsko-ribarske reči, kao more (alb. “deti”) i brod (alb. “anija”), pa ni reči riba (alb. “peshku”) i mreža (alb. “mrezha”), nisu njihove. Sve navedene reči su tuđe.

Vajgand, koji se posebno bavio studiranjem pomorsko-ribarske terminologije albanskog jezika (za što je preduzeo i putovanje po Albaniji!), prvi je formulirao ovaj argumenat: Pomorska i ribarska terminologija albanskog jezika je stranog porekla, grčkog, venecijanskog, slovenskog ili turskog, ili je sasvim nova.40)

U nastavku on nam kaže:

« Kad sam za izvesno vreme boravio u Durrës (Drač) godine 1910., saznah da je turska vlada preselila tu ribare Anadolije da bi naučili Albance u poslovima ribarenja, jer meštani (Albanci) ne razumevahu ništa od ovog posla, dokaz ovaj koji svedoči da oni, Albanci, treba da su došli tu iz unutrašnjih oblasti, udaljenih od mora. A zna se da je Durrës od pamtiveka bio pomorska luka…U Elbasanu, koji se nalazi pored reke Skumbini, pun riba, pitao sam da nađem albanska imena riba, ali uzalud, jer sve ribe imađahu tuđa imena; samo reč pendkuq čuh, ali ovo je jedna nova albanska reč.

Reči plovidbe kao barkë, gjemi, anije, lundra, lopatë, vel, rrem, timon, direk, shirok, vapor i dr. su tuđje, a ne albanske…

Da su bili Albanci sledbenici Ilira i da su živeli uvek u Iliriji, pa i da su potisnuti na neki način sa obala mora od Rimljana i Grka, ništa drugo nego neke od najobičnijih reči plovidbe i riba, pokazale bi njihov prvi indogermanski koren, što se u albanskom jeziku ne zbiva. I opšte ime peshk = « riba » je sa latinskim korenom ».41)

Dodajem da Albanci dan-danas ne znaju ni upotrebu ribe, izuzev onih koji su to u poslednje vreme naučili živeći pored mora. U unutrašnjosti, po selima, posebno na Kosovu i Metohiji, u Zapadnoj Makedoniji, skoro niko od njih ne upotrebljava u svojoj kuhinji ribu, što znači da su Albanci došli u kontakt sa morem relativno kasno. Ovo nam najbolje dokazuje i REČNIK ULCINJSKOG IZGOVORA42), gde sam još 1954. godine prikupio sve albanske reči pomorske i ribarske terminologije tog grada, koji se od samih Albanaca smatra kao glavni centar « njihovog » pomorstva i ribarenja. Kako možete videti iz tog REČNIKA, albanska pomorska i ribarska terminologija je strana, uzajmljena od Slovena (Srba), Italijana-Venecijanaca, Grka, Arabljana i Turaka. Štaviše i apelativ levrek (srp. brancin), koji je grčki, uzajmili su ga od turaka. Ovu reč poznaju samo oni Albanci, koji žive pored mora. U unutrašnjosti dan-danas je ne poznaju ni intelektualci, pa ni oni koji se bave isključivo studiranjem albanskog jezika. Koliko za primer vidite kod albanskoh književnika Vedat Kokona, autora više dvojezičnih rečnika: francusko-albanskih i albansko-francuskih. Kao francuski ekvivalenat za alb. levrek on meće fr. bar43). Ako pogledate drugi njegov rečnik, videćete da je kao ekvivalenat fr. bar metnuo alb. qefull (srp. “cipal, skakavica, bojanka”)44). Skoro ovako se ponaša i sa svim drugim rečima pomorske i ribarske treminologije. A kad je on – lingvista – ovako poznaje, možete zamisliti kako je poznaju ostali. I elementarne reči pomorstva, kao što su prova broda (alb. bashi) i krma (alb. kiçi) oni ih mešaju i upotrebljavaju naopako. U njihovoj literaturi nema traga tema pomorstva i ribarenja. Prvi koji je u albansku literaturu uveo ovu temu je jedan Srbin, koji je pisao na albanski jezi.45)

Kao i svi drugi pomorci crnogorskog primorja, i Ulcinjani su imali za svog stićenika Svetog Nikolu. Nesvestan onoga što kaže, Maksut Hadžibrahimi, koji se svim mogućim sredstvima upinje da nas ubedi da je ulcinjsko pomorstvo bilo albansko, evo sto piše:

„U zaštiti voda i pomorstva bio je Sveti Nikola (Shënkolli). Običaji i sujeverja za Svetog Nikolu bila su mnogobrojna na obali Skadarskog jezera i na obali mora, upravo u selima Danje, selima na obali Bojane i Kira, kao i u obast Zadrime. Ovom svecu, hrišćanska vera bila je posvetila jedan određen dan: 6 decembar.

Na ovaj dan vernici su palili sveće u počast Svetoga Nikole, zaštitnika pomoraca i voda, i u njegovu čast su klali kurbane. Ovako, u gradu Skadar su klali petlove, dok u njegovim gorama (Malesiji) – klali su ovnove i, u nedostatku njega, i koji drugi brav. Toliko je rasprostranjen bio ovaj običaj, da starije osobe pričaju da tog dana i muslimanski pomorci, posebno u Ulcinju, palili su sveće“.46)

Ovo nam svedoči da su ovim muslimanima, po veri, bili hrišćani očevi, dedovi, ili pradedovi, i da oni to dobro pamte, jer musliman – koji ne čuva sećanje na svoje hrišćanske pretke – kao što se ne klanja Svetome Nikoli, ne pali mu ni sveću.

Evo i činjenice: Preci Baranina, Bušatlića, Buzuku, Briskovića, Ficića, Mandića, Resulbegovića, Tulića…..i mnogih drugih muslimana Ulcinja, dokumentirano je da su bili hrišćani. Neki od njih dan-danas imaju svoje rođake, koji su sačuvali hrišćansku veru, katoličku ili pravoslavnu, pa se i osećaju kao Sloveni, kao Crnogorci ili Srbi.

Svugde u svetu muslimanski pomorci imaju za svog zaštitnika Hazreti Nuha, kome su posvetili Dan ašure. Kult ovog zaštitnika doneli su u Ulcinj severno afrički gusari-pirati i sami Turci, pa su ga od njih nasledili i naši, ulcinjski muslimani, kao i sve drugo što ima islamski karakter.

U Ulcinju smo imali, pa imamo i dan-danas crkvu Svetoga Nikole, koji je glavni svetac svih pravoslavnih Ulcinjana od pamtiveka. Neku džamiju posvećenu Hazreti Nuhu niti smo imali, pa niti imamo. Crkve sa imenom Svetoga Nikole imamo i po selima Ulcinja (pa upravo i na obali Bojane!), dok se ime Hazreti Nuha ni tamo, po selima Ulcinja, ne poznaje.

Ulcinjski vlasnici-kapetani brodova dali su i svojim brodovima ime „Sveti Nikola“, dok među albanskim muslimanima, ne samo u Ulcinju, već i tamo, u Albaniji, do dana današnjeg niko nije nazvao svoj brod imenom Hazreti Nuha!

Što nam sve ovo svedoči?

Nedostatak pomorske i ribarske terminologije svedoči pre svega da Albanci nisu sledbenici Ilira, a zatim i da su na teritoriji, gde danas žive, na obali Jadrana i Jonskog mora, stigli kasno, pošto su nestali Iliri.

Sa Vajgandom su se složili svi svetski naučnici, među njima i pomenuti V.Georgiev, pa i N.Jokl. Samo se albanski „naučnici“ ne slažu sa nama, jer oni pretendiraju da imaju pomorsku i ribarsku terminologiju, i to – „autohtonu“. Koliko za primer spominjem vam albanskog „filologa“ Lirak Dodbibaj. I ovde, izuzetak čini Akademik Buda, koji priznaje nedostatak pomorske terminologije u albanskom jeziku.47)

7. 7.- Albanci se ne spominju u ranom srednjem veku na teritorijama gde aktuelno žive.

Gustav Vajgand kaže: „Albanci se ne spominju prije II veka posle Hrista, iako se sva njihova oblast spominje u mnoga dokumenta i u vezi sa stanovništvom. Da su se Albanci nalazili tamo od pre, nisu mogli ostati nespomenuti“.

Studije i dokumenta L. v. Thalloczy-a, « Acta et Diplomata », počinju u četvrtom veku naše ere i u petom – šestom postaju brojnija i ne graniče se samo sa obalom mora, već nam daju izveštaje i za unutrašnje današnje albanske oblasti. Godine 458. spominje se Scampa i Lychnidus; godine 519. saznajemo iz Scampe da Mitropolit tog mesta, kler i narod dočekali su sa upalenim svećama delegata Pape. Beleži se tu da se grad Scampa nalazi « in partibus Graeciarum », možda blizu današnjeg Elbasana (grad srednje Albanije). U nizu drugih dokumenata govori se o Latinima, među kojima se podrazumevaju i romanizirani Iliri, zatim o Grcima i Bugarima, ali nikad i nigde se ne spominju Albanci.

Iz tih dokumenata vidimo da su Sloveni 548. godine prodrli i u sâm grad Durrachium (Drač).

Na kraju Vajgand kaže da se prema Thalloczy-u, « Ill alb Forchungen » I, str. 126, albanski narod spominje po prvi puta 1042. godine od Michael-a Attaleiates-a. 1079. godine saznajemo da je, pod komandom dračkog kneza, jedna vojska od Normana, Bugara, Grka i Albanaca (arvanitai), krenula preko Ohrida za Thesaloniqi (Solun). Znači da samo od XI veka Albanci počinju da igraju nekakvu ulogu kao narod, a od XII veka i izvesnu političku ulogu.

I Henrik Barić se slaže sa njim. Prema njemu Albanci su stigli u današnjoj Albaniji kasno i neprimećeno.48)

Sve je tako. Treba samo ispraviti: u II veku naše ere ne spominju se Albanci (Šćipetari), već Albanoi (Kelti), koji nemaju u to vreme nikakve veze sa Albancima, jer su keltsko romanizirano pleme, koje će kasnije Albanci-Šćipetari asimilirati, zadržavajući njihovo etničko ime za svoje nacionalno ime. Ovaj smo problem, kako smo to već naglasili, tretirali detaljno u jednoj posebnoj studiji.

Činjenica da Albanci nisu živeli tu u stara vremena, u njihovim današnjim oblastima, dokazuje da oni nisu genetski sledbenici Ilira.

I Bugarin Vladimir Georgiev kaže: „Albanci se ne spominju pred XI vek, iako imena mesta i ličnosti iz svekolike oblasti Albanije spominju se u mnogim izvorima još od IV veka pa naovamo“.

Ovo je jedan agrumentum ex silentio, u vezi kojeg Sh.Demiraj pretendira: „U ovim okolnostima jeste ubedlivije da se prihvati tvrdnja Thunmann-a, koji – zbog nedostatka istorijskih podataka za jednu takvu seobu – izveo je zaključak da današnji Albanci treba da su sledbenici prastarih stanovnika njihovih oblasti, znači starih Ilira“.49)

Kako može biti ubedljivije pretendiranje Thunmann-a, kad se ono ne potkrepljuje ničim drugo, dok se ovaj argumenat negatora ilirskog porekla Albanaca potkrepljuje i sa toliko drugih argumentima, jedan snažniji od drugog?!

8. 8.- HOMOS GEORGICOS.

Evo još jedan očigledniji argumentum ex silentio!

Da ovi Albanci, današnji, njihovi pradedovi, nisu živeli na današnjim teritorijama sve do IX veka nove ere, svedoči nam i Agrarni zakon, tzv . HOMOS GEORGICOS, koji je kodificiran negde sredinom VIII veka n.e. Ovaj zakon sadrži običajno pravo vizantijsko-slovensko. Tu se spominju svi narodi Balkana, posebno oni Prevalitanije (kako se u ta vremena zvala teritorija današnje Albanije), ali ne i Albanci. Što znači ovo, ako ne da ovi Albanci tada nisu bili tu?! Ovo je jedan nepobitan dokumenat, koji negira autohtoniju Albanaca na teritoriji koju danas zapremaju. Istovremeno on pobija i svako pretendiranje da su ovi Albanci Iliri, pa i ma kakvi sledbenici Ilira.

Svi naučnici sveta su prihvatili ovaj Zakon kao nepobitan dokaz da Albanci nisu ni genealoški sledbenici Ilira, niti autohtoni na obale Jadranskog mora. Videći da se nema kud – nolens-volens – prihvatili su ovo i savremeni najveći albanolozi Albanije, akademici prof. dr Ećrem Čabej i prof. Šaban Demiraj50), o čemu ćemo podrobno govoriti u jednoj drugoj studiji.

9. 9.- Slaganja albanskog jezika sa baltičko-slovenskim jezicima.

Gustav Majer prvi i, za njim, svi drugi naučnici, koji su uporedili albanski jezik sa litvanskim baltičko-slovenskim, došli su do zaključka da je albanski jezik brat litvanskog. Tako, koliko za primer, spominjemo Norberta Jokl-ia, poznat kao nesumnjivi prijatelj albanskog naroda. On kaže da albanski jezik ima jakih sličnosti sa baltičko-slovenskim jezicima, kao i sa ungro-finskim jezicima51). Pa i Vl. Georgiev kaže da rečnik albanskog jezika, u aspektu brojnosti ima mnogo kontaktnih tačaka sa baltičko-slovenskim jezikom.

Posebno se ovim problemom zauzeo u poslednje vreme kanadski akademik, prof. dr Vladimir E. Orel, poznat kao linguista, koji je izvršio detaljnu i strogo naučnu analizu baltičko-slovenskim linguističkm relacijama sa albanskim jezikom, kako u oblasti fonetike i morfologie, tako i u oblasti leksika, etimologije.

I stvarno, sličnosti, ove jezične konkordance albanskog i litvanskog su zapanjujuće bliske i tako mnogobrojne da nam se neizbežno nameće misao da imamo posla sa jednim bratom litvanskog jezika.

Neosporna je činjenica da Litvanci nisu nikada bili na obale Jadranskog mora, kod Albanaca (!), ako pretpostavimo da su Albanci bili tamo pre nove ere, pa i prvih vekova nove ere. Onda treba da prihvatimo da su Albanci bili na obale Baltičkog mora, kod Litvanaca, i da su se oni tamo sreli, ako nisu i došli tu zajedno iz Azije.

Akademik Ećrem Čabej, prihvatajući da je albanski jezik brat litvanskog, pretendira da albanski apelativ balta (srp. „blato“) pa i hidronim Deti Baltik (srp. „Baltičko more“), koje imaju i Litvanci(!), potiču iz njihovog, albanskog jezika52). I drugi Albanac, pomenuti prof. dr Aleksandar Džuvani, slaže se sa ovim.

Sa ovime se slaže i drugi predsednik Akademije nauka Albanije prof. Šaban Demiraj, koji, oslanjajući se na konstatacije italijanskog naučnika Guliano Bonfante, doslovno piše:

“U slaganju albanskog jezika i sa baltičko-slovenskim jezicima, ono što pada mnogo u oči jeste način gradnje brojeva 11-19. Kako je istaknuto u I/5, u ovim jezicima, kao i u rumunskom, ovi složeni brojevi grade se dodajući između malog broja, koji se stavlja ispred, i broja deset jedan predlog (albanski mbi, letonski pad, slovenski na, rumunski spre)”. 53)

Na str. 27, poglavlje I, paragraf 5, Demiraj kaže: “ I u gradnji brojeva jedanaest do devetnaest u albanskom jeziku zapaža se…kao i u baltičko-slovenskim jezicima i u rumunskom (da albanski) dodaje jedan predlog (mbë > mbi) u sredini: një-mbë-dhjetë, dy-mbë-dhjetë, nënt-mbë-dhjetë i dr.”

Iz oblasti rečnika Š.Demiraj navodi mnoge reči, kojima pridajemo i mnoge reči iz ALBANIAN ETYMOLOGICAL DICTIONARY Akademika Orela, koliko samo da se dobije pretstava ove sličnosti:

Albanski – litvanski

acar – ašrus

ajkë – alkti

amull – mulve

arë – àra (letonski)

bal – balas, bàls (let.)

baltë – baltas

bli – blindis

boj – bëgti

botë – butìs

bredh – brendù

brez – briaunà

buj – bundù  

buzë – bude

cermë – sarma (let.)

citë – kietas

çars – skìrti

çjerr – sliriù

dak – dvekti

dangë – danga (let.)

dash – dausos

dell – gysla

derdh – dardeti

dikë – dykas

djal – dels (let.)

djeg – degù

dra – dradzi (let.)

dranga – drangan

dre – draudžiu, druvas (let.)

dregë – dìrginti

duaj – dùona

dhemb – žembiù

end – indas

err – aušrà

esh – ežys

et – alkti

fishkem – pùškas

flak – lekiù

flaškët – plokščias

fletë – lekiù   

fryj –sprugstu

galamsh, lamsh – lemesis (let.)

gardh – gardas

gdhij – diena  

ger – gauras

gërdhij – grendžiu

gërshas – giriù   

gledhë – glodus

gobellë – gaubti

grah – giriù

grave – griovà, grava (let.)

grerë, gremzë – šuršuo

grellë – gurklys

grih – griejù

grij – geriù

grimë – geriù  

grunë – žìrnis

grykë – griva

guall – galvà

gur – girià

gjaj – labas

gjak – sakai

gjalmë – iš-selpineti

gjashtë – galas

gjerë – jùosti

gjuhë – galsas

gjysmë – jumis (let.)

hale – skalà

harr – skiriù  

hime – skiemuo

hip – kùpti  

humb – skumbù

hurdhë – verdu   

hyj – ateivis

iki – eiki

imtë – isas

jargë – aržùs

jerm – erms (let.)

josh – jaudinti

ju – jus

kabisht – kabeti

kalesh – laiska

karmë – kerpù

karpë – karpa

kep – kapiù

ketër – kuokas  

këpurdhë – kèpurë

kërtyl – tulas  

kërrabë – kerù

kësen – kenkiù

kështallë – stalas

kollë – kosulys

korr – kasù

kreh – grebti

krimb – kìrmis

kripë – kraupùs  

kungull – kunkulas

kulpër – kìlpa

llënjës – slienas

llurbë – laure

llup – lùpti, lupt (let.)

la, lë – laîst (let.)

lag – liuga

landë – lenta

lapë – lapas  

latë – lopeta

leh – loju

lej – leisti

lerë – laure

lesh – laiškas

lëpushë – lapas

lig (i) – ligà

lilë – leilas

lind – leisti

lingë – linge

lopë – luops (let.)

loqe – liaukà  

lumak – lubà

lus – lugoti, lùndzu (let.)

lyp – liepiù

majë – mala (let.)

mal – malà

mat – matuju

meh, mef – maût (let.)

mëllenjë – melns (let.)

mërshë – mirti

mitë – mietas

mjedhër – medis

mjegull – miglà

mjekër – smakras

mjel – melžiu

modhull – mažùlis

mot – metas

motër – mote

murg – margas

natë – naktìs

ndes – dàkyti

ndulkem – tekliù

ndjek – tekù

ngrij – gliejù  

ngrydh – gružiu

ngrys – krauju

ngul – kùlti  

ngus – kauti

ngjis – gliejù

pellë – pèšti

pelq – pelce (let.)

pjalm – pelenai

pjerdh – pérdžiu

plak – pilkas

plas – platùs    

plish – pl(i)ušìs

plogësht – plokščias

purth – purvas   

qas – kečiù

qek – kaceti (let.)

qersë – kùrkt (let.)

qetë – šlaitas

qeth – kaisti

qipi – kaupos

qos – kliaudyti

qyl – kula

rjep – repti

rys – rauti

ryej – raundà

rrag – srùoga

rrek – reikà

rrime – varmas

rroj – roju

rryp – verpti

samë – šuo

sôr – sausas

sqaq – kekos

sutë – šùkos

sy – akì

shkas – skàsti

shosh – sijoju

shkas – skantu

shkrabë – skrebeti

shkul – keliù

shkund – skutù

shorr – seijù  

shpih – peikiù

shtagë – stega (let.)

shtalbër – stulbas

shtang – stengiu

shteg – staiga (let.)

shtoj – stoju

shtrohë – straja (let.)

tanë, tërë – tvinti, tvanas

tall – tylù

ter – tauras

teshë – tašyti

trashë – trašùs  

trys – truniù

thaj – sausas

thekë – šakà

thirr – širvas

thjermë – širmas  

thnegël – angis

ujk – vilkas

vang, vëng – vìngis

vdes – rekù

verzë – varle

vesh – ausis

vilas – su-valyti

vjehërr – šuras

vjel – valyti

vjerr – veriù

vjeshtë – su-valyti

vonë – vojus

zorrë – žarna

zot – viešpats

zverk – veriù

zvjerdh – veržiù

Citirane leksičke konkordance nisu jedine. Mene zabole ruka prepisujuć ih u ovom delu.

Neke litvanske reči, na prvi pogled, izgleda da nemaju nikakve veze sa albanskim rečima. Koliko za primer spominjemo rrag – srùoga, fryj – sprugstu i zot – viešpats. Ali, ako uporedimo litvanski ekvivalenat sa proto-albanskim oblikom *srauga – srùoga, *sprugnja – sprugstu i *w(i)tšpati – viešpats, videćemo da imamo posla sa istim rečima. Iz više razloga ne donosimo za svaku reč njen proto-albanski oblik, pa ni akcente i ekvivalenat na našem jeziku. Ko želi da vidi i ostale reči (zajedno sa proto-albanskim), pa i njihovo pisanje i značenje na engleskom jeziku, upućujem ih na delo Akademika Orela THE CONCISE HISTORICAL GRAMMAR OF ALBANIAN,- Leiden: Brill, 2000, pa i na njegov ALBANIAN ETYMOLOGICAL DICTIONARY,- Leiden : Brill, 1998.

Već su neki naučnici lansirali ideju da je albanski jezik slovenski. Pošto je bliskost dan-danas neosporna, sigurno je da je ona nekada, kada su Albanci živeli na obale Baltičkog mora,  pre skoro 2000 godina, bila mnogo veća. Ovo nam sugeriše da su sa Litvancima ne samo braća, već – moguće – i jedan te isti narod, čiji su se jezici, u toku vekova i sudara sa drugim jezicima, pozajmicama i uticajima, izmenili u toj meri da nam danas izgledaju kao dva zasebna jezika. Činjenica je da jezici oba ova naroda imaju zajednički karakter – SATEM.

Ovaj je argumenat, kako rekoh, otkriven i formuliran od G.Majera. Prihvaćen je od svih, pa – kako već naglasih – i od albanskih akademika prof. dr Čabeja i prof. dr Džuvani-a.

Ovim argumentom, ne samo što se dokazuje da Albanci nisu Iliri, već se dokazuje da oni nisu ni autohtoni.

10. 10.- Rumunsko-albanska slaganja.

Rumunsko-albanska slaganja su mnogobrojna i višestrana, višestruka. Ona se ne ograničavaju samo u leksiku, gramatici, već i u drugim oblicima i pojavama njihovog života. Ovo su priznali svi svetski naučnici, pa i veliki falsifikator istorije albanskog naroda i veliki prijatelj albanskih ekstremnih nacionalista Nöel Malcolm, koji doslovno kaže:

« Linguisti su od vremena bili svesni da albanski jezik sa rumunskim imaju mnoge zajedničke odlike, kako u problemima strukture i rečnika, tako i u frazeologiji ».54)

Ukratko možemo reći da su ove konkordance sledeće prirode:

1. a) Leksičke: neolatinske, latinske, tračanske.
2. b) Gramatičke.
3. c) Folklorističke.

č) Način pevanja pesama.

Gustav Vajgan kaže: „Rumunsko-albanske jezične veze nelatinskog porekla su tako duboke, da te primoravaju da priznaš da se albanski jezik mogao razviti samo u jednoj oblasti gde se razvio i rumunski jezik“.

A u vezi latinskih reči on nastavlja: „Latinski elementi albanskog i rumunskog jezika slični su međusobno na jedan sasvim vidliv način, da su mogli proizaći u istim kulturnim, teritorijalnim i jezičnim okolnostima“.

„Odugovlačio bih se mnogo,- nastavlja Vajgand,– ako bih spomenuo mnoge relacije albanskog jezika sa rumunskim, koje se tiču fonetike, sintakse, formiranja reči i govora…Kao dokaz – koji izgleda dovoljan – spomenuću ovde samo one reči koje imaju kratko latinsko akcentirano u. Romanski jezici kratko latinsko u obraćaju u o; samo sardski, albanski i rumunski jezik čuvaju staro u„.

Vajgand broji 38 latinskih reči, koje su, u albanskom i rumunskom jeziku, sačuvale u i imaju skoro istu formu i prononciranje između njih; na primer: lat. fundus, alb.fund, rum. fund; lat. puetus, alb. pus, rum. putc; lat. numerus, alb. numër, rum. numër;  lat. tufa, alb. tufë, rum. tufe; lat. angustus, alb. ngusht, rum. ngust; lat. avunculus, alb. ungj, rum. unchiu; lat. lucta, alb. luftë, rum. lupta i dr.

Evo i jedna druga lista rumunsko-albanskih leksičkih konkordaci:

abur – avull
alak – a-lak-er
Agal – ngadal
Amurg – a-murg
a-zuga – zhuga
baliga – balga
balta – balta
bara – bar
barza – bardha
basca – bashk
balan – bala ili balo
boare – bora, erë bore
brad – bredh
briu – brez
broasca – breshka
buk – byk
bukura – bukur
bunget – bunk
burta – barku
buza – buza
bufnita – buf
bulz – bulz
kaciula – kasula
kapusa – kepusha ili kërpusha
kaputa – kapuca, këpuca
karaban – karabishte
katun – katund
koc – kok
kodru – kodra
kopac – kopaç
kursa – kurtha
das – dash
deh – deh
don – don
droaie – droje
farima – therima
gard – gardh
gata – gati
galbeaza – gelbaza
gjimpe – gjemb
gjionte – gjuante
gjiuj – gjysh
grapa – grep
gresie – gërresë
groapa – gropa
grumaz – grumaz
grunz – grundë
gudura – gudulis
gusa – gusha
iazma – fantazma
leagan – legan
mal – mal
maces – mace
magar – gomar
mamaliga – mamaliga
markat – markat
matura – i matur, i pjekur
mieru – mjer
mire – mire
mistret – mistrec
miska – mika
mot – moti
mos – mosh
mugure – mu-gure
murg – murg
napirca – neperca
olog – ulok
pastra – paster
pastai pishtai – bishtai
pinza – pinca
rata rasa – rosa
rinza – renza
skapara – shkarpa
skrum – shkrum
skula – shkula
spin – shpin
sterp – shterp
stina – stina
strunga – shtrungoj
sumbull – sumbull
tap – cjap
vapaie – vapa
vatra – vatra
vatui vata – e vete
zara – zara
zar – zar
zgarda – zagar
zgiria – zhgara-vis
zgura – zgjyra

Neke od nevedenih reči su, u jednom ili drugom jeziku, iz srpskog, pa i iz turskog jezika.

Rumunski jezik je izvršio neobično veliki uticaj ne samo u albanskom leksiku, već i u fonetici, morfologiji i sintaksi, uopšte u strukturi, što znači u čitavom gramatičkom sistemu. Sujetni Albanci, svesni da falsifikuju istoriju svog jezika, kao što falsifikuju i istoriju svog naroda, odlučno i slepo poriču to.

Vajgand spominje i dela raznih naučnika, koji su pisali o jezičnim relacijama albanskog i rumunskog jezika i daje nam jedan veliki broj zajedničkih reči u albanskom i rumunskom leksiku, koje su, prema njemu, ušle iz predhodnice albanskog jezika (po njemu – iz tračanskog) u rumunski. On misli da su se ove jezične veze rodile ne u Iliriji, već u Trakiji, u jednoj teritoriji između Niša-Sofije i Skoplja, kako je to rekao pre njega W.Tomaschek, a zatim prihvatio bugarski naučnik V.Georgiev.

Ima istine u ovome, ali i neistine.

Oblast gde su stvorene rumunsko-albanske jezične veze nelatinskog porekla, onako kako nije mogla da bude Ilirija, nije mogla da bude ni Trakija, pomenuti trougao. Zašto? Da je bila Trakija, i albanski jezik bi pretrpeo ono što je pretrpeo rumuniski: romanizirao bi se.

Pa ipak ta zajednička teritorija je postojala. Gde? U današnjoj Rumuniji, tačnije u Transilvaniji. To se desilo u III veku naše ere, sve do kraja VII veka, kada su albanski stočari stigli tamo sa obala Baltičkog mora i tako došli u kontakt u početku sa Dačanima, a zatim i sa onima koji nam se nazvaše Rumunima, a koji su se upravo u III-IV veku fermentirali i prelazili sa tračko-dačkog (neromanskog!) jezika na njihov sadašnji romanizirani jezik. Sa ovom tezom, koju su pre mene lansirali rumunski naučnici, pomenuti V.Pârvan i S.Puškariu, složio se i najveći albanski naučnik svih vremena Ećrem Čabej: on jasno i glasno kaže da se albanski jezik formirao u Rumuniji – i to u VI veku naše ere. Pomenuti kanadski akademik V.Orel nam je to višestruko i dokazao, posebno njegovim delom THE CONCISE HISTORICAL GRAMMAR OF ALBANIAN,- Leiden: Brill, 2000.

Dodajem: da krajem VII veka nisu poveli sa sobom albanska plemena turansko-mongolski Bugari khana Asparuha, ona bi se ne samo romanizirala, već i rumunizirala. Albanski se jezik, naglašavam – zahvaljujući pomenutim Bugarima, za dlaku spasio rumunizacije.

Š.Demiraj pretendira da jezične rumunsko-albanske konkordance potiču od nekojeg starijeg jezika, „koji se govorio u oblasti Balkana pre dolaska Ilira, Tračana i drugih u ove predele“55). On sigurno aludira za Pelazge, pa nam na narednoj strani (105) govori i o „substratu pred-ilirskom u ilirskom jeziku“! Ali, kako smo to već rekli, ovi su Albanci sami priznali da sa Pelazgima nemaju nikakve veze. Na drugoj stranici (105) Š.Demiraj piše: „Ali teško da su ove konkordance tako stare…“ Sa druge strane, ovde (na str. 104) ovaj nam Š.Demiraj pretendira da su Iliri došli na Balkan, dok na jednom drugom mestu, koje smo citirali, on sa njegovim kolegama iz Akademije nauka nam rekoše da Iliri nisu došli od nikuda, da su oni proizašli od Pelazga, da su  a u t o h t o n i. U besomučnoj borbi protiv naučne istine, da bi pod svaku cenu prikazali Albance autohtonim i Ilirima, oni se na svaki korak spotiču i upadaju iz jedne kontradikcije u drugu. Posle ovoga, optužuju mene da sam kontradiktoran.

Vajgand kaže: „Albanski folklor ima sličnosti sa folklorom Rumuna, što ne srećemo u folkloru Srba i Bugara, koji žive između ova dva naroda….Zato je potrebno da se prizna da su ova dva naroda (Rumuni i Albanci) živeli zajedno od starih vremena, jer Sloveni nisu mogli biti posrednici ovog folklora“.

Nema sumnje da zajednički elementi u fokloru Albanaca i Rumuna svedoče nedvosmisleno da su ova dva naroda nekada živeli pod istim nebom i na istom tlu, zajedno.

Vajgand nastavlja: „I način pevanja pesama predstavlja uzajamne sličnosti kod oba ova naroda, Rumuna i Albanaca“.

U ovom poglavlju Vajgand iznosi činjenice iz kojih se vidi da albanske narodne pesme i rumunske liče jedne na druge i podudaraju se ne samo po melodiji, već i po načinu stavlanja strofa i reči.

Ali, sličnost u folkloru i zajednički način pevanja narodnih pesama, ako nam svedoči za očigledne doticaje Albanaca i Rumuna, ne dokazuje i zajedničko tračansko poreklo, već jak uticaj Rumuna na Albance, koji je u vekovima IV-VII bio tako snažan, da su se Albanci za dlaku spasili rumunizacije.

Prema Vladimiru Georgiev-u, koji se slaže sa Vajgandom, za ovo svedoče:

1. a) Neke fonetičke promene i mnoge zajedničke karakteristike u albanskom, rumunskom i dačkom jeziku.
2. b) Najstariji latinski elementi u albanskom jeziku potiču iz starog rumunskog jezika.
3. c) Slaganje albanskog i rumunskog jezika u tretiranju latinskih reči svedoči da se albanski jezik razvio duž vekova IV-VI u jednoj oblasti gde se rodio i savremeni rumunski jezik.

Ovime se složio i albanski akademik Čabej, i to u potpunosti. On priznaje da se i albanski jezik formirao upravo tamo, preko Dunava, na severu Balkanskog poluostrva i u isto vreme, ali dodaje i ovo: uzajamni odnosi rumunskog jezika sa albanskim nisu odnosi substrata, već a d s t r a t a.

č) U rumunskom jeziku ima oko 70 reči, koje imaju i njihov isti ekvivalenat u albanskom jeziku, ali koje – zbog njihovih fonetskih karakteristika – ne mogu biti u rumunskom jeziku pozajmice iz albanskog jezika. Ove reči dačkog substrata u rumunskom jeziku, kao i odgovarajuće reči u albanskom jeziku, po Georgievu su nasleđene reči tog, dačkog jezika.

Ovde sigurno da Georgiev nema pravo. U rumunskom jeziku one mogu biti nasleđene iz trako-dačkog substrata, ali ne i u albanskom jeziku, jer – kako to kaže i akademik Čabej – u albanskom jeziku nemamo posla sa ničijim substratom.

1. d) Fonetski sistem albanskog jezika pretstavlja dali razvoj dačko-mizijskog fonetskog sistema.

I ovde Georgiev nema pravo, jer u fonetskom sistemu albanskog jezika imamo posla sa uticajem rumunskog jezika, kako je to dokazao Vajgand, a ne sa nekim substratom dačko-mizijskim.

1. e) Iako je dačko-mizijski jezički materijal dosta malen, opet ima nekih sličnosti mnogo značajnih sa albanskim. Ovde Georgiev spominje, između ostalog, jednačenja AMALUSTA = alb. „i ambël“ (srp. „sladak“); VETESPIOS (ime jednog heroja) = alb. VETE i -ESP- od indoevropskog (H)EKKWO-S = alb. „kalë“ (srp. „konj“); ZERMI-ZERGA = alb. „zjermi/zjarmi“ (srp. „vatra/oganj“); KARPATES = alb. „karpë“ (srp. „stena“); MAL = alb. „mal“ (srp. „planina“); MANTIA = alb. „man“ (srp. „murva“); SKIARE = alb. „shqer“ (srp. „junica“); UENDENIS VINDENIS = alb. „vend“ (srp. „mesto“), i dr.

Pretposlednju shqer/çjer, Jokl-i vezuje sa tračkim „gjëmbaç“ = srp. „drača“.

Opet Georgiev nema pravo, jer sve ove reči albanski jezik je uzeo iz rumunskog, ili od ostataka tračkih, dako-mizijskih porodica i bratstava, koja su asimilirana od Albanaca po planinskim vrletima Transilvanije, pa i Trakije, gde su stigli krajem VII veka n.e. Tako nam ovi jezički rudimenti ne pokazuju poreklo Albanaca, već njihov itinerar kuda su prolazili od obala Baltičkog mora do obala Jadrana, što i sâm V.Georgiev priznaje, u tački 4/d, pišući da je albanski jezik bio neposredni sused baltičko-slovenskog jezika.

Rumunsko-albanska slaganja u leksiku, gramatici, folkloru i načinu pevanja pesama ne dokazuju nam samo itinerar kretanja albanskih plemena, njihov boravak u današnjoj Rumuniji, već samim time i da Albanci nemaju nikakve veze sa Ilirima, koji su u ta vremena bili na obali Jadrana, pa su u međuvremenu i nestali. Tako, kad su krajem VII veka n.e. ušli Albanci na Balkan, Ilira na Balkanu više nije bilo.

Prihvaćajući hipotezu K.Paula o tračanskom poreklu Albanaca, Vajgand kaže: „U albanskom jeziku ima reči tračanskog porekla“.

Za ovo on navodi neke tračanske reči, koje spominju starogrčki pisci, i upoređuje ih sa albanskim rečima, kojima se približavaju po formi i semantici. Tako spominje modhullë (rumunski mazare), man (uporedi mantia kod Tračana), amalusta (« kamomil »), koje upoređuje sa albanskim rečima modhullë, mand i i ambël/i ëmbël. Ovu poslednju daje sa rezervom.

Mišljenja sam da Vajgand ima pravo, ali reči tračanskog porekla u albanskom jeziku, pa ni zajednički život u Trakiji (u stvari – u Transilvaniji, Dakiji!) Albanaca sa Rumunima, ne svedoče tračansko poreklo albanskog naroda, kako misli on.

Pre svega Tračani su se svi romanizirali, apsolutno svi, i oni koji su živeli po planinskim vrletima, kao što su konkretno Aromuni, među Albancima tzv. Čobani, Kucovlasi, Vlasi, a kod nas Cincari i Vlasi.

Da su Albanci genealoški sledbenici Tračana, bili bi i oni romanizirani. Iz albanskog jezika se jasno vidi da nisu romanizirani.

Sa druge strane, kako se već zna, Albanci su živeli zajedno sa Rumunima, Aromunima i Bugarima, ne samo sa ovim današnjim, slovenskim, već i sa starim turano-mongolskim Bugarima khana Asparuha, koji su ih i uveli na Balkan u VII veku nove ere.

Živeći sa Rumunima i Aromunima u današnjoj Rumuniji (Transilvaniji), negde od III do VII veka n.e., sasvim lako i logično mogli su da uzmu od njih i koju tračansku reč.

Sem toga, pošto su krajem VII veka stigli na Balkan, Albanci su se smestili po vrletima Trakije, gde je moguće ostala koja tračanska porodica, pa i koje tračansko bratstvo, koje su Albanci asimilirali, uzimajući od njih, prirodno, i koju njihovu tračansku reč. Svi Albanci koji se danas prezivaju SKURA i ZIU nisu ništa drugo do albanizirani Aromuni. A za Aromune se zna da su tračanskog porekla.

Sem toga, ove tračanske reči, moguće i da nisu baš tračanske. Konkretno, albansku reč modhul, sa oblikom mažùlis, srećemo i kod Litvanaca, koji sigurno nisu tračanskog porekla. Akademik Orel pretendira da proto-albanski oblik te reči je bio *madzula.

Sledstveno, polazeći od nekih vrlo retkih reči tračanskog porekla, ne može se izvesti zaključak da su i sami Albanci tog porekla. Albanci imaju mnogo više srpskih i turskih reči, pa ipak nisu ni srpskog ni turskog porekla, ma da ima i takvih stranih (nesrpskih !) naučnika koji su ih proglasili i za Srbe.

Vajgand nastavlja: „Neka imena osoba i oblasti u Trakiji i u Dakiji objašnjavaju se posredstvom albanskog jezika“. Ovde Vajgand spominje ime dačkog vođe Decebalus (= Dakibal – alb. « balli i dakasve » – srp. « dački čelnik »), ime drugog čelnika tog naroda Burebista (alb. « burrë-bisht », srp. «čovek-rep »), Dardania (koja se upoređuje sa alb. « dardhë » – srp. « kruška »), Dacia maluenis (drugi deo ovog izraza on stavlja u vezi sa albaskim apelativom « mal » – srp. « planina »), (Maluense je bila kolonija stare Dakije); Drizupara, Bessapara, koje izvodi iz albanskog jezika: « driza » – srp. «žbunje » ; « besa » – srp. « vera, zadata reč », znači « grad žbunja » (Drizupara), i « grad Besa » (Bessapara). Treba znati da je postojalo jedno tračansko pleme koje se nazivalo Besse. Reči para A.Fick i V.Tomašek su dali značenje put, prolaz.

« Ali meni,- kaže Vajgand,- čini mi se da sa rečju para treba razumeti moguće i bardhë (srp. « beo »); znači Drizupara = Drizëbardha (srp. « belo žbunje »). Tako i Bessapara = Besbardha (srp. « bela besa »), ili mbara (srp. « srećna »), Drizëmbara, Besëmbara (srp. « srećno-žbunje, srećna-besa »)… »

Sem ovih Vajgand spominje i neka imena mesta u Dakiji, koja završavaju sa -deva, kao Burideva, Dakideva, Arkideva, Marodeva, Pulpudeva i dr. Drugi deo reči, deva, Vajgand sa Tomašekom upoređuju sa albanskim apelativom dhé (= « zemlja »), pošto sva ova mesta sa deva označavaju mesto, tvrđavu, grad. Znači Burideva = «dheu, vendi i burrave» (srp. « zemlja, mesto junaka »); Dakideva = « tvrđava, mesto Daka», i dr.

U Moesiji kažu da se nalazi i ime mesta Girideva, koje upoređuje sa albanskim Gurideva (= « mesto kamenja ») ili Gurrideva (= « qyteti gurrë, burimi», srp. «grad izvora»).

Ni Vajgand, ni Tomašek, niti Georgiev, nemaju pravo, jer nije istina da se lična imena i imena pokrajina u Trakiji i Dakiji objašnjavaju posredstvom albanskog jezika. Ovo je jedno prednaučno pretendiranje, koje je najbolje oboreno u slučaju toponima DARDANIJA, za koji je nauka već dokazala da ne potiče od « albanske » reči « dardhë » (srp. « kruška »), već od imena boga Dardanaca, zvani DARDANOS. Opširnije o ovome vidite moju studiju Dardanija, objavljena u mojoj knjizi STVARNOST I ALBANSKE ILUZIJE, Ženeva 2000.

I albanski akademik Čabej kaže: “Relativno novi karakter sibilanta kod besë i u drugim rečima, ne dozvoljava približavanje trač. Bessapara i Besus sa ovom rečju albanskog jezika, kako misli Weigand zajedno sa drugima“. (ČABEJ: STUDIME ETIMOLOGJIKE NË FUSHË TË SHQIPES, tom II, Tirana 1976, glas BESA, str. 206, kol. I.)

Za spoljašnje, formalne sličnosti, Akademik Čabej nastavlja :

« privučeni od sirene jednog formalnog akorda između jedne albanske reči i reči jednog drugog jezika, ne ispitujući koliko treba mesto i unutrašnje okolnosti svake od njih u dotičnom jeziku (neki) su uspostavili etimološka jednačenja, koja su često takva da se o njima ne može ni diskutirati. »

Tako i ime dačkog vođe Decebalus nema nikakve veze sa albanskim « ballë » – « čelo ». Isto tako Burebista sa alb. « burrë-bisht » – «čovek-rep »; Dacia maluenis sa alb. « mal » – « planina »; Drizupara sa alb. « qyteti i drizës » –  « grad žbunje », Bessapara sa alb. « qyteti i besve » – « grad Besa », itd. Za sva ova jednačenja vredi ono što kaže Akademik Čabej u gornjem citatu, ma da on to misli samo kad se upoređuje koja albanska reč sa stranom, a ne i kad se strana reč uporedi sa albanskom, jer ovo je princip današnje albanske « nauke »: poreći sve što im se ne sviđa, ne konvenira, bez obzira što je to istina, i prihvatiti sve što im se sviđa, što im konvenira, bez obzira što to može biti i gola laž.

Kako rekoh, hipotezu o tračanskom poreklu Albanaca lansirao je K.Paul. Od njega su je prihvatili i razvili dalje Hirt, Vajgand, Tomašek, H.Barić, I.Popović, I.I.Russu, V.Georgiev i dr.

Savremeni naučnici, posebno nemački naučnik, akademiki prof. dr Hans Krahe i jugoslovenski Kaplan Burović, odlučno su je odbili i dokazivali da Albanci ni sa Tračanima (ili dako-mizijskim jezikom Georgieva) nemaju nikakve veze. Sa njima se složio i posebno angažovao albanski naučnik, pomenuti Šaban Demiraj, koji kaže: „neka jednačenja između albanskog, ilirskog i tračanskog jezika, koja su se u najvećem delu istakla i od drugih naučnika pre i posle Jokl-ia, nisu rezistirala vremenu, ili su ostala ubedlivo neargumentirane hipoteze“.56)

11. 11.- Nedostatak tragova starog dalmatskog uticaja i prisustvo italijanskog uticaja.

Nedostatak tragova starog dalmatskog uticaja i prisustvo italijanskog uticaja, sledstveno venecijanskog, svedoči da su se pradedovi Albanca instalirali relativno kasno na obalama Jadrana,- kaže Vajgand i dokazuje nam to strogo naučno.

I ne samo on. I drugi naučnici, koji su se zauzeli ovim problemom, došli su do istog zaključka. Koliko za primer navodim dobro poznatog Vladimira Georgieva.

Kako se već zna, sva se morska obala Ilirije romanizirala. Dalmati su bili ilirsko pleme, koje se romaniziralo među prvima. Tada, kad bi Albanci bili sledbenici Ilira, trebalo bi da latinske reči albanskog jezika, iz vremena kad se dalmatski jezik latinizirao, imaju karakter starog dalmatskog jezika. Od ovoga nema ništa u albanskom jeziku. Akademik Vajgand donosi kao primer nekoliko latinskih reči, koje su ušle u albanski i dalmatski jezik i razvile su se paralelno i nezavisno.

Akademik Vajgand ima pravo. Da su Albanci meštani, štoviše autohtoni, a naročito da su i genealoški sledbenici Ilira, stari dalmatski jezik treba da je vršio svoj uticaj na albanski jezik pre i više od ma kojeg drugog jezika. Dalmacija se tada prostirala do ušća reke Mat, ako ne i niže, prema Durrhachiumu.

Nedostatak ovog uticaja svedoči da Albanci nisu ni autohtoni ni genealoški sledbenici Ilira.

12. 12.- Keltski elementi kod Albanaca.

Kod Albanaca imamo puno keltskih elemenata. Ne samo u jeziku, već i u fokloru, u etnografiji, običajima, nošnji, pa i u antroponimiji. Kako smo to u jednoj drugoj studiji analizirali detaljno (Ko su Albanoi?) ovi elementi su prešli kod njih od keltskog plemena Albanoi, koje su Albanci asimilirali po dolašku u Mat, oblast Prevalitanije, današnje Albanije.

Egzistenciju keltskih reči, izoglosa, u albanskom jeziku, prvi je konstatirao albanski naucnik Vinçenc Dorsa, koji se za to oslanja na Gottfried-a Wilhelm Leibniz-a (1646-1716), koji doslovno kaže:

“Da su Iliri (Sloveni) i Kelti pozajmili svoje jezične elemente albanskom jeziku, ovo su već istakli na isti način linguisti”.57)

Videći da su keltske reči neosporna činjenica albanskog jezika, priznao ih je i pomenuti albanski filolog E.Čabej, koji se tim problemom i njihovom analizom posebno bavio58).

One nisu malo. Ovde treba tražiti i etimologiju onih reči albanskog jezika, koje su dan-danas ostale bez objašnjenja. Sem toga, i jedan dobar deo latinskih reči, koje – kako se sada zna – Albanci ih imaju posredstvom jednog drugog jezika, a ne upravno od latinskog jezika, kako bi trebali da ih imaju, da su živeli tu, u Prevalitaniji, u Albaniji, za vreme rimljanske uprave, sigurno su ušle u njihov jezik posredstvom Albanoa.

I samo srednjevekovno etničko ime Albanaca – ARBËN / ARBËR jeste keltsko. Po tom imenu – ALBANCI-ALBANEZI – dan-danas ih ceo svet naziva. U XVIII veku, pošto su se većina muslimanizirali, oni će napustiti to ime i počeće da se nazivaju SHQYPTARË = „sinovi orla“, pod uticajem muslimanizma i turskih okupatora: koji su se na svom jeziku nazivali isto tako –  OSMANLIJE = „sinovi orla“. Kako se zna, Turci su učinili sve da sve narode svoje imperije potčine osmanizaciji. A Albancima je to prijalo. Posebno muslimanima, koji od “musliman jam elhamdyrilah!” (= musliman sam hvala bogu!), pređoše na “tyrk jam elhambyrilah!” (= Turčin sam hvala bogu!), pa tako i od “osmanli jam” (= Osmalnija sam – sin orla), pređoše na “shqyptar jam” (= Šćipetar sam – sin orla).

Henrik Barić kaže da su staro ime ARBËN/ARBËR pradedovi Albanaca uzeli od starih stanovnika njihovih novih oblasti, koji, sa svoje strane, ime ALBAN su nasledili „od starog stanovništva neindoevropskog“, koje je tu živelo pre dolaska Albanaca59), čime se ja (u mojoj citiranoj studiji „Ko su Albanoi?“) nisam složio, za što sam naveo i moje argumente.

Šaban Demiraj je prinuđen da prizna:

„Što se tiče pretpostavke da su pradedovi Albanaca uzeli rano etničko ime posle njihove seobe u nove oblasti (znači pošto su stigli u današnjoj Albaniji!- KB), gde su došli i nastanili se, treba imati predoči da jedna takva pojava nije nemoguća“.60)

On nastavlja da nam daje kao istorijske primere današnje Bugare, koji su slovenizirali u Donjoj Meziji turano-mogolske Bugare khana Asparuha, pa – iako su asimilirani od tamošnjih Slovena – dali su ovima svoje etničko ime. Zatim spominje istu pojavu romaniziranog stanovništva Galije (današnja Francuska), koje je uzelo ime nemačkog plemena Franake, koji stigoše i smestiše se u Galiji oko V veka naše ere. Mi možemo dodati i imena drugih naroda, ali nemamo zašto da se ovime odugovlačimo, jer smo o tome već pisali drugde.

Asimilirajući keltske Albane antike, Albanci-Šćipetari su uzeli od njih i neke antropološke karakteristike, stvar ova koja treba da postane objekat jedne posebne studije.

Uzeli su i običaje, što ističe njihov engleski prijatelj Nöel Malcolm: “u Škotskoj – krađa tuđe stoke smatrala se prije svega kao junaštvo, a ne zločin”61). Dan-danas kod Albanaca Srednje Albanije, posebno u Mirditi i Lumi, a na Jugu kod Toska, tu krađu smatraju za junaštvo. U nastavku N.Malcolm kaže da “ovo nije jedina sličnost između Severne Albanije i “Severne Britanije””. On sigurno misli na tzv. xhubleta, poznata nošnja žena Severne Albanije, koja je neosporno keltska.

Ovi keltski elementi su učinili Georga Bajrona, poznatog engleskog pesnika, da pomisli da su Albanci keltskog porekla, Skotlanđani, iz njegovog Albiona, te se tako lepo izrazio ne samo za njihovu nošnju, već i za njih.

I dok kod Albanaca imamo keltskih elemenata, ilirskim elementima nema ni traga, što je još od vremena konstatirao izvrsni poznavalac Albanaca, nemački akademik, prof. dr Gustav Vajgand.62)

Keltski elementi kod Albanaca, sa jedne strane, i evidentno mankanje ilirskih elemenata, sa druge strane, svedoče nam da pleme ALBANOI, za koje Albanci pretendiraju da je ilirsko i da su oni njihovi genealoški sledbenici, nema veze sa Ilirima.

Asimiliranje Albanoa od Šćipetara (Albanaca) je činjenica, kao što je činjenica da i Albanoi nisu Iliri. Da su Iliri, oni ne bi čekali IX-X vek n.e. da ih asimiliraju Albanci, već bi vremenom bili asimilirani od Slovena i Vlaha, kao i svi drugi Iliri. U II veku n.e., kad su Albanci bili na obale Baltičkog mora, keltski Albanoi su odigrali izvesnu ulogu, gradeći svoj grad Albanopolis, kome kod Albanaca – kao toponim – nema ni traga. Razvaline postoje, ali ih Albanci nazivaju sasvim drugčije – Zgërdhesh, što svedoči da Albanci nisu ni Iliri ni Albanoi. Da su Iliri, ili bar Albanoi, ne bi Albanopolis nazvali Zgërdhesh, ime ovo koje nema nikakve veze sa imenom Albanopolis.

13. 13.- Hrišćanstvo.

Dan-danas hrišćanstvo ima slabe korene kod Albanaca. Da su Albanci autohton narod i sinovi Ilira, bili bi među prvim narodima Balkana koji su prihvatili hrišćanstvo, još u II veku pre n.e., jer su rimski konsuli (Emilius Paulus, poznat kao Sveti Pavle) upravo ovde, na teritoriji današnje Albanije, pokrštavali pagane, pre svih same Ilire. Činjenice su bezbrojne da su Albanci među poslednjim Balkancima koji su prihvatili hrišćanstvo, posle Srba, negde u X-XI veku naše ere. Upravo su Srbi ti koji su pokrstili Albance. Sve do 12.IX.1922. godine Albanci nisu imali ni svoju crkvu. I opet, jedan Srbo-Makedonac (Ðorđe Nikolić) i jedan Grk (Teofan Mavromatis – poznat među Albancima pseudonimom Fan Noli) jesu ti koji im stvoriše albansku autokefalnu crkvu.

Postoje dokumenta, koja nam jasno govore da stanovnici Ulcinja nisu bili hrišćani u IX veku63). Da su ti stanovnici bili Iliri (odnosno Albanci, kako nam pretendiraju!), onda bi bili hrišćani, jer su se Iliri do jednog hrišćanizirali još u II veku p.n.e. (I u unutrašnjosti, kamoli po primorskim gadovima!), dok u IX veku n.e. više nisu postojali ni kao ljudi, jer su potamanjeni od Varvara, odvedeni kao robovi, ili su se asimilirali od Slovena, pradedova Srbo-Crnogoraca i Makedonaca, koji su u IX veku bili stanovnici Ulcinja. Dokumenat o nehrisćanstvu Ulcinja svedoči nam da je taj grad bio u rukama Slovena i da tu, ne samo što nije bilo žive duše ilirske, već ni albanske. Pa i romansko stanovništvo tog vremena mora da se u tom gradu utopilo u nehrisćanske Slovene, koji su sigurno uzeli u svoje ruke grad Ulcinj još u VI veku n.e.

U kolotečini falsifikovanja istorije albanskog naroda, E.Čabej i Š.Demiraj pretendiraju da

„verska terminologija (hrisćanska) albanskog jezika, posebno ona najstarija, uopšte uzev je latinskog porekla. U vezi sa ovim verskim izrazima albanskog jezika treba imati predoči da manjkaju sasvim oni slovenskog porekla, koji u rumunskom jeziku zauzimaju jedno značajno mesto“.64)

Pre svega ovo nije istina. Hrišćanska terminologija Albanaca je novo-grčka i slovenska, srpska. Evo da navedem nekoliko srpskih crkvenih reči uopštene u albanski jezik: alb. kallogjer (kod Buzuka „kllogjen“) od srp. „kalluđer“; alb. kamilaf od srp. “kamilaf”; alb. manastir (ovu reč imaju Budi i Bardhi) od srp. „manastir“; alb. metohi od srp. „metohija“ (sve su ove reči ušle u srpski iz grčkog!): alb. gjakon, od srp. „đakon“; alb. udob od srp. „udob“; alb. slat od srp. „slati“; alb. baskat od srp. „baskati“; alb. falem od srp. „hvaliti“ (kod Crnogoraca se čuje i „faliti“: „Fala Bogu!“), alb. miros-mirosje od srp. “miropomazanije”, i dr.

Zbog toga što su hrišćanstvo prihvatili kasno i samo površno, bez svoje crkvene organizacije, Albanci će masovno prelaziti iz jedne šizme u drugu, pa će i napustiti hrišćanstvo, prihvaćajući veru okupatora Balkana – Turaka, njihov muslimanizam. A za vladavine Envera Hodže oni napustiše i muslimanizam i, busajući se u prsa, gordili su nam se kao prva ateistička država na svetu. Ili ovo nije istina?! Svi naučnici Albanije, za vreme E.Hodže, hvalili su se činjenicom da je hrišćanstvo bilo plitko, površno kod Albanaca. Da ne bi ko pomislio da su ovi bili prinuđeni od E.Hodže da se tako izjavljuju, evo što kaže i jedan Albanac, koji nije bio pod gvozdenom petom E.Hodže, eks-jugoslovenski ambasador Ramadan Marmullaku:

„Pošto je religija malo značila za njih (Albance), oni su bili sasvim spremni da postanu muslimani“.

Sa druge strane, sve ovo za što nam svedoči, ako ne da oni nisu ni Iliri ni sinovi Ilira, pa ni poreklom od Ilira, koji su bili ne samo pobožni, već i jako dobri hrišćani?!

14. 14.- Arheološki i drugi dokazi.

Podzemlje Albanije govori sasvim jasno grčki i latinski. Govori jasno i srpsko-hrvatski, ali ne ilirski, pa ni albanski. Svojim nemim jezikom ono govori i ilirski, dok albanski nikako.

Svi naučnici sveta, koji su se bavili problemom porekla albanskog naroda, složili su se u jedno, da arheološki i drugi dokazi materijalne i duševne kulture albanskog naroda nedvosmisleno svedoče da nema kulturnog kontinuiteta od Ilira kod Albanaca.65)
Evo što kaže arheolog Ðorđe Janković:
„U slučaju savremenih Albanaca…u proučavanju njihovog porekla, pošlo se…sa namerom da se u više faza dokaže…da Slovenima (odnosno pravoslavnim Srbima) nije mesto na Jadranu, i zbog toga se dokazuje da su tu oduvek živeli Albanci. Za postizanje tog cilja iskorišćena je i arheologija. Prvo je trebalo dokazati da su Albanci potomci Ilira, a potom da su i potomci Dardanaca, što pretpostavlja i narednu fazu, u kojoj će biti samo potomci Dardanaca, a koji se ipak upadljivo razlikuju od Ilira. Za dokazivanje tih teza koriste se filološka građa, istoriski podaci i arheološka građa, pogrešno i lažno protumačeni. Da bi se arheologijom dokazao kontinuitet, iskorišćena je Komani Kroja kultura, navodno veza između Ilira i savremenih Albanaca.
Prvi arheološki radovi na proučavanju navodne prošlosti Albanaca, koji su ih povezali sa Ilirima, pokrenuti su iz Austrije i od naučnika rimokatoličkih krugova.
Za arheološki dokaz te teze iskorišćena je Komani Kroja kultura, o kojoj prve radove, na osnovu nalaza u Komaniju na Drimu, objavljuju 1900-1902. Treger, Degran, Reinah i Ipen, a zatim Ipen 1907, Nopča 1910. i Ugolini. (Popović 1988: 329-337). Posle Drugog svetskog rata albanski arheolozi počinju obimnija istraživanja drugih groblja ove kulture i koriste ih za dalje dokazivanje da su oni potomci Ilira.

Kultura nazvana Komani Kroja, ili Koman, Komani, poznata je isključivo po grobovima, raspoređenim u trouglu između Ohridskog jezera, Skadarskog jezera i Krfa. Ta su groblja obično smeštena uz utvrđenja (Komani, Sard, Lješ, Kroja, itd.). Osobena su po bogatom inventaru (nakit, delovi nošnje, ratnička oprema), nekad datiranom u 7-8 stoleću. Samo u jednom slučaju takvo groblje zabeleženo je na crkvištu ranovizantijskog doba – na hramu Svetog Erazma kod Ohrida (Malenko 1976: 221-234). To groblje, donekle drugačije orijentisano od ruševina crkve, oštetilo je zidove hrama. Znači, postoji veliki diskontinuitet između hrama srušenog oko 600. godine, i stanovništva koje tu osniva groblje, a da ne zna za zidove bazilike ni njihovu orijentaciju. U Sardu kod Skadra sprovedena su istraživanja i groblja u podnožju grada i samog grada, koja su delimično objavljena…Iz utvrđenja su objavljeni nalazi metalnih predmeta Komani Kroja kulture, i samo jedan ulomak grnčarije – deo istovremenog lonca slovenske izrade (Komata 1980: T. 4). Iz Kroje, Lješa, Bukela i drugih mesta sa grobljima Komani Kroja kulture, nema objavljenih nalaza grnčarije. Neobično je da nisu sprovedena iskopavanja „Kaljaja e Dalmaces“ u Komaniju, utvrđenja pored koga se istraživano eponimno groblje. Pošto nema podataka o naseobinskim nalazima Komani Kroja kultura, osim pomenutog izuzetka, očigledno je reč o namernom sakrivanju podataka. Razlog je jasan: grnčarija, kao primerak iz Sarda, pokazuje slovensko stanovništvo. Na „Gradištu“ u Simici (južna Albanija) nađena je slovenska grnčarija i nakit 8-11. stoleća, ali tu groblje nije istraživano (Karaiskaj 1976: T. 10-11, 16). Time se otkriva metod manipulisanja arheološkim činjenicama – bira se šta će biti iskopavano, biraju se informacije koje će biti objavljene, a to su one koje se mogu iskoristiti za političke svrhe, dok se ostale sakrivaju.

Ove zloupotrebe mogu biti samo privremene, do utvrđivanja stvarnih činjenica, na nezavisan način. U ovom smislu je zaninljiv primer uglednog nemačkog naučnika J.Vernera, koji je, pišući o nalazu zlatnih predmeta iz Vrapa kod Elbasana, ustanovio da on ne može biti stariji od 8. stoleća, sudeći po analogijama iz Panonije, ali ga ipak povezao sa bugarskim vođom Kuverom, koji je živeo u drugoj polovini 7. stoleća (Werner 1983). Zahvaljujući potpuno nezavisnim istraživanjima, pre svega u Panoniji i stepama između Crnog mora i Kaspiskog jezera, danas se Komani Kroja kultura može pouzdano datovati u 9. stoleće i povezati sa Crvenim Hrvatima (Janković 2007: 186-209). Naime, neki predmeti osobeni za ovu kulturu dobro su poznati i datovani na navedenim područjima, gde su pronalaženi u pretežno nomadskom okruženju Alana, Bugara, Hazara, Avara, kao i Slovena. Neke osobine Komani Kroja kulture povezuju se sa ustanovljenim osobinama Starohrvata u Dalmaciji (Belošević 1980: 92-93; Milošević 1995). To, kao i pisani podaci, nedvosmisleno upućuje da Komani Kroja kultura pripada Crnevim Hrvatima, plemenu doseljenom na prostore između Ohridskog i Skadarskog jezera oko kraja 8.- početak 9. stoleća. Ta kultura je ugašena prilikom bugarskog osvajanja predela između Ohrida i Skadra, a u zaleđu Drača. Analogije za kulturu nalaze se izvan Balkanskog poluostrva i kod Starohrvata. Prema tome, ova kultura, koja nema korena na tlu na kome se obrazovala, ne može biti dokaz srodnosti Ilira i Albanaca, već dokazuje da su preci Albanaca doseljeni posle 9. stoleća.“66)

Sve dosadašnje arheološke iskopine samo o tome govore. Kod Albanaca, kako smo to već naglasili, ima nasleđa i od Kelta, od njihovog plemena Albanoi, ali ne i od Ilira, od nijednog njihovog plemena. Upravo zato su se ovi Albanci upinjali do danas da prikažu Albanoe kao Ilire, ali mi im nedvosmisleno dokazasmo činjenicama da Albanoi nisu Iliri, da su Kelti, preko svega da nisu Albanoi asimilirali Albance, već obratno: Albanci su asimilirali Albanoe. Do danas niko se od albanskih naučnika nije usudio ni da zucne protiv ove naše teze, da su Albanoi Kelti, a ne Iliri, izuzev što su moju knjigu sa tom studijom 2003. godine zabranili u Albaniji, dok su je van Albanije proganjali, uništavali gde god su uspeli da se nje dohvate, pozivajući otvoreno, pismeno, i preko knjiga njihovih, da se ne čita to moje delo, pa i preteći onima koji je budu čitali. Pisao je protiv mene albanski akademik prof. dr Skender Škupi (Shkupi) sve i svašta, psovao me na sva usta, kao pravi uličar (to i jesu njegovi argumenti!), ali nigde u njegovoj kilometarskoj paskvili i ne spominje moju tezu u vezi Albanoa.67)

I profesor Čabej kaže:

„Svedočanstva natpisa, miluaernog (nadgrobnog) kamenja i moneta gradova antičkog vremena Poluostrva, napisana ili nenapisana grčki i latinski, u vezi našeg problema (porekla Albanaca) ne samo što nemaju neki značaj, već vode štoviše u jedan negativan rezultat“.68)

Ono „negativan rezultat“ znači da negira ekzistenciju Albanaca u tim predelima, gde su arheološki nalazi napisani na grčkom i latinskom jeziku i – „nenapisani“. A na kojem su jeziku napisani ovi arheološki nalazi „nenapisani“ na grčkom i latinskom jeziku? Zašto se prećutkuje da su ih našli napisane i na slovenskom, srpskom jeziku?! Albanci brišu i prećutkuju sve što je slovensko. I – posle ovoga – optužuju Slovene (Srbo-Crnogorce i Makedonce) za šovinizam i rasizam. Ili ovo nije istina, gospodine Kadare?69)

Kod Albanaca, ni kod onih hrišćanske vere, nemamo nijedno ilirsko ime. Sva ilirska imena današnjih Albanaca su od početka njihovog nacionalnog preporoda, koji se odvio među intelektualcima pod indoktrinacijom da su sledbenici Ilira, pa i Pelazga. Muslimani, fundamentalistički nastrojeni, spremni su dan-danas da se izjave i za Turke („jam tyrk alhamdyrilah!“), ali ne za Ilire, kamoli i za Pelazge. Oni još uvek upotrebljavaju „islamska“ imena. Ako koje njihovo dete i nosi kakvo ilirsko ili neislamsko ime, to sigurno nije izraz duševnog raspoloženja roditelja i njihove svesti, već kojeg kućnog prijatelja, od onih koji, indoktrinirani iliromanijom i pelazgomanijom, nastoje da to kaleme i kod drugih, najobičnijih ljudi. Enver Hodža im je i zakonom zabranio da stavljaju svojoj deci drukčija imena, do samo ilirska i albanska.

15. 15.- Analizama DNA, koje su učinili Romanian Socisty of Legal Medicine, u saradnji sa Departament of Genetic-Universitety of Bucharest, Bucharest-Romania, Institute of Antropology-Romanian Academy of Science Bucharest, Bucharest-Romania, Romanian Nationasl Institute of Archaelogy/Thracology-Romanian Academy of Science, Bucharest, Bucharest-Romania i corresponding author prof. dr. Director of Institute of Human Biology, Universitety of Hambrg, Hamburg-Germany, a koje su pretstavili svetu svojom studijom Paleo mtDNA analysis and population genetic aspects of old Thracian population from South-East of Romania, rezultira da Albanci nemaju nikakve genetičke veze sa antičkim stanovnicima Balkana.

Vidite za ovo i kod Michele Belledi, Estella S. Poloni, Rosa Casalotti, Franco Conterio, Ilia Mikerezi, James Tagliavini and Laurent Excoffier. „Maternal and paternal lineages in Albania and the genetic structure of Indo-European populations“. European Journal of Human Genetics, July 2000, Volume 8, Number 7, pp. 480-486: „Mitochondrial DNA HV1 sequences and Y chromosome haplotypes (DYS19 STR and YAP) were characterized in an Albanian sample and compared with those of several other Indo-European populations from the European continent. No significant difference was observed between Albanians and most other Europeans, despite the fact that Albanians are clearly different from all other Indo-Europeans linguistically.“

Akademik prof. dr Gustav Vajgand ne samo što nam izlaže 12 argumenata u prilog njegove teze (da Albanci nisu Iliri), već i kontestira pretendiranja onih naučnika, koji su pre njega podržavali hipotezu o ilirskom poreklu Albanaca. Tako i on, kao prof. dr. Herman Hirt, ne nalazi ubedljivim argumenat što Albanci danas žive u oblastima gde su nekada živela ilirska plemena, jer narodi su često menjali svoje mesto boravka. Kako se zna, Albanci drže ovaj « argumenat » za njihovo najveće svedočanstvo njihovog ilirskog porekla. Akademik Vajgand isto tako ne priznaje ni « argumenat », kojim se pretendira da se neki toponimi, kao DELMACIA, ULCINJ, idr. objašnjavaju posredstvom albanskog jezika. Štoviše, i staro etničko ime ARBËN/ARBËR on misli da su Albanci pozajmili od Rimljana i Grka.

U vezi sa ovim poslednjim sigurno nema pravo, jer su to ime Albanci pozajmili od keltskog plemena ALBANOI, kako sam to izložio u već citiranoj mojoj studiji Ko su Albanoi?.

U nastavku Vajgand ističe sa pravom da ima i drugih naroda, koji su promenili svoje etničko ime, kao na primer današnji slovenski Makedonci, koji nemaju nikakve veze sa antičkim Makedoncima.

Sumirajući izložene argumente, izvodimo zaključak da Albanci, ne samo da nisu Iliri, ni njihovi sinovi, niti ma kakvi genealoški sledbenici Ilira, već oni nemaju ni makakve veze sa njima. U žilama Albanaca nema ni kapi krvi ilirske. Naprotiv, u žilama južnih Slovena, posebno u žilama Srba i Hrvata, ima i nekoliko kapi ilirske krvi, jer – kad su ovi stigli na Balkan – tu i tamo su našli po koju ilirsku porodicu, po koje ilirsko bratstvo, koje su tokom vremena asimilirali. Nije ni najmanje slučajno što su istoričari vremena, hroničari, od VII veka počeli da nazivaju Ilirima Slovene Balkana, pa su i čitav Balkan, po njima, nazvali Ilirsko poluostrvo. Ni albansko, pa ni grčko, već SLOVENSKO, jer su bili Sloveni ti, koji su preplavili Balkan sa obala Dunava i Drave do Jegejskog mora, sa obala Crnog mora do obala Jadranskog i Jonskog mora, preteći i samim Grcima da ih asimiliraju.

Argumente Vajganda, koji su na broju 12, sažeo sam ih, posebno one u vezi sličnosti Albanaca sa Rumunima, pa – izbacujući one, kojima Vajgand pretendira za tračko poreklo Albanaca, dodao sam argumente drugih naučnika, pa i moje, koje sam otkrio u toku mojih istraživanja o Albancima i njihovom poreklu. Tako poređah ovih 15 dokumenata, argumenta, činjenica i svedočanstva o neilirskom poreklu Albanaca.

Kako sam već naglasio u jednoj drugoj studiji, argumenta ponderantum, non numerantum! I pored toga, ako ovih 15 argumenta nekome izgledaju malo, spreman sam da mu navedem još koji drugi (kao npr. albanska ksenofobija i šovinizam, rasizam, nepoznati kod Ilira!70) Zatim, Konstantin Porfirogenet i njegovo delo DE ADMINISTRATION DE L’EMPIRE, koje je iz X veka, a gde se isto tako ne spominju Albanci(!), ma da selo – koje se očima vidi – nema potrebu za kalauz (vodića).

I samo argumenti Vajganda su dovoljni da bismo se ubedili da albanski jezik ne potiče od ilirskog i da, sledstveno, A l b a n c i  n i s u  g e n e a l o š k i  s l e d b e n i c i  I l i r a. Ova stvar je utoliko više ubedljiva, kad imamo predvid i argumente akademika, prof. dr Hermana Hirta, posebno njegov argumenat KENTUM-SATEM, zatim one bugarskog naučnika, akademika prof. dr. Vladimir Georgiev, pa Henrika Barića, Vladimira Orela i drugih.

Argumente Vajganda, još od vremena, prihvatili su svi seriozni naučnici, koji su se naučno bavili albanologijom. Sem tek spomenutih Hirta, Georgieva i Barića, spomenuću ovde i Norbert Jokl-ia, W.Tomachek-a, Hans Krahe-a, J.Pokorny-a, Paul Kretschmer-a, Guliano Bonfante-a, V.Pârvan, Sextil Puškariu i dr., koje predsednik Albanske akademije nauk, dr Aleks Buda, nazva „čitav jedan kuart naučnika“. Dodajem ovde i ime velikog prijatelja albanskog naroda Noel Malcolm-a, koji nigde ne spominje albansku autohtoniju, dok za Vajganda i njegove argumente kaže da  je njegov “osnovni pogled korektan”.71)

Austrijski akademik prof. dr Norbert Jokl (1877-1942), jedan od najvećih pobornika hipoteze o ilirskom poreklu Albanaca, pošto se suočio sa argumentima akademika Vajganda, odmah diže ruke od te hipoteze i prihvati naučnu misao, otkrića Vajganda, da Albanci nisu ni Iliri, niti ilirskog porekla. Kao on, učiniše to i mnogi drugi naučnici njegovog vremena, oni koji se nisu bavili politikom, od kojih neke i spomenusmo ili ćemo spomenuti imenično u nastavku.

Poznati nemački ilirolog akademik, prof. dr Hans Krahe kaže da je albanski jezik indoevropski, ali koji se ne vezuje ni sa ilirskim, niti sa kojim drugim starim jezikom Balkana, pa ni sa tračkim72). Tako su se izrazili i J.Pokorny (poznat kao nekadašnji iliroman), P.Kretschmer (i ovaj poznat kao iliroman) i mnogi drugi.

Pa i Albanac prof. Šaban Demiraj, aktuelno predsednik Akademije nauka Albanije, priznaje da je

« Weigand vidio stvar porekla albanskog jezika sa jednog širokog stanovišta, ističući na poseban način stare zajedničke kontakte između albanskog i rumunskog jezika, kao i neke kontakte iz oblasti etnografije ».73)

U nastavku, str. 159, on dodaje: „argumenti, koje su doneli protivnici teze o ilirskom poreklu albanskog jezika, su jaki….“

I pored toga ovi albanski naučnici nastavljaju da se upinju na hipotezu o ilirskom poreklu, ne zato što su nesposobni da shvate naučnu istinu, već zato što su robovi svoje ekstremno nacionalističke, šovinističke i rasističke politike, koju su – kako im je to naredio Enver Hodža – uvek stavljali u prvi plan. Političkim ambicijama oni su žrtvovali ne samo naučnu istinu, već i sebe, svoju čast i svoje dostojanstvo. Ekstremno politiziranje Albanaca je sasvim očigledno, tako da danas i sami oni javno priznaju da su se od Homo sapiens preobrazili u Homo politicus.

Abanska nauka, koja se razvila pod diktatom Envera Hodže, nije se usudila ni da spomene ime Gustava Vajganda, bože sačuvaj i njegove argumente. Hipoteza ilirskog porekla Albanaca proglašena je od samog početka za TABU, kao već dokazana i nepobitna, sasvim naučna, ni najmanje sumnjiva. Apsolutno niko nije smeo da izrazi ni najmanju sumnju, ni da prišapne kome u uho bilošto protiv nje. Kad sam ja počeo da objavljujem argumente o neilirskom poreklu Albanaca, albanski književnik Gani Skura, piše mi: « Vaša revija YLBERI ne treba da objavljuje napise onih istraživača koji kažu da Albanci nisu pelaško-ilirskog porekla »74). Sve snage albanskih naučnika su impenjirane samo u otkrivanju « novih dokaza » da su Albanci Iliri. Tako su i svakim komadom keramike, koju su otkrili u kakvoj jami, pećini, grobu, gromoglasno urlikali na sva usta preko štampe i radia, preko svih medija, na skupovima i simpozijumima, kongresima, da i ono, to parče keramike, koje je možda ispekao albanski koperativac pre nekoliko meseci u Kavaji, dokazuje da su oni, Albanci, ilirskog porekla. U poslednje vreme otkrili su i jedan najnoviji argument svog ilirskog porekla: SAN. Kažu da su Iliri mnogo spavali. Albanci isto tako mnogo spavaju. I to, po akademiku, prof. dr Lul Malësori75), dokazuje da su Albanci potomci Ilira, pošto i njihova poslovica (sigurno « ilirska » i « autohtona » !), kaže: « Bamë baba, të të ngjaj ! »(Albanski: Stvori me oče, da ti ličim!)

I pored svih navedenih argumenata da Albanci nisu sledbenici Ilira, albanska istoriografija se upinjala i upinje se da su oni genealoški sledbenici Ilira, njihovi sinovi. Ne samo za vreme vladavine Envera Hodže, već i posle njegove smrti, i dan-danas, ko se usuđuje da misli i govori drukčije, ko se usuđuje da spomene Paula, Hirta, Vajganda, Tomašeka, Pârvana, Puškaria, Barića, Krahea, Georgieva, Resulia (Burovića) i druge, one koji dokazuju da Albanci nisu Iliri, spremni su da ih anatemišu, kamenuju i linčuju, pa i da ih žive oderu, kao što su to konkretno već učinili samnom. Bez i najmanjeg ustezanja oni proglašavaju za neprijatelja albanskog naroda svakoga ko im ne prizna poreklo od Ilira. Nepriznavanje porekla od Ilira, za njih je ništa manje već „ignorisanje ekzistencije Albanaca“76), pa i “ludilo”. U isto vreme, evidentni kontinuitet antičkog helenizma kod današnjih Grka nazivaju „dogmom“.77)

Službena Albanija, nastavljajući da udara u bubnjeve porekla Albanaca od Ilira, pa i od Pelazga (da su i über alles!), nastavlja i sa indoktriniranjem albanskog naroda Albanije i njene dijaspore sa iliromanijom i pelazgomanijom, sa huškanjem Albanaca protiv svih susednih naroda, pa i najudaljenijih, i protiv Kineza, vijući zastavu veliko-albanskog ekstremnog nacionalizma, šovinizma i otvorenog rasizma.

Instruirani i neinstruirani od vlasti, Albanci nastavljaju sa njihovim urlikanjem da su genealoški sledbenici Ilira i autohtoni u Albaniju i širom Balkana. Sledstveno, da je i Balkan njihov, da sve narode Balkana treba proterati preko Karpata, Kavkaza i Urala. Tako je ta romantična hipoteza o poreklu od Ilira, od samog početka postala osnova albanskog rasizma i albanske politike prema susednim narodima, pa je dovela i do aktuelnog stanja na Balkanskom poluostvu, koje vodi u stalne sukobe. Mislim da je ovo istina, a ne ono što nam naklapa demagog Ismail Kadare.78)

I pored očiglednog terora, ima i albanskih naučnika koji su cedirali. Još pre mog hapšenja u Albaniji, u razgovoru sa mnom, a i suočeni sa mojim naučnim argumentima, izloženim u mojoj monografiji E FOLMJA E ULQINIT (ULCINJSKO NAREČJE), kojom sam na Universiteu u Tirani 1969. godine branio moju drugu diplomu, cedirali su najveći albanski naučnici tog vremena, akademik prof. dr Ećrem Čabej, prof. Aleks Buda (predsednik Akademije nauka Albanije), prof. Šaban Demiraj (drugi predsednik Akademije nauka Albanije), pa i ipsissimus Enver Hodža: kako smo to već citirali, on je – pred smrt – javno, preko štampe, priznao da albanskoj nauci nedostaje naučna objektivnost. Posebno su počeli da zdravo rasuđuju i cediraju neki albanski naučnici pošto sam ja objavio moju zbirku studija ILIRËT DHE SHQIPTARËT (ILIRI I ALBANCI), Ženeva 1994. Oni su sada uzeli smelost da sred Tirane, ne samo usmeno, već i pismeno, preko njihovog nezavisnog časopisa PËRPJEKJA, koji je počeo da se štampa u Tirani 1995. godine, izjave da Albanci nemaju nikakve veze sa Ilirima i da ilirsko-albanska hipoteza nema ničeg naučnog, da je čisto politička. Tako se sada faktički stvorio u glavnom gradu Albanije čitav jedan kvart albanskih naučnika, koji su javno priznali da Albanci nisu ni Iliri, niti njihovi genealoški sledbenici. Prethodi im istoričar Ardian Vehbiu, koji je smelo ustao protiv mitova i mitema, priča i bajki, protiv hipoteze o poreklu albanskog jezika i Albanaca od Ilira, koju je gajio i širio Enver Hodža sa njegovim totalitarizmom i oškopljenim « naučnicima ».

U ovoj situaciji, kada i sami Albanci priznaju da nisu ilirskog porekla, uznastojati i dalje na tu hipotezu, za koju se sada zna da ima čisto politički karakter, ne znači ništa drugo, već huškati albanski narod protiv susednih naroda, da bi se time učinila potrebna usluga imperijalističkim silama, koje priželjkuju rat na Balkanu i u čitavom svetu, da bi preko rata uspostavili svoju ekonomsku i političku hegemoniju.

Ženeva,

Juli 1993 – decembar 1995.*)

________________

1) BUDA, Aleks: Ilirët e jugut si problem i historiografisë,- raport održan na Prvoj Skupštini ilirskih studija u Tirani, godine 1972, objavljen u KUVENDI I I STUDIMEVE ILIRE, tom I, Tirana 1974, tom I, Tirana 1974, str. 53.

2) AKADEMIA E SHKENCAVE E RPSSH: FJALORI ENCIKLOPEDIK SHQIPTAR,- Tirana 1985, str. 393.

3) BUROVIĆ, Kaplan: Albanci nisu Pelazgi, – studija, imate je i u ovom izdanju.

4) UNIVERSITETI SHTETËROR I TIRANËS – Instituti i Historisë: HISTORI E SHQIPËRISË,- Tirana 1959, str. 141.

5) Iden: str. 142.

6) MALCOLM, Nöel: KOSOVA,- drugo izdanje, Tirana-Priština 2001, str. 23.

7) ELSIE, Robert: Një vjedhje në Dubrovnik dhe dalja në skenë e gjuhës dhe e kulturës shqiptare,- u časopisu PËRPJEKJA Br.6, Tiranë 1996, str. 91.

8) MEYER, Gustav: DIE STELLUNG DES ALBANESISCHEN IM KREISE DER INDOGERMANISCHEN SPRACHEN,- Göttingen 1884, Essays u. Studien, Bd. I, Berlin 1885, str. 52-56.

9) MIKLOSICH, Franz: Die slavischen Elemete im Rumunischen,- u “Denkschriften der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften“, Ohilos.- hist. Classe, XII (1861) Wien 1861, str. 8.

10) BUDA, Aleks: cit. delo, str. 51-52.

11) Za opširnije o ovome vidite moju studiju Albanci nisu Pelazgi, cit. delo.

12) KOTINI, Albert: Kapllan Resuli në sulm kundër figurave të kombit,- list GAZETA 55, Br. 123, Tirana 28-30. maj 1999, str 9. Između ostalog tu piše: „Antialbanska revija YLBERI, koju izdaje Kaplan Resuli, napada albanizam…Enver Hodža ima jednu veliku zaslugu što je uhapsio autora „izdaje“ (aludira na moj roman IZDAJA!- KB), koji, čim se oslobodio zatvora, u reviji YLBERI čini jedan orijentiran antialbanski posao, koji se sigurno sprema u slovenskoj kuhinji…Kažem jedina zasluga Envera Hodže, jer ga uhapsio sa pravom, ne više kao agenta Srba, već preko svega kao čoveka koji poriče poreklo Albanaca od Ilira, zarazujući i tipove kao Fatos Ljubonja sa drugima“. Ove njegove optužbe protiv mene preneli su svi sajtovi Albanaca, pa i na strane jezike. Koliko za primer, navodimo sajt ALBANEWS ARCHIVESW: www.listserv.buffalo.edu. Jedan drugi sajt ovih Albanaca (TIFOZAT.COM: www.tifozat.com/forum) atavističkom, stravičnom mržnjom piše: „Kaplan Pseto Resuli, kao književnik je jako sposoban. Po zatvorima Envera Hodže, gde su ga na živo odrali, napisao je oko 200.000 stranica rukopisa, koje sada, pošto je izašao iz zatvora, objavljuje. Ima 20 godina što njegove reči čine bajagi uticaj u međunarodnim krugovima. Ova larva ne treba da se podceni. On je opasan, jako opasan. Dobro je učinio Enverr Hodža što ga uhapsio! Ovaj majmun, na televiziji Beograda, izjavio je da je Srbin. Braćo Albanci, nemojte čitati njegova dela! On je poludio, jer je proveo sav svoj život po zatvorima! On poriče autohtoniju Albanaca! On poriče da smo Iliri, što nam priznaju sve enciklopedije sveta (sem 0.00000000001%)! Nemojte ovom četniku objaviti intervjue i ništa od njegovih dela! Kaplan Resuli, jebem vam majku i sve članove porodice! Ovo govno treba da likvidiramo. Pa zar je još živ ovo govno?! Ovo nam dokazuje da su Albanci kao ovce. Pa ovo govno je trebalo odavno ubiti! Kako ne izađe jedan Avni Rustemi (Ubica Esat-paše u Parizu. A.Rustemi je zatim proglašen od Albanaca za narodnog heroja!-KB) da ode u Ženevu da ga ubije?! Kako ne izađe jedna pička materina da ga ubije?! O braćo Albanci u Švajcarskoj, ubijte ga! Kaplan Resuli treba da se likvidira!„ Poslednje reči, podvučene su, pocrnjene, od njih. Albanski intelektualac i književnik, poreklom sa Kosova, zvani  Kadri Osmani, očitao mi je i opelo preko interneta. Koristim  priliku da se zahvalim Francuzima, koji – kad su saznali albansku nezahvalnost prema meni i njihov očito kriminalni tretman – preko svojih medija, pa i preko sajta Association française d’études sur les Balkans, osudiše ih dostojno, što moja braća Srbo-Crnogorci i Makedonci dan-danas nisu učinili. Naprotiv – podržavaju ih, potstiču ih i sarađuju s njima protiv mene. Uvek mislim na pretstavnike vlasti, na udbaše i Titoiste, ma da ih takve imamo i na drugoj strani, među verskim fundalistima, koji – busajući se u prsa i za pravoslalje – spremni su za pregršt droga-dolara da se prodaju i stave na raspoloženje albanske mafije, koja me proganja. Za opširnije vidite moje delo TAMO – NA KOSOVO!, Ženeva 2008.

13) HOXHA, Enver: RAPORTE E FJALIME,- Tirana 1983, str. 296.

14) ADELUNG, Johann Christoph: MITRIDATES,- tom II, str. 346.

15) KOPITAR, B.Jernej: Albanische, walachische u bulgarische Sprache,- u JAHRBÜCHER DER LITERATUR, 46, Band, Wien 1829, str. 253.

16) PAUL, Carl: Die Veneter i Eine vorgriechische Inschrift von Lemos,- u ALTITAL. FORSCHUNGEN II, 1894, str. 200.

17) WEIGAND, Gustav: Sind die Albanier,- u BALKAN-ARCHIV III, Fortsetzung des Jahresberichtes des Instituts für rumanische Sprache. Herausgegenben von Dr. Pr. G.Weigand, Leipzig 1925- 1928, str. 227-251. Ove argumente ja sam analizirao detaljno i objavio to na albanski jezik sprva u reviji YLBERI God. IV, Br. 5, Ženeva 1996, str. 10-11, zatim – na srpskom jeziku – u mojoj knjizi STVARNOST I ALBANSKE ILUZIJE,- Ženeva 2000, str.22-36.

18) HIRT, Hermann: Die sprachliche Stellung des Illyrichen,- u FESTSCHRIFT FÜR H. KIEPERRT, 1898, str. 179-188.

19) BOPP, Franc: Ueber das Albanische in seinen verwandtschaftlichen Beziegungen,- Abhandl. D. Preuss, d. Wissenschaften. Phil. hist. kl. 1854.

20) XYLANDER, J.R. v.: DIE SPRACHE DER ALBANESE ODER SCHKIPETAREN,- Frankfurt am Main 1835., str. 311 n.

21) PORZIG, Walter: Die Gliederung des indogermanischen Sprachgebietes,- Heidelberg 1954, str. 75 n.

22) MARTINET, Andre: DES STEPPES AUX OCEANS – L’indo-européen et les Indo-européens,- Paris, Payot, 1986, str. 90.

23) BARIĆ, Henrik: ISTORIJA ARBANAŠKOG JEZIKA,- Sarajevo 1959, str. 20.

24) DEMIRAJ, Shaban: GJUHA SHQIPE DHE HISTORIA E SAJ, Tirana 1988, str. 53: i pored svih nastojanja da izbaci albanski jezik iz grupe SATEM, na kraju i ovaj Albanac priznaje: « Na bazi refleksije palatala, albanski jezik pripara i.e. jezicima SATEM ».

25) MARGILAJ, Preljoc: ILIRI GOVORE ALBANSKIM – ALBANCI GOVORE ILIRSKIM JEZIKOM,- Podgorica 2001. Vidite i moju analizu tog dela, objavljena u mom delu OD ILIROMANIJE DO TERORIZMA,- Ženeva 2002, str. 71-85.

26) DEMIRAJ, Shaban: cit. delo, str. 22.

27) Idem: str. 22.

28) BONFANTE, Guliano (Torino): Shqipja dhe ilirishtja,- u delu KUVENDI I I STUDIMEVE ILIRE, tom II, Tirana 1974, str. 99.

29) MALCOLM, Nöel: cit. delo, str. 33.

30) Dalmati su bili ilirsko pleme, rasprostranjeni na obali Jadranskog mora, gde je današnja Dalmacija i u unutrašnjosti Hrvatske, delimično i u Bosni, Hercegovini. Dalmatija se u ta vremena prostirala ne samo na pomenutom postoru, već i u crnogorskom primorju, sve do reke Mat u Albaniji, pa i nešto ispod nje.

Mislim da je pravilnije i praktičnije da se to ilirsko pleme nazove ovako, Dalmati, i tadašnja njihova teritorija Dalmatija, a jezik dalmatski, da bismo ih razlikovali na ovaj način od današnjih Dalmatinaca, današnje Dalmacije i današnjeg dalmatinskog izgovora južnoslovenskog (srpsko-hrvatskog) jezika. Akademik Vajgand ne pravi razliku: on i Dalmate-Ilire i Dalmatince-Slovene naziva Dalmatima, ma da ova dva naroda i njihove jezike razlikuje sasvim dobro.

Napominjem da je poslednji čovek, Udina Burbur, koji je govorio dalmatski jezik, umro pre oko sto godina, 1887, na ostrvu Vela. Dalmatski jezik, kako su to konstatirali i austro-ugarski naučnici, koji su zabeležili jezik Udina Burbura, nije bio slovenski. To je bio romanizirani ilirski jezik. Sigurno je da su Dalmati, pre njihovog romaniziranja, govorili ilirskim, moguće i do kraja drugog veka nove ere, ako ne i u trećem. Taj svoj ilirski jezik oni nisu stigli i da ga zabeleže, da ga pišu, tako da danas nemamo nijednu reč napisanu na ilirskom jeziku, ali su posredstvom latinskog jezika sačuvane i mnoge ilirske reči, posebno toponimi, na bazi kojih možemo suditi o njihovom jeziku.

31) Car Simeon, bugarski imperator iz kraja IX, početak X veka, u čije vreme veći deo teritorije današnje Albanije pao je pod vlast Bugara.

32) WEIGAND, Gustav: cit. delo, str. 227-251.

33) GEORGIEV, Vlladimir: ALBANISCH, DAKISCH-MYSISCH UND RUMANISCH,- BE 1960/2, 18 n.

34) GEORGIEV, Vlladimir: Ilirët dhe fqinjët e tyre (Iliri i njihovi susedi),- prikaz, štampan u delu KUVENDI I I I STUDIMEVE ILIRE, tom. II, Tirana 1974.

35) BUDA, Aleks: cit. raport, str. 61.

36) A.M. SELISČEV: SLAVJANSKOE NASELENIE V ALBANII,- Sofija 1931, str. 49 n., str. 73 n.

37) ÇABEJ, Eqrem: STUDIME ETIMOLOGJIKE NË FUSHË TË SHQIPES,- tom I, Tirana 1982, str. 129-130.

38) I.I.RUSU: LIMBA TRACO-DACILORUM,- Bucuresti 1967, str. 181.

39) BUDA, Aleks: cit. raport, str. 56.

40) WEIGAND, Gustav: cit. delo, str. 227-251.

41) Iden: str. 227-251.

42) BUROVIĆ, Kaplan: FJALORI I TË FOLMES SË ULQINIT,- Ženeva 1994.

43) KOKONA,Vedat: FJALOR SHQIP-FRENGJISHT,- Tirana 1977.

44) KOKONA,Vedat: FJALOR FRENGJISHT-SHQIP,- Tirana 1989.

45) PEZA, Myrteza: Kaplan Resuli je bez konkurencije,- jedini albanski književnik koji se bavi opisom mora i pomoraca. On je uveo u albansku književnost temu pomoraca i ribara,- list RAZGLEDI, Skopje (Makedonija), maj 1957.

46) HAXHIBRAHIMI, Maksut Xh.: DETARIA E ULQINIT NËPËR SHEKUJ,- Ulcinj 1994, str. 126, original na albanskom jeziku: „Në rolin e mbrojtësave të ujrave dhe të detarisë ishte Shënkolli. Ritet dhe bestytnitë për Shënkollin kanë qenë të shumta në bregun e liqenit të Shkodrës e në bregdet, pikërisht në fshatrat e Vaut të Dejëj, fshatrat e Bregut të Bunës e të Kirit, si dhe në zonën e Zadrimës. Këtij shenjti, besimi i krishterë i kishte kushtuar dhe një ditë të caktuar: 6 dhjetorin.

Në këtë ditë besmtarët ndiznin qirinjtë që i kushtoheshin Shënkollit, mbrojtësit të detërave dhe të ujrave, dhe për hir të tij thernin edhe kurbane. Kështu, në qytetin e Shkodrës, janë therur gjela, ndërsa në Malësi të saj – desh dhe, në mungesë të tij, edhe ndonjë bagëti tjetër. Aq i përhapur ka qenë ky rit, sa të moshuarit tregojnë se në këtë ditë edhe detarët muslimanë, veçanërisht në Ulqin, ndiznin qirinj.“

47) BUDA, Aleks: cit. raport, str. 60.

48) BARIĆ, Henrik: HYMJENË HISTORINË EGJUHËSSHQIPE,- Priština 1955,str. 31 n.

49) DEMIRAJ, Shaban: cit. delo, str.160.

50) ÇABEJ, Eqrem: Problemi i vendit të formimit të gjuhës shqipe,- raport održan na Prvoj Skupštini ilirskih studija u Tirani, godine 1972, objavljen u KUVENDI I I STUDIMEVE ILIRE, tom I, Tirana 1974, str. 9; DEMIRAJ, Shaban: GJUHA SHQIPE…cit. delo, str. 22.

51) JOKL, Norbert: EBERTS REALLEXICON DER VORGESCHICHTE, VII, 46.

52) ÇABEJ, Eqrem: STUDIME ETIMOLOGJIKE NË FUSHË TË SHQIPES,- tom II, A-B, Tirana 1976, str. 144.

53) DEMIRAJ, Shaban: cit. delo, str. 52-53.

54) MALCOLM, Noel: cit. delo, str. 39.

55) DEMIRAJ, Shaban: cit. delo, str. 104.

56) Iden: str. 157-8 i 161.

57) KASTRATI, Jup: HISTORIA E ALBANOLOGJISË, cit. delo, str. 175.

58) ÇABEJ, Eqrem: EMRI I DARDANËVE DHE IZOGLOSAT KELTE-SHQIPTARE,- Tirana 1969.

59) BARIĆ, Henrik: cit. delo, str. 31 n.

60) DEMIRAJ, Shaban: cit. delo, str. 160.

61) MALCOLM, Nöel: cit. delo, str. 21.

62) WEIGAND, Gustav: A JANË SHQIPTARËT PASARDHËSIT E ILIRËVE APO TË THRAKASVE,- u izdanju BALKAN-ARCHIV, tom III; vidite i časopis PËRPJEKJA, Godina II, Br. 3, Tirana, juni 1995, strane 80-88.

63) MIJOVIĆ, dr Pavle: VIRPAZAR-BAR-ULCINJ,- Beograd 1968, str. 25.

64) DEMIRAJ, Shaban: cit. delo, str. 113.

65) ADELUNG: MITRIDATES,- tom II, str. 253.

66) JANKOVIĆ, Ðorđe: Arheološka svedočanstva o poreklu Albanaca,- izlaganje sa stručno-naučnog skupa „Metodološki problem istraživanja porekla Albanaca“, Srpska akademija nauka i umetnosti, Beograd, 21. juna 2007. Objavljeno u zborniku radova ALBANCI LAŽNI ILIRI, izdavač Pešić i sinovi, Beograd 2007.

67) SHKUPI, Skënder: Qëndrim i pështirë i një pseudoshkencëtari,- list ALBANIA, Tirana 25. maj 1999.

68) ÇABEJ, Eqrem: Problemi i vendit…, cit. delo, str. 11.

69) KADARE, Ismail: Dinakri dhe arrogancë shoviniste kundër letërsisë shqiptare,- list ZËRI I POPULLIT, Tirana 29.10.1983, kol. III-IV.

70) BUROVIĆ, Kaplan: PRAVO LICE ISMAILA KADARE,- Ženeva 2001, str. 249, fusnota 8, zatim str. 257, fusnota 4. Tu smo naglasili da rasizam Albanaca je etno-kulturalna činjenica, koja nam dokazuje da Albanci nisu sledbenici Ilira, za koje se zna da nisu bili ksenofobi i rasisti.

71) MALCOLM, Nöel: cit. delo, str. 35.

72) KRAHE, Hans: EINLEITUNG, str. 31.

73) DEMIRAJ, Shaban: cit. delo, str. 153.

74) SKURA, Gani: u članku BUROVIĆ, Kaplana: Të persekutohet e vërteta që nuk na pëlqen?! (= Da se persekutira istina koja nam se ne sviđa ?!),- revija YLBERI God. III, Br. 4, Ženeva 1995, str. 22.

75) BRUSI, Kristo: Shqiptarët dhe gjumi (= Albanci i san),- satira, revija YLBERI, God. VI, Br. 8, Ženeva, decembar 1998, str. 42.

76) KONDO, Anastas: ÇËSHTJA KOMBËTARE NË FAQE TË SHTYPIT TË RILINDJES,- Tirana 1982, str. 109.

77) ISLAMI, Myslim: NAUM VEQILHARXHI,- Tirana 1977, str. 11.

78) KADARE, Ismail: RA KY MORT E U PAMË,- Tirana 2000, str. 137-138.

*) Jedan deo ove studije, pod naslovom Iliri i Albanci, po prvi put je objavljen na albanski jezik u Akademikovoj knjizi ILIRËT DHE SHQIPTARËT (ILIRI I ALBANCI),- Ženeva 1994, str. 63-68. Pod naslovom Argumentat e Vajgandit (Argumenti Vajganda) preštampana je na albanski jezik u reviji YLBERI God. IV, Br. 5, Ženeva 1996, str. 10-11.

Ova je studija zatim prerađena i prevedena na sve jezike sveta, počev od engleskog i francuskog do bugarskog i vlaškog, i objavljena po raznim organima štampe, posebno preko interneta, samo ne i u štampi autorove domovine Crne Gore. Kako možete da vidite iz dokumenata, on je ovu studiju poslao 12.12.2002. godine i listu POBJEDA u Podgorici, ali mu je nisu objavili. Njujorški Universitet priredio je ovim albanološkim tezama i posebno izdanje pod naslovom THE STANCES OF KAPLAN BUROVICH ABOUT THE ALBANOLOGICAL PROBLEM, ESPECIALLY ON THE ORIGIN OF THE ALBANIAS,- New York 2005. Mnogi naučnici sveta su mu čestitali, preko pisama i telefona, pa i preko interneta, javno, izjavljujući svoju saglasnost sa njim. Albanci su jedno vreme pokušali da prikriju albanološke teze našeg Akademika, pokrivajući ih ćutnjom, dok ih godine 2005. ne objaviše, sem Njujorškog universiteta, i Makedonci na njihovom jeziku, a u sklopu Akademikovog dela POTEKLOTO NA ALBANACITE,- Bitolj 2005. Posle toga, kako možete videti na sajtu Albanaca TIFOZAT.COM: www.tifozat.com/forum, oni su svoj urlik protiv našeg Akademika digli u nebesa, pozivajući svoje “junake” i da ga fizički likvidiraju.

Prevedena i objavljena na engleski, makedonski, albanski, slovenački.

Na makedonski jezik je objavljena, kako rekosmo, u sklopu Akademikovog dela POTEKLOTO NA ALBANACITE,- Bitolj 2005.

Na engleski je po prvi put objavljena na portalu ISTINA, Beč 2007, zatim u korpusu dela Akademika WHO ARE ALBANIANS?, Ženeva 2008, str. 61-109, odakle su je preuzeli mnogi sajtovi, kao npr. sajt STORMFRONT.

Na albanski je preštampana u Akademikovom delu MË I FORTË SE VDEKJA,- Ženeva 2008, str. 117-69.

Чланак АКАДЕМИК КАПЛАН БУРОВИЋ: Албанци нису Илири, документа, аргументи, чињенице и сведочанства се појављује прво на ИСКРА.

1. Velika seoba naroda, okarakterisana kao Indoevropska seoba, koja se desila na kraju doba evropskog neolita, kraj trećeg milenijuma pre naše ere. Ova se seoba rasprostrla u neizmernim predelima Evro-azije. Ona je u širokim razmerima promenila „etničko“ stanje Evrope.
2. Egejska seoba, na kraju bronzanog doba, vekovi XIII-VIII pre naše ere. Ova je seoba preplavila najveći deo Balkana. Ona je poznata u staroj istoriografiji sa imenom Dorska seoba ili Seoba morskih naroda. Imala je tri talasa: u prvom i drugom talasu, XIII-XI vek pre nove ere, selila su se grčka plemena, dok u trećem talasu, VIII vek p.n.e., selili su se narodi poznati pod zajedničkim imenom Iliri.
3. Seoba Kelta, koja se desila početkom IV veka pre nove ere. Kelti su indoevropski narod, koji su sa ostalim indoevropljanima stigli iz Azije na ostrva Velike Britanije prilikom Velike seobe naroda. U IV veku p.n.e., pošto su se tamo namnožili, stavili su se u pokret, tražeći nova pasišta za svoja stada. Tako silaze iz Škotske (Albiona), prelaze na kontinent, pa preko Francuske, Švajcarske i Italije, ušli su na Balkan, te obalom Jadranskog mora (Dalmacija) dospeli su do današnje Albanije i, otuda, posred Balkana, nastavili dalje svoju seobu preko Rumunije i Rusije, sve do Kavkaza.

Uopšte uzev svi svetski naučnici su se složili sa ovom periodizacijom seoba naroda, pa na bazi nje i tretiraju sve probleme istoriografije, arheologije i etnografije.

U periodi Velike seobe naroda indoevropeizirana je sva Evropa, pa i Balkansko poluostrvo. Evropu nastanjuju mnogi narodi, koji su poznati u istoriji jednim zajedničkim imenom Pelazgi.

Pelazgi su došli iz Azije, sigurno iz kolevke čovečanstva – Indije. Oni su se rasprostrli na zapad svoje postojbine, idući za suncem, koje im je pokazivalo put svojim zalaskom. Skoro svi pelaški narodi imaju sunce za svetinju, za svog boga, kome su se klanjali i polagali žrtve.

Jedni preko Kavkaza, a drugi preko Male Azije, preko poznatih moreuza Bosof i Dardanele (koji su se tada sigurno nazivali sasvim drugojače!), kuda su ulazili u Evropu skoro svi narodi u skoro sva kasnija vremena. Moguće je da su Pelazgi ulazili na evropski kontinent i drugim putevima, preko obala Severne Afrike, pa i preko mora, lađama.

Preko ruskih stepa oni su prodirali u pravcu Baltičkog mora i Srednje Evrope, sve do ostrva Velike Britanije i Atlanskog okeana, nastanjujući i Apeninsko poluostrvo. Drugi, prodirali su na Balkan preko Male Azije, Bosfora i Dardanela. Neki istoričari su mišljenja da su Srbi (Serboni) došli na Balkan upravo tada, zajedno sa ostalim Pelazgima, što nastojavaju i da dokažu. Činjenica je da Srbe spominje i Polomej, u II veku naše ere, ali na Kavkazu.

Tako su Pelazgi nastanili sav Sredozemni bazen, sve njegove obale, kako one Evrope, tako i one Azije i Afrike. I ne samo obale. Oni su sa obala prodirali u unutrašnjost, a iz unutrašnjosti – k obalama. Tako su Pelazgi bili stalno u pokretu, a u potražnji bolih uslova za život, ako ne i potisnuti od drugih plemena i naroda, koji su nadolazili za njima. Naravno da je i njihovo množene uticalo na to, da oni dolinama reka nastave svoje seobe, ko uz rečni tok a ko niz rečni tok.

Mišljenja smo da ova velika grupa naroda, ne samo da nije govorila istim jezikom, već su njihovi jezici još tada bili podvojeni: jedni, oni koji su preko Kavkaza prodirali ka Srednjoj Evropi i obalama Atlanskog okeana, imali su jezike sa karakteristikom KENTUM, dok su drugi, oni koji su prodirali na Balkan preko Male Azije, Bosfora i Dardanela, imali jezike sa karakteristikom SATEM.

Oblasti koje su nastanili Pelazgi u to doba nisu bile nenastanjene. Grčki akademik prof. dr A.N. Paulinianos kaže da je na Balkanu čovek postojao najmanje 500.000 poslednjih godina, ako ne i više. Nema sumnje da se čovek nije stvorio samo u Indiji, već i svugde gde su za to postojali prirodni i klimatski uslovi. Gde god je živeo majmun, vremenom je stvoren i čovek. I dok majmun nije odoljevao promeni klime (hlađenju Zemlje, koje je dolazilo sa severa), pa je postepeno silazio sa severa prema toplom ekvatoru, u subtropikalna i tropikalna područja, čovek se prilagođavao novoj klimi i novim uslovima života, pa je opstojao u svojoj autohtonoj postojbini do dana kad se toliko namnožio, da ga to prostranstvo više nije zapremalo, kao u slušaju pomenutih Pelazga, ili dok nije došao jedan drugi narod u te oblasti i, ili ga potisnuo, ili ga istrebio, ili ga asimilirao i usisao, integrirao i slio sa sobom, kao što je slučaj sa starosedeocima, autohtonim narodima Balkana i Evrope, koje su pobili, ili asimilirali i usisali Pelazgi.

Polazeći od ovoga, Pelazgi nisu autohton narod nigde na Balkanu, pa ni u Evropi, ni u Africi. Oni su došljaci iz Azije, što nam svedoči njihov jezik, koji je u korenu isti sa onim njihovih sunarodnika, koje su ostavili u kolevki – u Indiji, a koji tamo žive i dan-danas.